ΞΕΚΙΝΗΜΑ - Σοσιαλιστική Διεθνιστική Οργάνωση http://www.xekinima.org/ Άρθρα από www.xekinima.org gr ΞΕΚΙΝΗΜΑ - Σοσιαλιστική Διεθνιστική Οργάνωση http://www.xekinima.org/fileadmin/images/xekinima-logo-filled.png http://www.xekinima.org/ Άρθρα από www.xekinima.org TYPO3 http://blogs.law.harvard.edu/tech/rss Wed, 16 May 2012 18:33:00 +0300 Η Αριστερά οφείλει να απαντήσει: τι σημαίνει, πρακτικά, η άρνηση πληρωμής του χρέους; http://www.xekinima.org/arthra/view/article/i-aristera-ofeilei-na-apantisei-ti-simainei-praktika/ Του Χάρη Σαββίδη (Διδάκτωρ Οικονομικών, επικεφαλής του διεθνούς οικονομικού ρεπορτάζ στην...
Το ΚΚΕ, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, μεγάλο τμήμα του ΣΥΡΙΖΑ (πχ Αριστερό Ρεύμα ΣΥΝ)  καθώς και μια σειρά από οργανώσεις της  εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς που δεν ανήκουν σε κάποιο από τα πιο πάνω σχήματα, με άλλα λόγια η πλειοψηφία της Αριστεράς,  τάσσεται πλέον  ανοικτά υπέρ της άρνησης πληρωμής του χρέους, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Η πλειοψηφία της ηγεσίας του ΣΥΝ, μιλά για «επαναδιαπραγμάτευση», για «αναστολή πληρωμής» ή για δραστική διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους.  Συχνά οι εκπρόσωποι της πλειοψηφίας της ηγεσίας του ΣΥΝ τονίζουν ότι η «επαναδιαπραγμάτευση» που στην «καλύτερη» περίπτωση θα σημαίνει άρνηση πληρωμής του μεγαλύτερου μέρους του χρέους, θα πρέπει να γίνει στο πλαίσιο της Ευρωζώνης. Σύμφωνα, ακόμα, με τις δημοσκοπήσεις, η άρνηση πληρωμής του χρέους είναι αυτή τη στιγμή η πρόταση που μπορεί να συσπειρώσει το ευρύτερο κοινωνικό και πολιτικό μέτωπο κατά της Τρόικα. Παρότι λοιπόν η πλειοψηφία της Αριστεράς υποστηρίζει την άρνηση πληρωμής του συνόλου ή του μεγαλύτερου τμήματος του χρέους και ένα σημαντικό κομμάτι της κοινωνίας οδηγείται προς τα εκεί, εντούτοις, δεν φαίνεται να υπάρχει συμφωνία για το τι θα συνοδεύει μια τέτοια εξέλιξη. Στο θέμα των συνεπειών αυτής της πρότασης και του τι προτείνει η Αριστερά για να αντιμετωπιστούν αυτές, επικρατεί μεγάλη σύγχυση.   Έχει λοιπόν ιδιαίτερη αξία να περιγραφεί τι αναμένεται να συμβεί αν η Ελλάδα αρνηθεί να πληρώσει το χρέος και να προταθούν λύσεις για τα προβλήματα που θα ανακύψουν. Αποτελεί πολιτική ευθύνη της Αριστεράς όχι μόνο να προτείνει στον Ελληνικό λαό την άρνηση πληρωμής αλλά και να τον ενημερώσει για το τι αυτή σημαίνει. Να αφηγηθεί την ιστορία του τι θα συμβεί αν βρισκόταν αυτή στην κυβέρνηση, είτε με διακηρυγμένο στόχο είτε με πρακτικό αποτέλεσμα των πολιτικών της την άρνηση πληρωμής του χρέους. Αυτή η συζήτηση δεν είναι πια αφηρημένη ή θεωρητική. Σε μερικές βδομάδες από σήμερα η ύπαρξη μιας κάποιου είδους «αριστερής» κυβέρνησης στην Ελλάδα αποτελεί μια σοβαρή πιθανότητα.

Ας υποθέσουμε: η Αριστερά στην εξουσία!

Ας υποθέσουμε ότι συμβαίνει ακριβώς αυτό – ότι δηλαδή μετά από τις ερχόμενες εκλογές, μία νέα, αριστερή (ή εργατική) ελληνική κυβέρνηση αρνείται να αποπληρώσει τα ομόλογα που έχει εκδώσει. Κάνουμε ακόμη την αφαίρεση ότι η Ελλάδα παραμένει κανονικά μέλος της ΕΕ και της Ευρωζώνης στο βαθμό που η ίδια το επιθυμεί (όπως σήμερα καταγράφεται και στις δημοσκοπήσεις, από την πλειοψηφία του πληθυσμού) και δεν υπάρχει νομικός τρόπος να την αποπέμψουν παρά τη θέλησή της. Στο βαθμό που η στάση πληρωμών δεν θα γίνει σε συνεννόηση (ασφαλώς) με την Τρόικα, είναι προφανές ότι οι Ευρωπαϊκές κυβερνήσεις και τα κοινοτικά όργανα θα έχουν απολύτως εχθρική στάση. Θα μπορούσε, όμως, η Ελληνική κυβέρνηση να ποντάρει στο κίνημα αλληλεγγύης που θα δημιουργηθεί στα άλλα Ευρωπαϊκά κράτη και να ελπίζει ότι οι κυβερνήσεις θα αναγκαστούν από τους πολίτες να μεταβάλλουν την στάση τους. Αυτό είναι απόλυτα σωστό και εντελώς απαραίτητο, όμως, δεν πρόκειται να συμβεί εντός μερικών ημερών! Είναι άρα προφανές ότι σε πρώτη φάση, ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, κοινοτικά όργανα, ΔΝΤ και αγορές θα τηρήσουν απόλυτα εχθρική στάση!

«Bank run»

Ακόμα και αν η Ελληνική κυβέρνηση επιμείνει να παραμείνει στην Ευρωζώνη, είναι βέβαιο ότι θα υπάρχει έντονη ανησυχία για την παραμονή της χώρας στο ευρώ. Πιθανότατα θα υπάρξει αυτό που οι Αγγλοσάξονες αποκαλούν «bank run», δηλαδή μαζικές αναλήψεις από χιλιάδες καταθέτες που θα συρρέουν υπό συνθήκες πανικού στις τράπεζες. Κανένα τραπεζικό σύστημα δεν είναι δυνατόν να επιβιώσει του φαινομένου αυτού, καθώς οι τράπεζες διατηρούν σε ρευστά διαθέσιμα εξαιρετικά μικρό κομμάτι των καταθέσεων που έχουν προσελκύσει. Οι τράπεζες (όπως και τα ασφαλιστικά ταμεία) θα δεχθούν, επίσης, από την στάση (ή και την «απλή» αναστολή) πληρωμών άμεσο πλήγμα στα κεφάλαιά τους, καθώς είναι οι μεγαλύτεροι κάτοχοι Ελληνικών ομολόγων. Άρα εκ των πραγμάτων προκύπτει η ανάγκη κρατικοποίησης του τραπεζικού συστήματος. Αυτό άλλωστε προβλέπει να συμβεί πρακτικά και το σχέδιο της Τρόικα, μόνο που οι τραπεζίτες κατάφεραν αφού σωθούν από το κράτος να διατηρήσουν τον έλεγχο των τραπεζών τους.

Κρατικοποίηση τραπεζών

Η πρόταση λοιπόν για άρνηση πληρωμής (του συνόλου ή ενός μεγάλου μέρους) του χρέους δεν μπορεί παρά να συνοδεύεται και από την πρόταση κρατικοποίησης (ή εθνικοποίησης) των τραπεζών. Αυτό όμως, από μόνο του, δεν λύνει το πρόβλημα ρευστότητας που θα αντιμετωπίσει η οικονομία. Στην Ελλάδα, όπως και σε κάθε άλλο κράτος της Ευρωζώνης, η ρευστότητα εισέρχεται στην οικονομία μέσω του Ευρωσυστήματος που έχουν δημιουργήσει οι κεντρικές τράπεζες. Από εκεί προέρχονται όλα τα νέα χαρτονομίσματα που εμφανίζονται στην οικονομία, ακολουθώντας την οδό των πράξεων χρηματοδότησης που πραγματοποιεί η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα.

Πώς λειτουργεί η χρηματοδότηση στα πλαίσια του Ευρωσυστήματος

Καθημερινά η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) καλεί όλες τις τράπεζες να δανειστούν όσα κεφάλαια επιθυμούν, με προκαθορισμένο επιτόκιο (συνήθως 1%) και χρονική περίοδο (από ένα βράδυ μέχρι και 3 χρόνια) έναντι καταβολής κάποιου ενεχύρου (συνήθως κρατικά ομόλογα). Καθώς τα Ελληνικά ομόλογα θα τελούν πλέον υπό στάση πληρωμών, δεν θα έχουν αξία ως ενέχυρο. Άρα οι Ελληνικές τράπεζες δεν θα μπορούν να αντλήσουν ρευστότητα από την ΕΚΤ. Στο Ευρωσύστημα υπάρχει και μια δεύτερη «δίοδος» χρηματοδότησης – ο μηχανισμός Έκτακτης Βοήθειας Ρευστότητας (ELA), που επιτρέπει στις εθνικές Κεντρικές Τράπεζες να δανείσουν τις τράπεζες της χώρας. Μπορεί, δηλαδή, μέσω του ELA η Τράπεζα της Ελλάδος (και όχι η ΕΚΤ, στη Φραγκφούρτη) να δανείσει με ευρώ τις Ελληνικές τράπεζες. Για να ενεργοποιηθεί, όμως, ο ELA, θα πρέπει να υπάρξει σχετική απόφαση της Διοίκησης της ΕΚΤ. Όσο αυτή θα τηρεί εχθρική στάση απέναντι στην Ελλάδα, ο ELA δεν θα ενεργοποιείται και άρα στην οικονομία δεν θα υπάρχει τρόπος να χορηγηθεί νέα ρευστότητα.

Φυγή κεφαλαίων

Πιθανότατα, δε, αυτό θα συμβαίνει σε ένα περιβάλλον μαζικής φυγής κεφαλαίων, καθώς όσοι διατηρούν ρευστότητα σε ευρώ θα προσπαθούν να την φυγαδεύσουν στο εξωτερικό. Για να αποφευχθεί αυτό η κυβέρνηση θα αναγκαστεί να επιβάλει ελέγχους στην κίνηση κεφαλαίων, αναστέλλοντας την ισχύ βασικών άρθρων της Ευρωσυνθήκης. Ακόμα και αν καταφέρει «νομικά» να το υπερασπίσει αυτό η Ελληνική κυβέρνηση (π.χ. επικαλούμενη ρήτρες εθνικής ασφάλειας, που υπάρχουν στην Ευρωσυνθήκη) είναι αμφίβολο αν αποδειχθεί πρακτικά εφικτό, στο παγκοσμιοποιημένο χρηματοπιστωτικό σύστημα και με εχθρικό το διεθνές περιβάλλον.

Πιστωτική ασφυξία

Η Ελληνική οικονομία, κατά συνέπεια, δεν θα έχει δυνατότητα εισροής ρευστότητας και στην καλύτερη πιθανότητα θα καταφέρει να ελέγξει την εκροή. Ακόμα κι έτσι, η απουσία νέων δανείων από τις τράπεζες (που δεν θα μπορούν να αντλούν «φρέσκο» χρήμα) θα προκαλέσει «πιστωτική ασφυξία» σχεδόν στο σύνολο των μεσαίων και μεγάλων επιχειρήσεων. Η άρνηση πληρωμής μισθών θα γενικευθεί και οι (κρατικοποιημένες) τράπεζες θα κληθούν να αντιμετωπίσουν χιλιάδες «κανόνια» επιχειρήσεων. Η αδυναμία εξεύρεσης έστω και κεφαλαίου κίνησης, θα οδηγήσει ακόμα και μεγάλες επιχειρήσεις σε αδυναμία εφοδιασμού με πρώτες ύλες και προϊόντα. Τα ράφια στα μαγαζιά θα αρχίσουν όντως να αδειάζουν, καθώς η «αναιμία ρευστότητας» θα παραλύει την οικονομία. Η παράλυση της οικονομικής δραστηριότητας θα περιορίσει δραματικά τα φορολογικά έσοδα και, μη έχοντας πρόσβαση σε δανεισμό, η κυβέρνηση θα αδυνατεί να καταβάλει μισθούς και συντάξεις. Θα έχει, ταυτόχρονα, αυτονόητο χρέος, υπό αυτές τις συνθήκες, να αποκαταστήσει την ομαλή λειτουργία της κοινωνίας. Να υπάρχει, δηλαδή ασφάλεια, απαραίτητες υπηρεσίες υγείας, να λειτουργούν οι τηλεπικοινωνίες και να επαρκεί ο εφοδιασμός της αγοράς σε τρόφιμα και καύσιμα.

«Νέο» χρήμα – καινούργιο νόμισμα

Για να συνεχίσει να απασχολεί τους δημοσίους υπαλλήλους (παιδεία, νοσοκομεία, σώματα ασφαλείας, δημόσια διοίκηση, κλπ) η κυβέρνηση θα αναγκαστεί να «εφεύρει» κάποιας μορφής νέο χρήμα ακόμα και αν επιμένει να παραμείνει στην Ευρωζώνη. Θα μπορούσε, για παράδειγμα, να πληρώσει τους δημοσίους υπαλλήλους σε νέα ομόλογα – άλλωστε ακριβώς αυτό (ομόλογα της ΤτΕ, πληρωτέα επί τη εμφανίση) είναι τυπικά και τα χαρτονομίσματα. Για να συνεχίσει, δηλαδή, η ομαλή λειτουργία της κοινωνίας ακόμα και παραμένοντας στην Ευρωζώνη, η κυβέρνηση θα αναγκαστεί να δημιουργήσει μια οικονομία «δύο νομισμάτων» – στην πραγματικότητα, δηλαδή, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο θα έχουμε επιστροφή σε «εθνικό» νόμισμα, είτε αυτό ονομαστεί δραχμή, είτε όχι. Το πρόβλημα που ανακύπτει σε τέτοιες περιπτώσεις είναι ότι αρχικά το νέο νόμισμα (η νέα δραχμή, σε αυτή την περίπτωση) γίνεται δεκτό με απόλυτη καχυποψία. Οι δημόσιοι υπάλληλοι προφανώς θα προτιμούσαν να συνεχίσουν να πληρώνονται σε ευρώ, καθώς δεν θα είναι σίγουροι για την αγοραστική δύναμη που θα έχει «αύριο» η δραχμή. Ακόμα και αν το κράτος τους επιβάλλει την απόφαση, η πραγματική αξία των δραχμών στην αγορά θα είναι αμφίβολη (ειδικά καθώς το νομικό καθεστώς που θα την διέπει θα είναι θολό, εξαιτίας της ύπαρξης δύο νομισμάτων) και όλοι θα προτιμούν να πληρώνονται σε ευρώ. Διεθνώς η αξία της δραχμής έναντι των υπολοίπων νομισμάτων θα υποχωρεί διαρκώς, όσο η ζήτηση για αυτή θα υπολείπεται της προσφοράς. Σε πρώτη φάση θα υπάρξει και έντονη κερδοσκοπία, με τους «επενδυτές» να «ποντάρουν» στην περαιτέρω εξασθένηση του νομίσματος. Αυτοί που προ 20ετίας κατάφεραν να «γονατίσουν» την (ισχυρή) βρετανική λίρα μέσα σε λίγες ημέρες, προφανώς και θα μπορούν να οδηγήσουν όσο χαμηλά επιθυμούν το νέο νόμισμα. Μεσοπρόθεσμα η ισοτιμία θα διαμορφωθεί, όμως, από την προσφορά και τη ζήτηση, που προκύπτουν από τις εισαγωγές (προσφορά δραχμών για ξένα νομίσματα) και τις εξαγωγές (ζήτηση δραχμών από ξένους για να αγοράσουν ελληνικά προϊόντα). Μέχρι να γίνει πλεονασματικό το ισοζύγιο αυτό, η δραχμή θα δέχεται υποτιμητικές πιέσεις και η αγοραστική αξία της θα μειώνεται. Πρακτικά αυτό συνεπάγεται διαρκώς υψηλότερες τιμές στα εισαγόμενα αγαθά αλλά και διαρκώς χαμηλότερες για τις εξαγωγές. Αφενός, δηλαδή, θα ακριβαίνουν τα προϊόντα στην εγχώρια αγορά, αφετέρου θα γίνεται πιο ανταγωνιστική η εγχώρια παραγωγή. Οι τελικές συνέπειες για τους εργαζόμενους / καταναλωτές θα εξαρτηθούν από τον τρόπο που θα οργανωθεί η αναδιάρθρωση της παραγωγής – αν δηλαδή αξιοποιηθούν οι εγχώριοι πόροι ώστε γρήγορα να καλύψουν τα κενά που θα δημιουργήσει η αδυναμία αγοράς εισαγόμενων αγαθών. Αν, για παράδειγμα, καταστεί δυνατό να φτιάχνονται στην Ελλάδα τηλεοράσεις αντίστοιχες των εισαγόμενων και σε προσιτή για τους ντόπιους τιμή, τότε τελικά οι καταναλωτές δεν θα είναι χαμένοι και η οικονομία θα έχει ωφεληθεί.

Διαγραφή χρεών

Η συντριπτική πλειοψηφία των νοικοκυριών θα αδυνατεί να αποπληρώσει τα δάνεια που έχει λάβει από τις τράπεζες, κυρίως αν οι οφειλές παραμένουν σε ευρώ. Έχοντας κρατικοποιήσει τις τράπεζες η κυβέρνηση πιθανότατα θα αναγκαστεί να προχωρήσει σε διαγραφή των χρεών αυτών (στεγαστικά, καταναλωτικά και προσωπικά δάνεια). Για να επιβιώσουν οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις θα πρέπει πιθανότατα να διαγραφούν και τα δικά τους κέρδη. Επιχειρήσεις μεσαίου και μεγάλου μεγέθους θα μπορούσαν να τύχουν διαφορετικής αντιμετώπισης, καθώς προκύπτει η ευκαιρία το Δημόσιο να αποκτήσει τον έλεγχο των μέσων παραγωγής.

Καύσιμα και φάρμακα

Η κυβέρνηση θα έχει, επίσης, απόλυτη ανάγκη τα ευρώ που μπορεί να κατέχει, καθώς με αυτά θα διασφαλίζεται ο εφοδιασμός της οικονομίας σε αγαθά πρώτης ανάγκης: καύσιμα, φάρμακα και τρόφιμα. Δεδομένου του ελλείμματος στο ενεργειακό ισοζύγιο της χώρας, θα πρέπει να υπάρξουν ειδικές συμφωνίες αγοράς καυσίμων. Για τα δε φάρμακα, το σύστημα υγείας δύσκολα θα κληθεί είτε να συνεχίσει να προμηθεύεται με εξωφρενικές τιμές από το διεθνές καρτέλ των φαρμακευτικών, είτε να εξοικονομήσει πολύτιμα ευρώ στρεφόμενο σε εναλλακτικούς προμηθευτές (π.χ. την Κούβα) και σε εθνική παραγωγή φαρμάκων. Έτσι όμως, η Ελλάδα θα αναγκαστεί να παραβιάσει τους διεθνείς νόμους προστασίας «πατέντας», οπότε, και πάλι εκ των πραγμάτων, θα προκύψει θέμα αμφισβήτηση των διεθνών συνθηκών προστασίας «πνευματικής ιδιοκτησίας».

Εκ των πραγμάτων: ένα εναλλακτικό οικονομικό μοντέλο

Περισσότερο πολύπλοκο είναι το σκέλος της προσπάθειας που θα κληθεί να καταβάλει η κυβέρνηση για την ομαλή τροφοδοσία της αγοράς, αρχικά με τρόφιμα και στη συνέχεια με όλα τα αγαθά. Θα έχει στη διάθεσή της χιλιάδες ακίνητα και επιχειρήσεις (μέσω των κατασχέσεων) ενώ θα υπάρχουν εκατομμύρια άνεργοι. Θα μπορεί, επομένως, κι αυτό θα είναι και το βασικό, το κρίσιμο καθήκον της, να οργανώσει από την αρχή την παραγωγή, θέτοντας ως πρώτο στόχο την ομαλή τροφοδοσία της αγοράς με τρόφιμα. Το σύστημα οικονομίας που θα δημιουργήσει θα προσφέρει τα αγαθά πρώτης ανάγκης έναντι δραχμών και έτσι θα γεννήσει την ζήτηση για το νέο νόμισμα. Προκειμένου να συνεχίσει να λειτουργεί η οικονομία θα προκύψει εκ των πραγμάτων η ανάγκη μετασχηματισμού της προς μια κατεύθυνση που τον κυρίαρχο λόγο θα έχει η κοινωνία και όχι η αγορά.

Συνεπώς...

Η πρόταση για άρνηση αποπληρωμής του χρέους, ή ακόμα και απλά η καταγγελία του μνημονίου και η άρνηση εφαρμογής των πολιτικών που απαιτεί η τρόικα και οι «αγορές», κατά συνέπεια, δεν μπορεί να κατατίθεται αυτοτελώς. Συνεπάγεται μια σειρά πολιτικών επιλογών μεγάλου βεληνεκούς όπως:   -          κρατικοποίηση τραπεζικού συστήματος και μεγάλων επιχειρήσεων, -          αναστολή ισχύος άρθρων της Ευρωσυνθήκης και άλλων σημαντικών διεθνών Συνθηκών, -          παράλληλη (ή και αποκλειστική) κυκλοφορία εθνικού νομίσματος, -          διαγραφή χρέους νοικοκυριών και μικρομεσαίων, -          κοινωνικό μετασχηματισμό της οικονομίας. Χωρίς αυτές τις προϋποθέσεις η αποκατάσταση της ομαλής λειτουργίας της κοινωνίας είτε δεν θα υπάρξει ποτέ, είτε θα γίνει με απείρως μεγαλύτερο κόστος για τη συντριπτική  πλειοψηφία των πολιτών. Θα υπάρχει, για παράδειγμα, έλλειψη καυσίμων, θα δημιουργηθεί μαύρη αγορά σε είδη πρώτης ανάγκης, θα πολλαπλασιαστούν οι ελλείψεις φαρμάκων κλπ.

Τι θα σημαίνει η σύγκρουση με ΕΕ και αγορές

Είναι σημαντικό να γίνει σαφές στην κοινωνία ότι οι δυνάμεις της Αριστεράς που προτείνουν τις παραπάνω πολιτικές επιλογές, δεν το πράττουν από… αρτηριοσκλήρωση. Σίγουρα δεν είναι τυχαίο ότι επί δεκαετίες η Αριστερά κατέθετε (τουλάχιστον στα... λόγια) προτάσεις προς αυτή την κατεύθυνση. Σε αυτά τα «μέτωπα» ήταν περισσότερο έντονες οι αντιφάσεις του συστήματος και άρα εκεί καταθέτονταν οι περισσότερες απαντήσεις-προτάσεις. Σήμερα, όμως, όλα αυτά δεν προτείνονται απλά από κεκτημένη ταχύτητα αλλά επειδή συνθέτουν τη μόνη ρεαλιστική πορεία εξόδου από το αδιέξοδο όπου οδηγήθηκε η Ελληνική οικονομία. Ακόμα επομένως και αν υιοθετηθεί η στάση της παραμονής στην Ευρωζώνη και την ΕΕ, οι παραπάνω πολιτικές επιλογές θα απαιτηθεί να γίνουν, από τη στιγμή που κάποιος είναι αποφασισμένος να συγκρουστεί με τα Μνημόνια και τις πολιτικές της Τρόικας. Όσο μάλιστα πιο ξεκάθαρο είναι εκ των προτέρων ότι αυτός είναι ο μοναδικός εναλλακτικός δρόμος, τόσο ισχυρότερη θα γίνεται η διεθνής διαπραγματευτική θέση «της χώρας». Το θέμα της «διαπραγματευτικής ισχύος» υπάρχει κάτω από όλες τις συνθήκες και περιστάσεις – είτε με κυβέρνηση των καπιταλιστών είτε με μια κυβέρνηση της αριστεράς και κάτω από εργατική και λαϊκή εξουσία. Γιατί προφανώς, για να έχει νόημα η επιλογή της παραμονής στην Ευρωζώνη, στόχος θα πρέπει να είναι η ενίσχυση του κινήματος αλληλεγγύης στον υπόλοιπο κόσμο και της κοινής και συντονισμένης πάλης με τους υπόλοιπους εργαζόμενους στην Ευρώπη, ειδικά αυτούς που δέχονται αντίστοιχες επιθέσεις μ’ αυτές των Ελλήνων εργαζομένων.

Ισοζύγια δύναμης, μέσα και έξω

Η όποια φιλολαϊκή, ή εργατική, ή αριστερή κυβέρνηση στην Ελλάδα θα ξεκινά από μια εξαιρετικά δεινή διαπραγματευτική θέση, έχοντας απέναντί της κυβερνήσεις και αγορές. Ελπίδα της θα είναι ότι η κοινή γνώμη στον υπόλοιπο κόσμο θα κινητοποιηθεί υπέρ του αγώνα του ελληνικού λαού, πιέζοντας τις κυβερνήσεις. Ακόμα, ελπίδα της θα είναι οι αγώνες του ελληνικού κινήματος να λειτουργήσουν σαν καταλύτης για αντίστοιχους αγώνες στην υπόλοιπη Ευρώπη, στην προοπτική της πάλης για μια σοσιαλιστική Ευρώπη αντί της σημερινής ΕΕ του κεφαλαίου και των πολυεθνικών. Οι συνθήκες που θα επικρατούν στην Ελλάδα θα καθορίζουν την αντοχή της όποιας αριστερής κυβέρνησης στις διαπραγματεύσεις. Αν τα ράφια είναι άδεια, αν αναπτυχθεί μαύρη αγορά, αν υπάρχουν ελλείψεις βασικών φαρμάκων, αν δεν επαρκεί το ρεύμα, κλπ, η όποια Ελληνική κυβέρνηση θα βρίσκεται σε εξαιρετικά αδύναμη θέση – θα κινδυνεύει να πέσει ή να οδηγηθεί σε οδυνηρούς συμβιβασμούς. Αν από την άλλη έχει ένα αξιόπιστο εναλλακτικό πλάνο στο τραπέζι, η διαπραγματευτική της θέση ενισχύεται. (Με μια είναι η ίδια λογική με το περίφημο «πιστόλι στο τραπέζι» του κ. Παπακωνσταντίνου. Το ζητούμενο είναι αυτή τη φορά το «πιστόλι» να είναι γεμάτο – να υπάρχει δηλαδή μια καλά οργανωμένη εναλλακτική πρόταση).

Η απόλυτη αναγκαιότητα του εναλλακτικού σοσιαλιστικού οικονομικού μοντέλου

Οποιοσδήποτε συμφωνεί με τη διαγραφή χρέους (ακόμα και αν κατά τα άλλα πιστεύει, λ.χ. ότι για να ξεπεραστεί η κρίση αρκεί η έκδοση Ευρωομολόγων) είναι υποχρεωμένος να προχωρήσει στη διατύπωση μιας αξιόπιστης εναλλακτικής πρότασης. Και εφόσον επιθυμεί η πρόταση αυτή να είναι η ευνοϊκότερη για την Ελληνική κοινωνία, υποχρεωτικά θα οδηγηθεί στην κατεύθυνση των παραπάνω πολιτικών επιλογών. Το θέμα, έτσι, ενός προγράμματος ανατροπής της εξουσίας των τραπεζιτών και του μεγάλου κεφαλαίου δεν αποτελεί –ιδιαίτερα στις σημερινές συνθήκες– προνόμιο κάποιων «αδιόρθωτων» ή «ρομαντικών» επαναστατών.  Αποτελεί το μοναδικό τρόπο να αντιμετωπιστεί η επιθετικότητα της Τρόικας και των «αγορών», οι οποίες επιβάλλουν τις πολιτικές τους με ένα εκβιαστικό δίλημμα: ή κάνετε αυτό που απαιτούμε ή σας κόβουμε τη χρηματοδότηση και με τον ένα ή τον άλλο τρόπο αναγκάζεστε να επιστρέψετε στη δραχμή. Αυτό το εναλλακτικό πρόγραμμα είναι, στην ουσία, το ζητούμενο απ’ την Αριστερά που θέλει ανατροπή των σημερινών πολιτικών. Ακόμα και αν δηλώνει πως δεν θέλει ανατροπή του συστήματος είναι υποχρεωμένη να κινηθεί προς την κατεύθυνση που περιγράφουμε πιο πάνω διαφορετικά θα μετατραπεί σε υποχείριο της ΕΕ και του ΔΝΤ. Και, παρόμοια, είναι το ζητούμενο από την αριστερά που μιλά για έξοδο από το € και την ΕΕ, χωρίς να κατανοεί πλήρως ότι αυτά από μόνα τους δεν προσφέρουν καμία λύση στα πρωτόγνωρα οικονομικά και κοινωνικά αδιέξοδα που αντιμετωπίζει ο ελληνικός λαός. Η μοναδική προοπτική για καλύτερες μέρες είναι έτσι η πάλη για την ανατροπή του σημερινού, καπιταλιστικού συστήματος, όχι αφηρημένα, σε κάποιο μακρινό κι αόριστο μέλλον, αλλά ξεκινώντας από το σήμερα. Και πάνω σ’ αυτή τη βάση η Αριστερά των διάφορων αποχρώσεων οφείλει να συνεργαστεί αν θέλει να συμβάλει στην έξοδο της κοινωνίας από τη βαρβαρότητα των τροϊκανών πολιτικών. Σε αντίθετη περίπτωση θα είναι δυστυχώς συνυπεύθυνη.]]> Αριστερά Οικονομική Κρίση Wed, 16 May 2012 18:33:00 +0300 Συνεργασία: Δεδομένα και ζητούμενα για την αντικαπιταλιστική αριστερά στο νέο πολιτικό τοπίο http://www.xekinima.org/arthra/view/article/synergasia-dedomena-kai-zitoymena-gia-tin-antikapita/ Γιώργος Μπαρούτας Μέλος ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α. Κείμενο του σύντροφου...

Γιώργος Μπαρούτας

Μέλος ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α.

 

 

 

Κείμενο του σύντροφου Γιώργου Μπαρούτα, που αντανακλά προβληματισμούς και διεργασίες που αναπτύσσονται στο χώρο της ΑΝΤΑΡΣΥΑ αυτή την περίοδο.

Σημεία της ευρύτερης συγκυρίας..

1.    Η σημερινή συγκυρία χαρακτηρίζεται κυρίαρχα από την αστάθεια στο πολιτικό επίπεδο. Η αστάθεια προέκυψε από την ένταση της ταξικής πάλης τα τελευταία δυο έτη. Η έναρξη της άσκησης των μνημονιακών πολιτικών από την πλευρά του κυβερνητικού μπλοκ σήμανε την ταυτόχρονη έναρξη ταξικών συγκρούσεων με προτόγνωρη ένταση και διάρκεια. 2.    Οι εξελίξεις στο πολιτικό πεδίο προέκυψαν από την ταξική αναμέτρηση των τελευταίων δύο ετών. Χωρίς τις απεργίες του Οκτώβρη του 2011 δεν θα υπήρχε η παραίτηση της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ και η μετατροπή της σε κυβέρνηση Παπαδήμου, χωρίς τις κινητοποιήσεις του Φλεβάρη 2012, το αστικό πολιτικό προσωπικό δεν θα αναγκαζόταν να πάει σε εκλογές στις 6 Μάη. Κυρίαρχο όμως ρόλο στην αποσταθεροποίηση του πολιτικού σκηνικού είχε η ανάπτυξη του κινήματος των πλατειών του Μάη - Ιούνη 2011. Βάσει του κινήματος αυτού, όχι μόνο μπορούμε να ερμηνεύσουμε ορθά το εκλογικό αποτέλεσμα της 6ης Μάη αλλά κυρίως να χαράξουμε μια μάχιμη γραμμή των μαζών για το επόμενο χρονικό διάστημα. 3.    Το κίνημα των πλατειών συμπύκνωσε κυρίαρχα την αμφισβήτηση στο υπάρχον πολιτικό σύστημα από διευρυμένες κοινωνικές κατηγορίες πληττόμενες από την ασκούμενη πολιτική. Οι οπτικές γωνίες από τις οποίες έγινε αυτή η κριτική ήταν πολλές. Η "πάνω πλατεία" κινούνταν στην κατεύθυνση μιας δεξιάς πολιτικής κριτικής με εκφάνσεις που θα μπορούσαμε να πούμε ότι στο εκλογικό τοπίο συσπειρώνονταν κυρίαρχα γύρω από τον πολιτικό λόγο των Αν. Ελλήνων. Η "κάτω πλατεία" προσδιορίστηκε κυρίαρχα από δύο τάσεις: στην κριτική που περιορίστηκε στο σύστημα της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας και στην αντισυστημική κριτική με αντικαπιταλιστικά χαρακτηριστικά. Η τελευταία, υποστηρίχτηκε με διαφορετικές εντάσεις από το σύνολο των οργανωμένων τάσεων και δυνάμεων της Αριστεράς. 4.    Προκύπτει λοιπόν το συμπέρασμα ότι διευρυμένες λαϊκές μάζες αναζητούν εναγωνίως μια νέα αντισυστημική μαζική πολιτικοκοινωνική δύναμη, με αντίστοιχο πολιτικό λόγο και κοινωνική πρακτική. 5.    Εύλογα προκύπτει το ερώτημα: πώς από την στιγμή που αποδεχόμαστε την αδυναμία έκφρασης αυτού του αντισυστημισμού από τα υπάρχοντα πολιτικά οχήματα, διαμορφώθηκε το εκλογικό αποτέλεσμα της 6ης Μάη με το ένα από τα κατατιθεμένα και δοκιμαζόμενα πολιτικά σχέδια, αυτό του ΣΥΡΙΖΑ, να ενισχύεται σε συντριπτικό βαθμό σε σχέση με τα υπόλοιπα; Η απάντηση δεν είναι δύσκολη. Οι ανυπέρβλητες δυσκολίες που αντιμετωπίζουν ευρύτατες κοινωνικές κατηγορίες χρήζουν άμεσης αντιμετώπισης, επομένως απαιτούν την λύση μέσω της ρήξης με την ασκούμενη πολιτική σε κινηματικό επίπεδο, ενώ επιδιώκεται παράλληλα να ανασχεθεί σε κεντρικό πολιτικό επίπεδο η υλοποίηση των μέτρων που συνοδεύουν τις ληστρικές δανειακές συμβάσεις. Η έκφραση της άμεσης ανάγκης για παύση της ασκούμενης πολιτικής βρήκε έκφραση στην επίσημη πολιτική σκηνή μέσω της "θρασείας" πρότασης για κυβέρνηση της Αριστεράς από το ΣΥΡΙΖΑ. Ο λαός πολύ απλά κατάλαβε ότι προϋπόθεση για να εκτελέσει μια οποιαδήποτε συνταγή ενάντια στις ασκούμενες πολιτικές είναι πρωτίστως να βάλει το καζάνι πάνω στη φωτιά. Το πώς θα μαγειρέψει είναι επομένως ζητούμενο και όχι δεδομένο, είθισται όμως ο μάγειρας στον οποίο έχει ανατεθεί για την ώρα η εκτέλεση να βρίσκεται σε πλεονεκτική θέση.. 6.    Το εκλογικό αποτέλεσμα της 6ης Μάη αποτυπώνει με τον πλέον ξεκάθαρο τρόπο την καταστροφή που έχει υποστεί σε οικονομικό και κοινωνικό επίπεδο η μεσαία τάξη. Η μέχρι σήμερα ασκούμενη μνημονιακή πολιτική έχει διαρρήξει σε μη αναστρέψιμο βαθμό τις σχέσεις εκπροσώπησης που κατείχαν μέχρι πρότινος τα δύο κόμματα εξουσίας με πλήθος κοινωνικών στρωμάτων, τα οποία όλο το προηγούμενο χρονικό διάστημα υπέστησαν βίαια συμπίεση των οικονομικών τους απολαβών. 7.    Αντανάκλαση του βίαιου αυτού μετασχηματισμού είναι και ο αναπόφευκτος μετασχηματισμός του επίσημου πολιτικού σκηνικού. Η εντεινόμενη πόλωση μεταξύ διευρυμένων λαϊκών μαζών και μιας ελάχιστης σε σχέση με το άμεσο παρελθόν κοινωνικής κατηγορίας αποτελούμενη από ανώτερα μεσοαστικά και αστικά στρώματα οδηγεί στον - τουλάχιστον προσωρινό - περιορισμό εκείνων των πολιτικών δυνάμεων που ευελπιστούν να εκπροσωπήσουν την μεσαία τάξη με αντίστοιχο πολιτικό λόγο και πρακτική που ακολουθήθηκε πριν την επιβολή των μνημονιακών πολιτικών. 8.    Η αλληλοσυσχέτιση και επιρροή των πολιτικών, οικονομικών και κοινωνικών δεδομένων μεταξύ των χωρών της ΕΕ οδήγησε τις δυνάμεις του κεφαλαίου στην επιβολή μνημονιακών πολιτικών στις χώρες της ευρωπεριφέρειας. Η κίνηση αυτή δεν λειτουργεί σαν "πολιορκητικός κριός" προς τις χώρες του σκληρού πυρήνα τις ΕΕ. Αντίθετα, επιδιώκεται να εναρμονιστεί - συντονιστεί η ασκούμενη πολιτική στο σύνολο των χωρών της ΕΕ, μια πολιτική έντονης λιτότητας και άρσης κεκτημένων, η οποία έχει προ πολλού ξεκινήσει να υλοποιείται στις χώρες του σκληρού πυρήνα της ευρωζώνης, με μικρότερη ταχύτητα την τελευταία δεκαετία. Πέραν επομένως των οικονομικών δεδομένων που επάγουν την ανάγκη για την υλοποίηση των μνημονιακών πολιτικών, η επιβολή των μνημονίων έρχεται για να υποβοηθήσει την εκάστοτε εθνική αστική τάξη να επιβάλει πολιτικές, οι οποίες εξαιτίας της μεγαλύτερης έντασης της ταξικής πάλης στους συγκεκριμένους κοινωνικούς σχηματισμούς σε σύγκριση με τον πυρήνα της ΕΕ, δεν θα μπορούσαν αλλιώς να υλοποιηθούν. 9.    Ως γνωστόν, η πολιτική δεν έχει εργαστήρια και δοκιμαστικούς σωλήνες. Αναπόφευκτα, οι όποιες "δοκιμές" πολιτικών μπορούν να γίνουν μόνο σε κοινωνικούς σχηματισμούς, βασιζόμενες στην ορθή ταξική - από την μία ή την άλλη πλευρά - ανάγνωση της ιστορίας. Μόνο υπό αυτήν την έννοια μπορεί να γίνει αποδεκτή η έννοια του "πειραματόζωου" που προσδίδεται στην Ελλάδα. Οι δυνάμεις του κεφαλαίου αναμένουν την έκβαση της ταξικής αναμέτρησης όχι σαν απλοί παθητικοί δέκτες αλλά σαν ενεργοί συνδιαμορφωτές της, έχοντας μέχρις στιγμής την ηγεμονία σε όλα τα επίπεδα. Έχοντας σαν παραδοχή το γεγονός αυτό, το κυριότερο σημείο ασυνέχειας της ηγεμονίας τους προς το παρόν είναι η προσαρμογή και αναδιαμόρφωση του πολιτικού συστήματος με στόχο την ενσωμάτωση και την απορρόφηση των όποιων κραδασμών εμφανίζονται από το λαϊκό κίνημα. 10. Βασικότερη πτυχή της αναμέτρησης αυτής, χωρίς την αναγνώριση της οποίας υπάρχει ο κίνδυνος επανάληψης τραγικών λαθών, είναι η αδυναμίας άσκησης οικονομικής πολιτικής με βάση το κεϋνσιανό υπόδειγμα. Μέσα από αυτό το πρίσμα, οι πιθανοί μελλοντικοί πολιτικοί εκφραστές του κεϋνσιανισμού είναι καταδικασμένοι σε αποτυχία. Για αυτόν το λόγο δεν υπάρχει και χώρος για τη σοσιαλδημοκρατία, έτσι όπως τουλάχιστον την γνωρίσαμε στην Ευρώπη τις προηγούμενες δεκαετίες. 11. Το παραπάνω γεγονός δεν αποτελεί ζητούμενο αλλά δεδομένο για το σύνολο των δυνάμεων της Αριστεράς, ακόμα και αν συνειδητά κάποιοι επιμένουν να το αρνούνται. Για αυτόν το λόγο είναι υπεραπλουστευτική η αναγωγή και το βάφτισμα ως  σοσιαλδημοκρατικών των δυνάμεων εκείνων, οι οποίες δεν διαθέτουν ένα ξεκάθαρο αντικαπιταλιστικό στίγμα, αλλά κινούνται στην κατεύθυνση της ακύρωσης της νεοφιλελεύθερης στρατηγικής μέσω της κατάργησης των μνημονιακών πολιτικών. Οι δυνάμεις που συνεχίζουν να κινούνται στην κατεύθυνση του αντινεοφιλελεύθερου μετώπου χωρίς αντικαπιταλιστικό στίγμα, επηρεάζονται και εμπνέονται σήμερα πολύ περισσότερο από τον "σοσιαλισμό του 21ου αιώνα της Λατινικής Αμερικής", παρά από την παραδοσιακού τύπου σοσιαλδημοκρατία που ευδοκίμησε τις τελευταίες δεκαετίες σε μια σειρά Ευρωπαϊκών κρατών.   12. Μονόδρομος για το κεφάλαιο είναι η περαιτέρω ένταση του νεοφιλελεύθερου υποδείγματος. Αυτό μεταφράζεται κυρίαρχα στην Ελλάδα και στις υπόλοιπες χώρες της ΕΕ στην άρση της όποιας εναπομείνασας πολιτικής πρόνοιας και στην κατάργηση ενός πλέγματος δημοκρατικών και εργασιακών κεκτημένων και δικαιωμάτων. Για την συνέχιση της κατεύθυνσης αυτής η παραμονή των χωρών μελών στην ΟΝΕ και την ΕΕ είναι απαραίτητη. Η παραμονή άλλωστε μιας χώρας στην ΟΝΕ δεν εμπεριέχει την δυνατότητα επιλογής μεταξύ μιας μνημονιακής ή αντιμνημονιακής πολιτικής κατεύθυνσης. 13. Η ΟΝΕ από την σύστασή της μέχρι και σήμερα αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα εργαλεία στα χέρια των ευρωπαϊκών αστικών τάξεων. Χρησιμοποιείται κυρίαρχα ως μόνιμο μέσο αποτροπής διεκδικήσεων από τις δυνάμεις της εργασίας, ως μέσο επιβολής της οικονομικής πολιτικής των δυνάμεων του κεφαλαίου που δεν δύναται να ενσωματώσει τις οποιεσδήποτε λαϊκές διεκδικήσεις.  Για αυτόν ακριβώς το λόγο το ζήτημα αυτό έχει κεντρικό ρόλο για οποιοδήποτε εναλλακτικό πρόγραμμα  παρουσιάζεται από τις δυνάμεις της Αριστεράς. 14. Τίθεται λοιπόν ένα από τα πλέον ζωτικά ερωτήματα: "Οφείλουμε να χαράξουμε μια διακριτή γραμμή μεταξύ των υποστηρικτών της καταγγελίας των μνημονίων εντός της ΟΝΕ και του Ευρώ και των υποστηρικτών της καταγγελίας των μνημονίων με παράλληλη έξοδο από αυτό"; Η απάντηση, λαμβάνοντας υπόψιν τα πραγματικά δεδομένα είναι καταφατική. Ωστόσο, στο βαθμό που τόσο η μία όσο και η άλλη πλευρά δεν αρνείται την πιθανότητα ύπαρξης ενός τέτοιου σεναρίου στο άμεσο μέλλον, ακόμα και με πρωτοβουλία άλλων μελών της ΕΕ, δύναται να διερευνηθεί μια συμφωνία κατάρτισης ενός σεναρίου εξόδου από την ΟΝΕ και το Ευρώ, σενάριο το οποίο θα διασφαλίζει την συνέχεια της λειτουργίας του κράτους υπό τις συγκεκριμένες συνθήκες. 15. Ακόμα και χωρίς την αποδοχή μιας τέτοιας πιθανής συνύπαρξης, η διακριτότητα της αντι-ΟΝΕ γραμμής δεν πρέπει να μεταφραστεί στην ύπαρξη ενός διακριτού πολιτικού μορφώματος με χαρακτηριστικά ξεχωριστού εκλογικού κατεβάσματος το επόμενο χρονικό διάστημα. Όπως και στο κινηματικό έτσι και στο κεντρικό πολιτικό επίπεδο πρέπει να προσεγγιστούν με κριτικό τρόπο εκείνα τα πολιτικά οχήματα, τα οποία συναντήθηκαν με τις λαϊκές μάζες που αποσκίρτησαν από τον δικομματισμό. Το μεγάλο επίδικο του επόμενου χρονικού διαστήματος δεν θα είναι η αυτοτελής εκλογική παρουσία του αντικαπιταλιστικού ρεύματος, αλλά η διεύρυνση της δυναμικής και της επιρροής του στις λαϊκές μάζες που αποφάσισαν να κινηθούν σε αριστερή κατεύθυνση. Η διακριτότητα λοιπόν που περιγράψαμε παραπάνω σχετίζεται πολύ περισσότερο με τη διαμόρφωση ενός χώρου - μοχλού πίεσης με σαφές αντικαπιταλιστικό στίγμα απέναντι στην λογική της "υπεύθυνης" αριστεράς που θα πρέπει:
  • να ασκεί κριτική, να αντιπαρατίθεται, να κεντρικοποιεί ζητήματα τα οποία βασίζονται σε μια σοσιαλδημοκρατικού τύπου ανάγνωση της συγκυρίας

  • να αναδεικνύει την αντικαπιταλιστική πρόταση διεξόδου από την κρίση, πρόταση που δεν βρίσκει ακόμα απέναντί της μια πειστική εναλλακτική πρόταση από το ΣΥΡΙΖΑ
Με βάση τα παραπάνω η αντικαπιταλιστική αριστερά έχει μόνο να κερδίσει με την κριτική πολιτική στήριξη απέναντι στο ΣΥΡΙΖΑ το επόμενο χρονικό διάστημα.  16. Το γεγονός αυτό οφείλει το σύνολο των αντικαπιταλιστικών δυνάμεων να αντιληφθεί ότι θα είναι κρίσιμό τόσο λόγω της οξύτατης πόλωσης που θα υπάρξει το επόμενο χρονικό διάστημα απέναντι στις δυνάμεις που επιδιώκουν την άρση των μνημονιακών πολιτικών, όσο και εξαιτίας της δυναμικής που ενυπάρχει στο εσωτερικό των δυνάμεων αυτών. Το στοιχείο που θα επικρατήσει το επόμενο χρονικό διάστημα, θα είναι η προσπάθεια περιορισμού του μεγέθους απεύθυνσης της αριστεράς προς τα λαϊκά στρώματα. Το κρίσιμο ζητούμενο της ενότητας της αντισυστημικής αριστεράς πρέπει αναποφευκτα να προσεγγιστεί μέσα από τα υπάρχοντα πολιτικά σχέδια και μορφώματα και όχι μέσω υποθετικών καταστάσεων, οι οποίες δυστυχώς δεν ευδοκίμησαν με κυρίαρχη την ευθύνη των ισχυρότερων οργανωμένων τάσεων της αντικαπιταλιστικής αριστεράς.

Η σημασία του πολιτικού χρόνου στην σημερινή συγκυρία

17. Μια σύντομη ανάλυση πάνω στην σημασία του πολιτικού χρόνου κρίνεται στο σημείο αυτό απαραίτητη, μιας και ο προσδιορισμός του πολιτικού χρόνου ως "πυκνού" γίνεται μεν σήμερα από το σύνολο των πολιτικών δυνάμεων, χωρίς όμως να αντιλαμβανόμαστε στην πραγματική του διάσταση σε τι ευκαιρίες και δυνατότητες, χαμένες ή μη, μπορεί αυτό να μεταφράζεται. Και επιμένουμε σε αυτό μιας και κάποιες δυνάμεις της αντικαπιταλιστικής αριστεράς, αυτές που κινούνται ηγεμονικά στον χώρο αυτό τα τελευταία χρόνια, διεκδικούν να μείνουν μετεξεταστέες με αξιώσεις στο ζήτημα αυτό για πολλοστή φορά. Το στοίχημα είναι να μην συμπαρασύρουν και άλλες δυνάμεις σε μια τέτοια κατεύθυνση.. 18. Σαν "πυκνό" πολιτικό χρόνο μπορούμε να ορίσουμε εκείνες τις συγκυρίες μέσα στις οποίες υπάρχουν κοινωνικές εντάσεις, συγκρούσεις, αντιπαραθέσεις αλλά και σημαντικά διακυβεύματα, τα οποία καθιστούν την πολιτική διαχείριση εξαιρετικά δύσκολη. Η τάση στις συγκυρίες αυτές είναι να διαμορφώνονται αργά ή γρήγορα αντίπαλα "στρατόπεδα", με συνεχή όξυνση της μεταξύ τους σύγκρουσης σε όλα τα επίπεδα. 19. Οι πολιτικοί χώροι που επιδιώκουν να επικαθορίσουν με τον ένα ή άλλο τρόπο τις εξελίξεις, δεν πρέπει να λαμβάνουν υπόψιν μόνο, μέσα από την "πυκνότητα" του πολιτικού χρόνου, τη διαμόρφωση των στρατόπεδων των κυρίαρχων αντίπαλων, τις κινήσεις και τις μετατοπίσεις των λαϊκών μαζών μέσα σε αυτές, αλλά θα πρέπει κυρίως  να αποφεύγουν την εγγενή τάση της απλής ερμηνείας των όσων συμβαίνουν. Αντίθετα, θα πρέπει να επιδιώκεται η παρέμβαση στα τεκταινόμενα, παρά την ταχεία εξέλιξη των γεγονότων. 20. Στην ιδιαίτερη αξία του πολιτικού χρόνου για την χάραξη μιας πετυχημένης πολιτικής γραμμής πρέπει να λάβουμε υπόψιν και τις ταχύτητες με βάση τις οποίες κινείται ο αντίπαλος. Δυστυχώς, η ενσωμάτωση νέων τεχνολογικών μέσων, η χρήση των ηλεκτρονικών ΜΜΕ, αλλά κυρίως η συνειδητή συμπίεση του πολιτικού χρόνου μέσα από την αποδοχή της πρωτοκαθεδρίας του "χρόνου της αγοράς" (χρόνος βάσει του οποίου λειτουργεί η αγορά της νεοφιλελεύθερης οικονομίας) δυσχεραίνει σε τεράστιο βαθμό την δυνατότητα άσκησης αποτελεσματικών κινήσεων για το λαϊκό κίνημα και για τις πολιτικές δυνάμεις που επιδιώκουν να το αντιπροσωπεύουν. Συνεπώς, όλες οι δυνάμεις οφείλουν να είναι ευαίσθητες στο ζήτημα αυτό και με τις επιλογές τους να μην δίνουν ακόμα περισσότερα πλεονεκτήματα στον αντίπαλο.   21. Η ευαισθησία και το κριτήριο που περιγράψαμε παραπάνω απουσιάζει εντελώς από τις ηγεμονικές δυνάμεις της αντικαπιταλιστικής αριστεράς. Σε μια σειρά κρίσιμων πολιτικών επιλογών η προσέγγιση παραπέμπει στο μέλλον, χωρίς περαιτέρω εκτιμήσεις για το ποιό είναι το βάρος μιας κίνησης στην συγκεκριμένη συγκυρία και ποιό το βάρος της σε μια άλλη. Χαρακτηριστικότερα παραδείγματα, με προφανείς επιπτώσεις στη δυναμική του αντικαπιταλιστικού ρεύματος αποτελούν η διετής αναστολή το 2007 του ενωτικού εγχειρήματος της αντικαπιταλιστικής αριστεράς από την πλευρά του ΝΑΡ, και η πρόσφατη άρνηση της συνεργασίας με δυνάμεις του ΜΑΑ από το ΝΑΡ και το ΣΕΚ. 22.  Ιδιαίτερο βάρος για το άμεσο μέλλον έχει και η εκτίμηση για το υπάρχον πολιτικό τοπίο από την πλευρά των αστικών πολιτικών δυνάμεων. Προκύπτει εύκολα η ορθή εκτίμηση του υπο αναδιαμόρφωση αστικού πολιτικού τοπίου. Μια σειρά από αστικές πολιτικές δυνάμεις αναζητούν λύσεις, βάσει των οποίων θα επανακτήσουν την κοινωνική και πολιτική δυναμική τους το επόμενο χρονικό διάστημα. Οι αντισυστημικές δυνάμεις οφείλουν να εκμεταλλευτούν στο έπακρο το γεγονός αυτό. Οποιαδήποτε μορφή καθυστέρησης θα συνεπάγεται τεράστιες ευθύνες, μοιραίες για το σύνολο των δυνάμεων της εργασίας.

Ο ρόλος της Αντικαπιταλιστικής Αριστεράς

23. Η παρέμβαση της αντικαπιταλιστική αριστεράς στο νέο πολιτικό τοπίο δεν θα πρέπει να θυμίζει το γνωστό ανέκδοτο με τον φιλόσοφο και τον βαρκάρη, που τόσο είχε αγαπήσει ο Μαρξ. Δυστυχώς, οι κινήσεις στις οποίες προέβη πριν και μετά τις βουλευτικές εκλογές, δείχνουν ότι κινείται υποδυόμενη τον έναν από τους δύο ρόλους των πρωταγωνιστών του ανεκδότου με απόλυτη μέχρι στιγμής επιτυχία. 24. Το κεντρικό πρόταγμα μέσω του οποίου το ΑΝΤΑΡΣΥΑ παρεμβαίνει στη σημερινή συγκυρία και συμμετείχε στις πρόσφατες εκλογές είναι το μεταβατικό πρόγραμμα διεξόδου από την κρίση. Παρά την ορθότητα των όσων αναφέρονται σε αυτό, η αδύναμια του έγκεται στην έλλειψη διαχείρισής του με την λογική προγράμματος αλλά αντίθετα με την λογική συνθημάτων. Το δυναμικό της ΑΝΤΑΡΣΥΑ δεν κατάφερε να αναλύσει πειστικά τι ακριβώς σημαίνει στην καθημερινή ζωή η παύση πληρωμών, η διαγραφή του χρέους και το σύνολο των σημείων που περιλαμβάνει η πρόταση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Πολύ περισσότερο, δεν κατάφερε να εκφέρει ένα μαζικό πολιτικό λόγο που να αναδεικνύει την σημασία της εξόδου από το ευρώ. Το μεταβατικό πρόγραμμα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ δεν κατάφερε να γίνει ένας λαϊκός, κατανοητός, οδικός χάρτης εξόδου από την κρίση, αλλά εκφυλίστηκε σε εργαλείο αναπαραγωγής συνθημάτων με ελάχιστες και φωτεινές εξαιρέσεις. 25. Αναφέραμε και προηγουμένως την αναγκαιότητα στη παρούσα συγκυρία για τη ανεύρεση συμμαχιών με πολιτικές δυνάμεις που βρίσκονται σε μια κοντινή γραμμή πλεύσης με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Η άρνηση του ΝΑΡ και του ΣΕΚ να αποδεχτεί την συνεργασία με δυνάμεις του ΜΑΑ το προηγούμενο διάστημα, καθιστά δεδομένο το γεγονός ότι οι δυνάμεις αυτές διέβησαν το Ρουβίκωνα ως προς τον μετωπικό χαρακτήρα του εγχειρήματος. Η ανακάλυψη λόγων για την αποτυχία της συνεργασίας με τις δυνάμεις αυτές δεν εξετάζονται στο παρόν κείμενο, το οποίο επιδιώκω να κινηθεί από την αρχή μέχρι το τέλος του εντός της σφαίρας της κοινής λογικής. 26. Ενυπήρχε εδώ και ένα εύλογο χρονικό διάστημα το ερώτημα αν τα όργανα και η εν γένει λειτουργία της ΑΝΤΑΡΣΥΑ αποτελούν ουσιαστικά επικυρωτικά όργανα αποφάσεων οργανώσεων, και μάλιστα των ισχυρότερων αυτών, ή όργανα κριτικής, δημιουργίας και χάραξης πολικής κατευθυνσής και γραμμής. Η πλειονότητα του κόσμου της ΑΝΤΑΡΣΥΑ δεν ζει σε αυταπάτες. Παρόλα αυτά η μη διεξαγωγή προεκλογικού πανελλαδικού συντονιστικού σχετικά με τις συμμαχίες και την εκλογική μάχη και παράλληλα η ανακοίνωση και η ανάλυση των αποτελεσμάτων χωρίς ουδεμία συζήτηση, επαναλαμβάνουν λάθη, τα οποία γίνονται απόλυτα συνειδητά από τις ίδιες δυνάμεις που αναφέραμε προηγουμένως, καθώς και με κομμάτια οργανώσεων που αμφιταλαντεύονται μεταξύ της συνέχισης της αυτόνομης παρουσίας τους ή μιας μελλοντικής συγχώνευσης με κοινό παρονομαστή τον αριστερισμό. Συγχώνευση ή άθροιση η οποία πρωτίστως δεν ενδιαφέρει το δυναμικό της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και δευτερευόντως πιθανόν επαληθεύσει το γεγονός ότι οι αθροίσεις ενίοτε οδηγούν και σε αφαίρεση δυνάμεων..Ας ληφθεί επιτέλους υπόψιν ότι η υπομονή των μελών απέναντι στην πολιτική αλαζονεία συγκεκριμέων πολιτικών οργανώσεων της ΑΝΤΑΡΣΥΑ εξαντλείται. 27. Οι μεθοδεύσεις αυτές πρέπει ωστόσο να αποτελέσουν αιτία για να αλλάξει η πορεία της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Αυτό δεν μπορεί να γίνει με την παραμονή ή συγκατοίκηση σε οργανώσεις οι οποίες ακολουθούν μια εμφανώς αναντίστοιχη σε σχέση με τις απαιτήσεις των καιρών πολιτική κατεύθυνση. Μια κατεύθυνση εσωστρέφειας, η οποία αποτυπώνεται σε εγχειρήματα όπως αυτό του νέου κομμουνιστικού φορέα. Οι πολιτικές οργανώσεις και τα μεμονωμένα πολιτικά πρόσωπα τα οποία βρίσκονται εκτός μιας τέτοιας κατεύθυνσης, πρέπει να αναλάβουν τις συλλογικές και προσωπικές τους ευθύνες, λαμβάνοντας τις απαραίτητες πρωτοβουλίες από μέρους τους. 28. Μια τέτοια κίνηση οφείλει να τοποθετηθεί ενάντια σε μια μετάλλαξη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ από ένα αντικαπιταλιστικό μέτωπο με κεντρική επιδίωξη του την εκφορά ενός μαζικού αντικαπιταλιστικού λόγου και την συσπείρωση γύρω από αυτό ευρύτερων πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων σε ένα πολιτικό μέτωπο της επαναστατικής αριστεράς του καθαρού λόγου και δυστυχώς της μηδενικής κοινωνικής απεύθυνσης και πρακτικής. 29. Η κίνηση αυτή οφείλει σε πρώτο χρόνο να περιλαμβάνει οργανώσεις και ανένταχτο δυναμικό της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, το οποίο με ευθύνες από όλες τις εμπλεκόμενες πλευρές - σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό - ενεπλάκη σε αντιπαραθέσεις, οι οποίες ευνόησαν τελικά την ενίσχυση του αριστερισμού στο εσωτερικό της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Σε δεύτερο χρόνο, οι δυνάμεις αυτές οφείλουν να αναπροσαρμόσουν την πολιτική κατεύθυνση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ σε συντονισμό με τις δυνάμεις της κριτικής από αντικαπιταλιστική σκοπιά απέναντι στο εγχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ. 30. Συνήθως, η ανάγνωση μιας συγκυρίας όπως η τωρινή καταλήγει σε μια απλή ταξινόμηση των πολιτικοκοινωνικών δυνάμεων που κινούνται μέσα σε αυτήν σε συν-διαχειριστικές - δυνάμεις ενσωμάτωσης από τη μία και αντι-καπιταλιστικές από την άλλη. Παρά τη σημασία αυτής της διάκρισης, ιδιαίτερα στο πολιτικό επίπεδο, η διάκριση αυτή καταλήγει πολλές φορές να χρησιμοποιείται για να χαραχτεί μια αμυντική τακτική περιχαράκωσης. Αντίθετα, η ανάγνωση της συγκυρίας θα πρέπει να κινείται στην κατεύθυνση της συγκρότησης διευρυμένων μετώπων, πολιτικών πρωτοβουλιών, συνδικαλιστικών συμμαχιών κοκ, έχοντας πλήρη επίγνωση των συσχετισμών, των κινδύνων και των δυνατοτήτων που προκύπτουν. Κυρίαρχα όμως, στο βαθμό που εκτιμάται ότι η συγκυρία είναι ευνοϊκή, βάσει της έντασης της ταξικής πάλης σε όλα τα επίπεδα, η αντικαπιταλιστική αριστερά οφείλει να ανασυντάξει τις δυνάμεις της. Η ανασύνταξη των δυνάμεων της οφείλει να κινείται στην πλαγιοκόπηση και παρέμβαση στις λαϊκές μάζες που κινητοποιούνται σε πολλαπλά επίπεδα, υποδηλώνοντας την αναζήτηση ενός αντισυστημικού πολιτικού λόγου και μιας αντίστοιχης κοινωνικής πρακτικής, τόσο στο κεντρικό πολιτικό σκηνικό όσο βέβαια και στις κινηματικές διαδικασίες. Με κανέναν τρόπο δεν θα ανασυνταχθούν επιτυχώς οι δυνάμεις της αντικαπιταλιστικής αριστεράς, βασιζόμενες στην - παλαιάς κοπής - μέθοδο της αυτοεξαπάτησης, του ανοίγματος δηλαδή σε πολιτικοκοινωνικούς χώρους, οι οποίοι δεν αντανακλούν με κανέναν τρόπο την πραγματική ποιότητα και ποσότητα των μετατοπίσεων διευρυμένων κοινωνικών στρωμάτων οι οποίες λαμβάνουν χώρα. 31. Βάσει της ανάλυσης της συγκυρίας υπάρχει μια προσέγγιση που αντιλαμβάνεται μεν την αναγκαιότητα για παρέμβαση στον κόσμο που στήριξε ΣΥΡΙΖΑ, την εντοπίζει όμως αποκλειστικά και μόνο στο κοινωνικό πεδίο. Η προσέγγιση αυτή, ενώ ορθά αντιλαμβάνεται την ανάγκη για παρέμβαση στο δυναμικό αυτό, δυσκολεύεται να αντιληφθεί στα πραγματικά του μεγέθη την αξία της παρέμβασης αυτή τη στιγμή στο κεντρικό πολιτικό επίπεδο. Η εκφορά ενός μάχιμου και γειωμένου πολιτικού λόγου που θα πλαγιοκοπεί τις ευρύτερες μάζες που αποσκίρτησαν από τον δικομματισμό και στήριξαν αριστερά μπορεί να γίνει επιτυχώς μόνο αν συνδυαστεί η παρέμβαση στους κοινωνικούς χώρους με αυτήν σε κεντρικό πολιτικό επίπεδο σε αντίστοιχη κατεύθυνση. 32. Μια τέτοιου τύπου τακτική δεν μπορεί και δεν πρέπει να βασιστεί, δεδομένης της τωρινής κατάστασης, στην ένταξη στις γραμμές του ΣΥΡΙΖΑ. Κυρίαρχα πρέπει να αναδεικνύεται η λογική της συσσώρευσης δυνάμεων δίπλα του, δυνάμεων που με κριτικό τρόπο θα οριοθετούνται απέναντι σε λάθος επιλογές και θα στηρίζουν όσες κινούνται σε σωστή - ριζοσπαστική για το λαϊκό κίνημα - κατεύθυνση. 33. Οι δυνάμεις της αντικαπιταλιστικής αριστεράς οφείλουν να πρωτοστατήσουν στο μέτωπο ενάντια στον φασισμό, με το σύνολο των πολιτικών δυνάμεων της αριστεράς μέσα σε αυτό, ακόμα με αστικές πολιτικές δυνάμεις αν αυτό είναι εφικτό. Η μάχη αυτή θα πρέπει να διεξαχθεί σε όλα τα επίπεδα. 34. Παράλληλα, η αντικαπιταλιστική αριστερά θα πρέπει να διδαχθεί από τα εγχειρήματα παρέμβασης της αντισυστημικής αριστεράς έτσι όπως αυτά προσπαθούν να προχωρήσουν σε μια σειρά κοινωνικών χώρων (γειτονιές, εργασιακοί χώροι κοκ). Μέσα στους κοινωνικούς χώρους και ιδιαίτερα στις γειτονιές, οι δυνάμεις αυτές θα πρέπει να επιδιώξουν να εκπροσωπήσουν την πολλαπλότητα των αναγκών στη σημερινή εποχή για τις λαϊκές μάζες. Μια τέτοια αντισυστημική πολιτική δύναμη θα πρέπει να συντονίζει και να διαμορφώνει ένα σύνολο δράσεων οι οποίες θα μπορούν να αφορούν την υπεράσπιση της απρόσκοπτης παροχής κοινωνικών αγαθών όπως το ρεύμα σε κάθε σπίτι και γειτονιά, την αντιμετώπιση της φασιστικής απειλής, την συζήτηση και την επεξεργασία των πολιτικών θέσεων για κεντρικά ή επιμέρους ζητήματα και θα εκτείνονται στο σύνολο των δράσεων και ζητημάτων που αναδεικνύονται από την συγκυρία. 35. Η αντικαπιταλιστική αριστερά οφείλει να προσεγγίσει το αντισυστημικό ρεύμα σε πανευρωπαϊκό και παγκόσμιο επίπεδο, όχι μόνο σε επίπεδο πολιτικού λόγου αλλά και σε επίπεδο συγκεκριμένων πρωτοβουλιών. Δείχνει περισσότερο από ποτέ εφικτό, και συγχρόνως απαραίτητο, να διεξαχθεί στην Ελλάδα το αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα μια πρώτη συνάντηση κινημάτων και οργανώσεων που είτε προσδιορίζονται είτε αυτοπροσδιορίζονται σε μια τέτοια κατεύθυνση. Μια τέτοια κίνηση οφείλει να γίνει σε αντιπαράθεση με τον καλοκαιρινό ανταγωνισμό των κάμπινγκ των οργανώσεων, και θα έχει πολλαπλάσια προωθητικά αποτελέσματα σε σχέση με αυτά. 36. Με βάση τα παραπάνω, οι συντρόφισσες και οι σύντροφοι οι οποίοι αντιλαμβάνονται με αντίστοιχο τρόπο τις απαιτήσεις των καιρών οφείλουν να ανοίξουν το διάλογο για την αλλαγή της γραμμής πλεύσης της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, η οποία θα κινείται στην κατεύθυνση της ώσμωσης με το δυναμικό που έχει αποσκιρτήσει από τον δικομματισμό με αριστερή κατεύθυνση τόσο στα κοινωνικά μέτωπα όσο και σε κεντρικό πολιτικό επίπεδο. Στο δεύτερο επίπεδο αυτό θα πρέπει να αποτυπώνεται σε εκλογικό και όχι μόνο επίπεδο με την παροχή κριτικής πολιτικής στήριξης στο ΣΥΡΙΖΑ. Στις επερχόμενες συνελεύσεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ μια τέτοια τοποθέτηση θα πρέπει να επιδιωχθεί να κατατεθεί οργανωμένα από τους διάφορους πιθανούς υποστηρικτές της.  Παράλληλα θα πρέπει να προτάσσεται η αναγκαιότητα η ΑΝΤΑΡΣΥΑ να τοποθετηθεί στο νέο τοπίο σαν χώρος - μοχλός πίεσης απέναντι σε σοσιαλδημοκρατικού τύπου αυταπάτες που μπορεί να αναπαράγονται από το ΣΥΡΙΖΑ. Η παροχή κριτικής πολιτικής στήριξης σε εκλογικό επίπεδο δεν θα πρέπει να μεταφράζεται σε τοποθέτηση υποψήφιων βουλευτών από την ΑΝΤΑΡΣΥΑ στα ψηφοδέλτια του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό όμως που θα μπορούσε να τεθεί, είναι η τοποθέτηση σε εκλέξιμη θέση κεντρικών εκλογικών περιφερειών ήδη υποψήφιων βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ που απηχούν έναν αντισυστημικό πολιτικό λόγο από αντικαπιταλιστική σκοπιά, έτσι όπως περιγράφηκε στο παρόν κείμενο. Παράλληλα, το δυναμικό αυτό - και μακάρι αυτό να απηχεί το σύνολο της ΑΝΤΑΡΣΥΑ - θα πρέπει συντονισμένα να τοποθετείται επί των κινήσεων που πρέπει να γίνουν το αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα από τις δυνάμεις της Αριστεράς, έχοντας υπόψιν την κεντρικότητα του ζητήματος της ΟΝΕ και του ευρώ. 37. Το άνοιγμα του διαλόγου θα μπορούσε να γίνει με την συνδιαμόρφωση και κατάθεση κειμένου, το οποίο θα πρέπει να αποτυπώνει κοινά αποδεκτές θέσεις για τη συγκυρία, κοινές εκτιμήσεις για το επόμενο χρονικό διάστημα, κοινές θέσεις κριτικής για τα μέχρι σήμερα πεπραγμένα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και του σύνολου των οργανώσεων που παρεμβαίνουν μέχρι σήμερα στο ΑΝΤΑΡΣΥΑ. 38. Το δυναμικό που κινείται σε αυτήν την κατεύθυνση οφείλει επίσης να βαδίσει δίπλα σε εκείνες τις δυνάμεις που αποχώρησαν, βάσει μιας αριστερής ριζοσπαστικής κριτικής από το ΣΥΡΙΖΑ ένα προηγούμενο χρονικό διάστημα και απογοητεύτηκαν από το κλείσιμο κάθε δυνατότητας συνεργασίας από μέρος των δυνάμεων της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. 39. Τελευταίο, αλλά εξίσου σημαντικό, ο χώρος αυτός οφείλει να συναντήσει το απογοητευμένο από τη σεκταριστική πολιτική του ΚΚΕ δυναμικό, δυναμικό το οποίο θα συνεισφέρει συντριπτικά στην ενίσχυση της ριζοσπαστικοποίησης της πολιτικής γραμμής του ΣΥΡΙΖΑ το αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα. Κάτι τέτοιο θα είναι εφικτό στο βαθμό που θα είναι απαλλαγμένο από την ασφυκτική πολιτική περιχαράκωσης και παράλληλα θα ενισχύεται από την τοποθέτηση του μεταβατικού προγράμματος διεξόδου από την κρίση στο προσκήνιο. 40.  Οι κινήσεις αυτές είναι προφανές ότι θα πρέπει να συνδυάζονται όχι μόνο με την συστηματική κινηματική παρουσία το επόμενο χρονικό διάστημα αλλά και με την επιδίωξη της δημιουργίας κινηματικών γεγονότων. 41. Η νέα συγκυρία απαιτεί πολλαπλάσια καθήκοντα σε συλλογικό αλλά και ατομικό επίπεδο. Εκτιμώ ότι η κατεύθυνση που περιγράφω μπορεί να συνεισφέρει στην υπόθεση της υπεράσπισης των λαϊκών συμφερόντων στο σήμερα και να ωθήσει τις δυνάμεις της εργασίας σε ακόμα πιο αποφασιστικές και ριζοσπαστικές μάχες  στο αύριο. Με περίσσια ορμή, με αυτοκριτική διάθεση για όλα αυτά που ένα προηγούμενο χρονικό διάστημα μας πλήγωσαν, μπορούμε να αντιμετωπίσουμε τις νέες προκλήσεις. ]]> Αριστερά Διάλογοι/Αντίλογοι Wed, 16 May 2012 18:00:00 +0300 Εκδήλωση «Ξ» Βόλου: ιστορική ευκαιρία, μεγάλες ευθύνες για την Αριστερά http://www.xekinima.org/arthra/view/article/ekdilosi-ks-boloy-istoriki-eykairia-megales-eythynes/ Την Τετάρτη 16 Μάη η τοπική οργάνωση του Ξεκινήματος στο Βόλο οργανώνει εκδήλωση με αφορμή το...

Την Τετάρτη 16 Μάη η τοπική οργάνωση του Ξεκινήματος στο Βόλο οργανώνει εκδήλωση με αφορμή το αποτέλεσμα των εκλογών στις 6 Μάη, τις προοπτικές και καθήκοντα που προκύπτουν, με ομιλητές, πέρα από το «Ξ», από τον ΣΥΡΙΖΑ και την ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

Ακολουθεί το Δελτίο Τύπου του «Ξ» Βόλου  

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ Βόλος, 14 Μάη 2012 Ανοιχτή εκδήλωση – συζήτηση: Ιστορική ευκαιρία και μεγάλες ευθύνες για την Αριστερά Η αποτίμηση του εκλογικού αποτελέσματος και τα καθήκοντα της αριστεράς Το εκλογικό αποτέλεσμα της 6ης Μάη συνιστά πολιτικό σεισμό. Η ανατροπή του πολιτικού σκηνικού έτσι όπως το γνωρίζαμε εδώ και 4 σχεδόν δεκαετίες, η κατάρρευση των κομμάτων του μνημονίου, η είσοδος της νεοναζιστικής Χρυσής Αυγής στη Βουλή αλλά πάνω από όλα η αλματώδης άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ δημιουργούν ένα ριζικά νέο τοπίο. Μετά από 2,5 χρόνια αγώνων το μαζικό κίνημα εκφράστηκε και στην κάλπη απαιτώντας να μπει ένα τέλος στη διάλυση του βιοτικού επιπέδου του λαού και να ανοίξει ένας άλλος ριζικά νέος δρόμος. Ουσιαστικά πρόκειται για την αυθόρμητη αναζήτηση μιας εναλλακτικής κοινωνίας. Η Αριστερά για πρώτη φορά εδώ και δεκαετίες έχει τη δυνατότητα να προκαλέσει μεγάλες ανατροπές, πολιτικές αλλά και κοινωνικές. Οι προϋποθέσεις για να αξιοποιήσει αυτές τις ευκαιρίες είναι δυο, από τη μια η ευρύτερη δυνατή ενότητα και συνεργασία όλων των δυνάμεων και από την άλλη η υιοθέτηση ενός τολμηρού, ριζοσπαστικού, ασυμβίβαστου και εν τέλει σοσιαλιστικού προγράμματος. Στα πλαίσια αυτών των εξελίξεων η τοπική οργάνωση Βόλου της ¨Σοσιαλιστικής Διεθνιστικής Οργάνωσης - ΞΕΚΙΝΗΜΑ¨ οργανώνει δημόσια εκδήλωση – συζήτηση με θέμα: ¨Ιστορική ευκαιρία και μεγάλες ευθύνες για την Αριστερά - Η αποτίμηση του εκλογικού αποτελέσματος και τα καθήκοντα της αριστεράς¨  και ομιλητές τους παρακάτω συντρόφους:
  • Κανελλής Νίκος (μέλος της οργ. ΞΕΚΙΝΗΜΑ)

  • Δελημήτρος Κώστας (μέλος του ΣΥΡΙΖΑ)

  • Κανελλής Δημήτρης (μέλος της ΑΝΤΑΡΣΥΑ)
Η εκδήλωση – συζήτηση θα πραγματοποιηθεί την Τετάρτη 16 Μάη στις 7:30μμ στον κινηματογράφο Αχίλλειον (Ιάσωνος με Κουμουνδούρου).

ΞΕΚΙΝΗΜΑ - Σοσιαλιστική Διεθνιστική Οργάνωση
οργάνωση Βόλου
http://www.xekinima.org/
volos@xekinima.org
τηλ. επικοινωνίας: 6948592320 ]]> Κοινωνία-Πολιτική Mon, 14 May 2012 13:38:00 +0300 Λέον Τρότσκι: Τι είναι ο εθνικοσοσιαλισμός; http://www.xekinima.org/arthra/view/article/leon-trotski-ti-einai-o-ethnikososialismos/ Το κείμενο του Λέων Τρότσκι «Τι είναι εθνικοσοσιαλισμός» γράφτηκε το 1933,... Το κείμενο του Λέων Τρότσκι «Τι είναι εθνικοσοσιαλισμός» γράφτηκε  το 1933, μερικούς μήνες μετά την άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία (μετάφραση Παναγιώτης Βογιατζής)

Τι είναι ο Εθνικοσοσιαλισμός[1];

Οι άνθρωποι με απλοϊκή σκέψη πιστεύουν πως η βασιλική ιδιότητα εμπεριέχεται στο πρόσωπο του βασιλιά, στον μανδύα του από ερμίνα και στο στέμμα του, στη σάρκα και στο γαλάζιο του αίμα. Στην πραγματικότητα, η βασιλική ιδιότητα δεν είναι παρά μια σχέση ανάμεσα σε  ανθρώπους. Ο βασιλιάς είναι βασιλιάς μόνο εξ αιτίας του γεγονότος ότι τα συμφέροντα και οι προλήψεις εκατομμυρίων αντανακλώνται στο πρόσωπό του. Όταν οι σχέσεις αυτές σαρωθούν από το κύμα της εξέλιξης, ο βασιλιάς μετατρέπεται σ’ έναν κοινό θνητό με τρεμάμενα χείλη. Αυτός που κάποτε λεγόταν Αλφόνσος ο 13ος θα είχε να πει πολλά πάνω στο ζήτημα[2]. Ο ελέω λαού αρχηγός διαφέρει από τον ελέω Θεού, τουλάχιστον στο βαθμό που ο πρώτος είναι αναγκασμένος, αν όχι ν’ ανοίξει μόνος του το δρόμο, τουλάχιστον να βοηθήσει τις περιστάσεις να του τον ανοίξουν. Αλλά όπως και να ‘χει, ο αρχηγός δεν παύει ν’ αποτελεί μια σχέση μεταξύ ανθρώπων, μια ατομική προσφορά που έρχεται να καλύψει μια ομαδική ζήτηση. Η διαμάχη σχετικά με την προσωπικότητα του Χίτλερ γίνεται τόσο εντονότερη, όσο το μυστικό της επιτυχίας του επιχειρείται ν’ αναζητηθεί μέσα σ’ αυτόν τον ίδιο. Και όμως, θα ήταν δύσκολο να βρεθεί άλλη πολιτική φιγούρα που να είναι στον ίδιο βαθμό ο κόμβος τόσων απρόσωπων ιστορικών δυνάμεων. Κάθε μανιασμένος μικροαστός δεν θα μπορούσε να γίνει Χίτλερ, αλλά υπάρχει ένα μικρό κομματάκι Χίτλερ μέσα σε κάθε μανιασμένο μικροαστό. Η γρήγορη ανάπτυξη του γερμανικού καπιταλισμού πριν τον Παγκόσμιο Πόλεμο καθόλου δεν σήμανε την καταστροφή των μεσαίων τάξεων. Σίγουρα κάποια στρώματα μικροαστών καταστράφηκαν, ο καπιταλισμός όμως δημιούργησε νέα: μάστορες και μικρομαγαζάτορες γύρω απ’ τα εργοστάσια, τεχνικούς και διοικητικούς υπάλληλους μέσα σ’ αυτά. Αλλά, παρά την αριθμητική της αύξηση – οι μικροαστοί αντιπροσωπεύουν σήμερα κάτι λιγότερο από το μισό του γερμανικού πληθυσμού – η μεσαία τάξη έχασε και τα τελευταία ίχνη της ανεξαρτησίας της. Ζούσε πλέον στη σκιά της μεγάλης βιομηχανίας και του τραπεζικού συστήματος. Τρεφόταν από τα ψίχουλα που έπεφταν απ’ το τραπέζι των μονοπωλίων και των καρτέλ κι απ’ την πνευματική ελεημοσύνη που της πετούσαν οι επαγγελματίες θεωρητικοί και οι πολιτικοί του συστήματος. Η ήττα του 1918 ύψωσε έναν τοίχο στον δρόμο του γερμανικού ιμπεριαλισμού. Η εξωτερική δυναμική μετατράπηκε σ’ εσωτερική. Ο πόλεμος μετατράπηκε σ’ επανάσταση. Η Σοσιαλδημοκρατία, που βοήθησε τους Χοεντζόλλερν[3] να διεξάγουν τον πόλεμο μέχρι το τραγικό του τέλος, δεν επέτρεψε στο προλεταριάτο να ολοκληρώσει την επανάστασή του. Η Δημοκρατία της Βαϊμάρης[4] ξόδεψε δεκατέσσερα χρόνια αναζητώντας δικαιολογίες για την ίδια της την ύπαρξη. Το Κομμουνιστικό Κόμμα καλούσε τους εργάτες σε μια νέα επανάσταση αλλά αποδεικνυόταν ανίκανο να την διευθύνει. Το γερμανικό προλεταριάτο πέρασε μέσα απ’ τις ανόδους και τις καθόδους του πολέμου, της επανάστασης, του κοινοβουλευτισμού και του ψευδομπολσεβικισμού.  Σε μια περίοδο όπου τα παλιά αστικά κόμματα εμφανιζόντουσαν τελείως εξαντλημένα, η δυναμική ισχύς της εργατικής τάξης βρισκόταν επίσης σε ύπνωση. Το χάος που έφερε το τέλος του πολέμου έπληξε τους βιοτέχνες, τους εμπόρους και τους υπαλλήλους το ίδιο σκληρά όπως και τους εργάτες. Η κρίση στη γεωργική οικονομία κατέστρεφε τους αγρότες. Η αποσύνθεση των μεσαίων στρωμάτων δεν σήμαινε καν την προλεταριοποίηση τους, μια και το ίδιο το προλεταριάτο τροφοδοτούσε την γιγαντιαία στρατιά των χρόνια ανέργων που είχε αρχίσει να δημιουργείται. Η πτώχευση των μικροαστών, που με το ζόρι κρυβόταν πίσω από μια γραβάτα ή ένα ζευγάρι  κάλτσες από τεχνητό μετάξι, κατάτρωγε όλες τις καθιερωμένες πεποιθήσεις και πριν απ’ όλα την πίστη τους στο δόγμα του δημοκρατικού κοινοβουλευτισμού. Ο μεγάλος αριθμός των κομμάτων, ο ψυχρός πυρετός των εκλογών κι οι αδιάκοπες εναλλαγές των κυβερνήσεων περιέπλεκαν μόνο την κατάσταση, σ’ ένα καλειδοσκόπιο στείρων πολιτικών συνδυασμών χωρίς προοπτική. Σε μια ατμόσφαιρα καυτή από τον πόλεμο, την ήττα, τις πολεμικές επανορθώσεις, τον πληθωρισμό και την κατάληψη του Ρουρ[5], η κρίση, η εξαθλίωση και η απελπισία της μικροαστικής τάξης την οδήγησαν στο να ορθώσει το ανάστημά της ενάντια σ’ όλα τα παλιά κόμματα που την είχαν εξαπατήσει. Ο θρήνος και η οργή των πτωχευμένων μικροϊδιοκτητών, των γιων τους που είχαν αποφοιτήσει απ’ το πανεπιστήμιο και βρισκόντουσαν χωρίς μια θέση και χωρίς πελάτες, των ανύπαντρων και άπροικων θυγατέρων τους, απαιτούσαν την τάξη και την σιδερένια πυγμή. Η σημαία του εθνικοσοσιαλισμού υψώθηκε από μεσαία και κατώτερα στελέχη της διοίκησης του παλιού στρατού. Φορτωμένοι με παράσημα και διακρίσεις, αξιωματικοί και υπαξιωματικοί δεν μπορούσαν να χωνέψουν ότι ο ηρωισμός και οι θυσίες τους για την πατρίδα όχι μόνο είχαν πάει χαμένες, αλλά και ότι κανείς δεν τους αναγνώριζε τις υπηρεσίες τους. Από ‘δώ πηγάζει το μίσος τους προς το προλεταριάτο και την επανάσταση. Την ίδια στιγμή όμως, δεν μπορούσαν να δεχτούν τις ταπεινές θέσεις του λογιστή, του υπαλλήλου και του δάσκαλου που τους πρόσφεραν οι τραπεζίτες και οι βιομήχανοι. Από ‘δω ξεπηδούσε ο «σοσιαλισμός» τους. Στον Ισέρ και στο Βερντέν[6] είχαν μάθει να ριψοκινδυνεύουν τις ζωές τους και τις ζωές των άλλων. Είχαν μάθει να μιλάνε μια γλώσσα διαταγών που εντυπωσίαζε κι επιβαλλόταν στους μικροαστούς των μετόπισθεν. Έτσι, αυτοί οι άνθρωποι έγιναν αρχηγοί. Στην αρχή της πολιτικής του καριέρας ο Χίτλερ ξεχώρισε απ’ τους άλλους μόνο επειδή είχε ισχυρότερο ταμπεραμέντο, δυνατότερη φωνή, μια πιο σίγουρη για τον εαυτό της διανοητική μετριότητα. Δεν προσέφερε στο κίνημα κανένα έτοιμο πρόγραμμα, αν εξαιρέσει κανείς τη δίψα του προσβεβλημένου στρατιώτη για εκδίκηση. Άρχισε με παράπονα και κατηγορίες ενάντια στη συνθήκη των Βερσαλλιών[7], στην ακρίβεια του κόστους ζωής, στην έλλειψη σεβασμού προς τους γενναίους υπαξιωματικούς που είχαν θυσιαστεί για την πατρίδα, στις μηχανορραφίες των τραπεζιτών και των δημοσιογράφων της θρησκείας του Μωϋσή.  Στη χώρα υπήρχαν πολλοί άνθρωποι κατεστραμμένοι, ναυαγισμένοι, με ουλές και τραύματα. Όλοι ήθελαν να χτυπήσουν το χέρι τους στο τραπέζι. Ο Χίτλερ μπορούσε να το κάνει καλύτερα απ’ τον καθένα. Είναι αλήθεια πως δεν ήξερε πώς να θεραπεύσει το κακό. Αλλά οι κραυγές του αντηχούσαν άλλοτε σαν διαταγές κι άλλοτε σαν προσευχές που απευθύνονταν σε μια αδυσώπητη μοίρα. Οι καταδικασμένες τάξεις, όπως οι απελπισμένοι ασθενείς, δεν κουράζονται ποτέ να παραλλάζουν τους στεναγμούς τους ούτε ν’ ακούν παρηγοριές. Όλοι οι λόγοι του Χίτλερ προσαρμόστηκαν σ’ αυτόν τον τόνο. Ο άμορφος συναισθηματισμός, η έλλειψη πειθαρχημένης σκέψης, η άγνοια, διανθισμένη με ποικιλόχρωμα διαβάσματα, όλα αυτά τα πλην μετασχηματίζονταν σε συν. Επέτρεψαν στον Χίτλερ να παραχώσει στο δισάκι του εθνικοσοσιαλισμού κάθε δυσαρέσκεια και παράπονο και να οδηγήσει τη μάζα εκεί όπου η ίδια τον ωθούσε. Από τους αρχικούς αυτοσχεδιασμούς παρέμεινε στη μνήμη του δημεγέρτη μόνο ότι συναντούσε την γενική επιδοκιμασία. Οι πολιτικές του αντιλήψεις υπήρξαν ο καρπός της ρητορικής ακουστικής. Έτσι πραγματοποιήθηκε το ξεδιάλεγμα των συνθημάτων. Έτσι συσσωρεύτηκε το πρόγραμμα. Έτσι, μέσα απ’ τα ακατέργαστα υλικά, σχηματίστηκε ο «αρχηγός». Ο Μουσολίνι, από τις πρώτες κιόλας στιγμές της καριέρας του, έδειξε πως ήξερε να εκτιμά τις κοινωνικές συνθήκες πολύ πιο συνειδητά απ’ ότι ο Χίτλερ, στον οποίο ο αστυνομικός μυστικισμός του Μέττερνιχ[8] ταίριαζε πολύ περισσότερο απ’ ότι η πολιτική άλγεβρα του Μακιαβέλι[9]. Ο Μουσολίνι είναι από πνευματική άποψη πιο θαρραλέος και πολύ πιο κυνικός από τον Χίτλερ. Αρκεί ν’ αναφέρουμε εδώ πως ο άθεος της Ρώμης χρησιμοποιεί την Εκκλησία με τον ίδιο τρόπο που χρησιμοποιεί την αστυνομία ή τα δικαστήρια, ενώ ο Βερολινέζος συνεταίρος του πιστεύει πραγματικά στο αλάθητο της Καθολικής Εκκλησίας. Την εποχή όπου ο μελλοντικός Ιταλός δικτάτορας θεωρούσε ακόμα πως ο Μαρξ ήταν ο «αθάνατος δάσκαλος όλων μας», υπεράσπιζε – και όχι άτεχνα – τη θεωρία της ύπαρξης δυο βασικών τάξεων, της αστικής και της εργατικής,  που κυριαρχούν στην εποχή μας. Έγραφε ο Μουσολίνι στα 1914: «Είναι αλήθεια πως ανάμεσα στις δυο αυτές δυνάμεις υπάρχουν πολυάριθμα ενδιάμεσα στρώματα, που αποτελούν ένα είδος συνεκτικού ιστού της ανθρώπινης κοινότητας. Ωστόσο, στις περιόδους κρίσης, οι μεσαίες τάξεις προσελκύονται, ανάλογα με τα συμφέροντα και την ιδεολογία τους, απ’ το ένα ή το άλλο βασικό στρατόπεδο». Πολύ σημαντική γενίκευση! Όπως η Ιατρική επιστήμη παρέχει σε κάποιον τη δυνατότητα όχι μόνο να γιατρέψει τους ασθενείς αλλά επίσης να στείλει τους υγιείς στον άλλο κόσμο απ’ τον συντομότερο δρόμο, έτσι και η ανάλυση των ταξικών σχέσεων, προορισμένη απ’ τον εφευρέτη της για την κινητοποίηση του προλεταριάτου, βοήθησε τον Μουσολίνι, όταν πέρασε στο αντίθετο στρατόπεδο, να κινητοποιήσει τους μικροαστούς ενάντια στην εργατική τάξη. Ο Χίτλερ συμπλήρωσε αργότερα αυτή τη διαδικασία, μεταφράζοντας τη μεθοδολογία του φασισμού στη γλώσσα του γερμανικού μυστικισμού. Οι πυρές[10] στις οποίες καίγεται η ανίερη μαρξιστική φιλολογία φωτίζουν με τον καλύτερο τρόπο την ταξική φύση του Εθνικοσοσιαλισμού. Όσο οι Ναζί δρούσαν σαν κόμμα και όχι σαν κρατική εξουσία, ήταν σχεδόν αδύνατο να βρουν διόδους προς την εργατική τάξη[11]. Από την άλλη μεριά, το μεγάλο κεφάλαιο, ακόμα και το τμήμα του που χρηματοδοτούσε τον Χίτλερ, δεν θεωρούσε αυτό το κόμμα πραγματικά δικό του. Η εθνική «αναγέννηση» στηρίχτηκε ολοκληρωτικά στις ενδιάμεσες τάξεις, που αποτελούν το πιο καθυστερημένο κομμάτι της κοινωνίας, το βαρύ της απόβαρο. Η πολιτική τέχνη συνίστατο μόνο στο να καταφέρουν να συνενώσουν τους διασπαρμένους μικροαστούς, μέσω μιας κοινής εχθρότητας προς το προλεταριάτο. Τι έπρεπε να γίνει για να καλυτερέψουν τα πράγματα; Πρώτ’ απ’ όλα, να συντριβούν όσοι βρισκόντουσαν από κάτω. Ανίσχυροι μπροστά στο μεγάλο κεφάλαιο, οι μικροαστοί έλπιζαν να ξανακερδίσουν τη χαμένη τους αξιοπρέπεια μέσ’ απ’ την καταστροφή των εργατών. Οι Ναζί για να χαρακτηρίσουν το πραξικόπημά τους, σφετερίζονται το όνομα της επανάστασης. Στην πραγματικότητα, τόσο στη Γερμανία όσο και στην Ιταλία, ο φασισμός άφησε το κοινωνικό σύστημα απείραχτο. Αυτό καθ’ εαυτό το πραξικόπημα του Χίτλερ δεν δικαιούται καν να ονομαστεί αντεπανάσταση. Αλλά δε μπορούμε να το εξετάσουμε σαν μεμονωμένο γεγονός, αφού αποτελεί το τελικό αποτέλεσμα ενός κύκλου τρανταγμάτων που άρχισαν στην Γερμανία από το 1918. Η επανάσταση του Νοέμβρη (του 1918, σ.τ.μ) που έδωσε την εξουσία στα εργατικά και αγροτικά Σοβιέτ, ήταν προλεταριακή από τη θεμελιώδη της τάση. Αλλά το κόμμα που βρέθηκε επικεφαλής της εργατικής τάξης έσπευσε να παραδώσει την εξουσία στους αστούς. Μ’ αυτή την έννοια, η Σοσιαλδημοκρατία άνοιξε την εποχή της αντεπανάστασης πριν ακόμη κατορθώσει η επανάσταση ν’ αποτελειώσει την εργασία της. Ωστόσο, όσο οι αστοί στηριζόντουσαν στην Σοσιαλδημοκρατία, δηλαδή στους εργάτες, το καθεστώς διατηρούσε αναπόφευκτα κάποια στοιχεία συμβιβασμού. Όπως και να ‘χει όμως, τόσο η διεθνής όσο και η εσωτερική συγκυρία δεν άφηναν στον γερμανικό καπιταλισμό πολλά περιθώρια για παραχωρήσεις. Αν η Σοσιαλδημοκρατία έσωσε την αστική τάξη απ’ την προλεταριακή επανάσταση, ο φασισμός ήρθε με τη σειρά του για ν’ απελευθερώσει τους αστούς απ’ την Σοσιαλδημοκρατία. Το πραξικόπημα του Χίτλερ ήταν λοιπόν ο τελευταίος κρίκος σε μια αλυσίδα αντεπαναστατικών μετατοπίσεων. Ο μικροαστός είναι εχθρικός στην ιδέα της εξέλιξης, γιατί η εξέλιξη βαδίζει αμετάκλητα εναντίον του. Η πρόοδος δεν του έφερε τίποτε άλλο παρά χρέη, χρέη που δεν μπορεί να τα πληρώσει. Ο Εθνικοσοσιαλισμός απορρίπτει όχι μόνο τον Μαρξισμό αλλά και τον Δαρβινισμό. Οι Ναζί καταριούνται τον υλισμό, γιατί οι νίκες της τεχνικής πάνω στη φύση σηματοδοτούν επίσης τη νίκη του μεγάλου κεφαλαίου πάνω στο μικρό. Οι αρχηγοί του κινήματος εκκαθαρίζουν τη διανόηση, όχι μόνο γιατί οι ίδιοι δεν διαθέτουν παρά μονάχα δεύτερης και τρίτης σειράς διανοούμενους, αλλά κυρίως επειδή ο ιστορικός τους ρόλος δεν μπορεί ν’ ανεχτεί την καλλιέργεια μιας σκέψης μέχρι το λογικό της συμπέρασμα. Ο μικροαστός έχει την ανάγκη μιας ανώτερης εξουσίας, που να στέκεται πάνω απ’ τη φύση και την ιστορία, μιας παρουσίας που να τον προστατεύει από τον ανταγωνισμό, τις κρίσεις, τον πληθωρισμό και τις κατασχέσεις. Απέναντι στην εξέλιξη, την υλιστική αντίληψη της ιστορίας και τον ορθολογισμό – απέναντι δηλαδή στους τρεις τελευταίους αιώνες της ανθρώπινης σκέψης – αντιπαρατίθεται ο εθνικός ιδεαλισμός, σαν η πηγή μιας ηρωικής έμπνευσης. Το «έθνος» του Χίτλερ δεν είναι παρά η μυθολογική σκιά της ίδιας της μικρομπουρζουαζίας, ένα αξιοθρήνητο παραλήρημα για τη χιλιόχρονη βασιλεία του Ράιχ στη γη. Για να υψωθεί το έθνος πάνω απ’ την ιστορία, ήταν απαραίτητο να του δώσουν το υποστήριγμα της ράτσας. Η ιστορία η ίδια δεν αντιμετωπίζεται παρά σαν το απόσταγμα των ιδιοτήτων της φυλής, που υπάρχουν ανεξάρτητα απ’ τις μεταβαλλόμενες κοινωνικές συνθήκες και δεν επηρεάζονται καθόλου απ’ αυτές. Απορρίπτοντας την οικονομική αντίληψη σαν κατώτερη, ο εθνικοσοσιαλισμός πέφτει ένα επίπεδο χαμηλότερα: Από τον οικονομικό υλισμό προτιμάει τον ζωολογικό. Οι θεωρία του ρατσισμού μοιάζει σαν να δημιουργήθηκε ειδικά για κάποιον φαντασμένο αυτοδίδακτο, που αναζητά ένα παγκόσμιο κλειδί για όλα τα μυστήρια της ζωής. Όταν μάλιστα εξεταστεί κάτω απ’ το φως της ιστορίας των ιδεών, τότε αυτή η θεωρία παρουσιάζεται ακόμα πιο αξιοθρήνητη. Για να δημιουργήσει τη θρησκεία περί του καθαρού γερμανικού αίματος, ο Χίτλερ αναγκάστηκε να δανειστεί από δεύτερο χέρι τις ρατσιστικές θεωρίες ενός Γάλλου διπλωμάτη και ερασιτέχνη συγγραφέα, του κόμη Γκομπινώ[12]. Την πολιτική του μέθοδο ο Χίτλερ την βρήκε πανέτοιμη στην Ιταλία - και όπως είδαμε, ο Μουσολίνι είχε πλατιά χρησιμοποιήσει τη θεωρία της πάλης των τάξεων του Μαρξ. Ο ίδιος ο Μαρξισμός αποτέλεσε τον καρπό της ένωσης της γερμανικής φιλοσοφίας, της γαλλικής ιστορίας και της βρετανικής οικονομίας. Όσο κι αν ανατρέξουμε στη γενεαλογία των ιδεών, ακόμα και των πιο συντηρητικών και ηλίθιων, δεν θα βρούμε ούτε ίχνος ρατσισμού. Η ολοφάνερη φτώχεια της εθνικοσοσιαλιστικής φιλοσοφίας δεν εμπόδισε βέβαια τους ακαδημαϊκούς να εισέλθουν μ’ όλα τους τα πανιά  ανοιγμένα στο λιμάνι του Χίτλερ, μόλις η νίκη του φάνηκε να διαγράφεται ξεκάθαρα. Τα χρόνια της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης υπήρξαν για τη μεγάλη πλειοψηφία του καθηγητικού κατεστημένου χρόνια μεγάλης ταραχής κι ανησυχίας. Οι ιστορικοί, οι οικονομολόγοι, οι νομικοί κι οι φιλόσοφοι πελαγοδρομούσαν σ’ ένα κυκεώνα εικασιών, σχετικά με το ποιο απ’ τα κριτήρια της αλήθειας ήταν το ορθότερο, δηλαδή μ’ άλλα λόγια ποιο απ’ τα αντικρουόμενα στρατόπεδα θα επικρατούσε. Η φασιστική δικτατορία διέλυσε τις αμφιβολίες των Φάουστ και τους δισταγμούς των  Άμλετ των πανεπιστημιακών εδρών. Απ’ το λυκόφως της κοινοβουλευτικής σχετικότητας, η γνώση πέρασε ξανά στο βασίλειο του απόλυτου. Ο Αϊνστάιν υποχρεώθηκε να κατασκηνώσει έξω απ’ τα γερμανικά σύνορα. Στο πεδίο της πολιτικής, ο ρατσισμός δεν είναι παρά μια αυθάδικη και πομπώδης παραλλαγή του σωβινισμού, συνδυασμένου με την φρενολογία. Όπως η κατεστραμμένη αριστοκρατία ψάχνει για παρηγοριά στην «ευγένεια» του αίματός της, έτσι και οι ξεπεσμένοι μικροαστοί μεθούν με παραμύθια για την ανωτερότητα της ράτσας τους. Αξιοσημείωτο είναι πως οι ηγέτες του εθνικοσοσιαλισμού δεν είναι αυτόχθονες Γερμανοί, αλλά προέρχονται απ’ την Αυστρία, όπως ο ίδιος ο Χίτλερ, από τις Βαλτικές Χώρες της Τσαρικής αυτοκρατορίας, όπως ο Ρόζενμπεργκ[13] ή από αποικιακές χώρες, όπως ο Ες[14], ο αναπληρωτής του Χίτλερ στην κομματική ηγεσία. Οι βάρβαροι εθνικισμοί της περιφέρειας του πολιτισμού επιβλήθηκαν στους «αρχηγούς», για να περάσουν αργότερα – μέσω αυτών – στις καρδιές των πιο καθυστερημένων τάξεων της Γερμανίας. Η προσωπικότητα και η τάξη – ο φιλελευθερισμός και ο μαρξισμός – είναι το κακό. Το έθνος – είναι το καλό. Μα μόλις φτάνουμε στο κατώφλι της ατομικής ιδιοκτησίας η φιλοσοφία αυτή αναποδογυρίζεται. Στην ατομική ιδιοκτησία βρίσκεται η σωτηρία. Η ιδέα της εθνικής ιδιοκτησίας είναι καρπός του μπολσεβικισμού. Την ίδια στιγμή που ο μικροαστός αποθεώνει το έθνος, δεν είναι διατεθειμένος να του προσφέρει τίποτε. Αντιθέτως, απαιτεί από το έθνος να του χορηγήσει ιδιοκτησία και να τον προστατέψει απ’ τον εργάτη και τον δικαστικό κλητήρα. Δυστυχώς, το 3ο Ράιχ δεν πρόκειται να δώσει στον μικροαστό τίποτ’ άλλο εκτός από καινούριους φόρους. Στη σφαίρα της σύγχρονης οικονομίας, μιας οικονομίας που χαρακτηρίζεται απ’ τους διεθνείς δεσμούς της και τις απρόσωπες μεθόδους της, η αρχή της φυλετικής ανωτερότητας μοιάζει να ξεπροβάλλει από κάποιο μεσαιωνικό νεκροταφείο. Οι Ναζί, θέλοντας και μη, υποτάσσονται στην  σύγχρονη πραγματικότητα: Η καθαρότητα της φυλής, που στο βασίλειο του πνεύματος διαπιστώνεται απ’ το διαβατήριο, στην περίπτωση της οικονομίας απαιτεί την μεγαλύτερη δυνατή απόδοση. Στις μέρες μας αυτό σημαίνει υψηλή ανταγωνιστικότητα. Έτσι, από την πίσω πόρτα, ο ρατσισμός ξαναγυρνάει στις αρχές του οικονομικού φιλελευθερισμού, απαλλαγμένου όμως από κάθε πολιτική ελευθερία. Πρακτικά, η πολιτική του εθνικισμού στην οικονομία περιορίζεται σε εκρήξεις αντισημιτισμού, των οποίων η κτηνωδία είναι αντιστρόφως ανάλογη με την αποτελεσματικότητα τους. Οι Ναζί απομονώνουν το τραπεζιτικό κεφάλαιο απ’ το σύγχρονο οικονομικό σύστημα, γιατί αντιπροσωπεύει το πνεύμα του κακού. Και όπως είναι γνωστό, η εβραϊκή αστική τάξη δραστηριοποιείται ακριβώς σ’ αυτή τη σφαίρα. Ενώ υποκλίνονται μπροστά στον καπιταλισμό σαν σύνολο, οι μικροαστοί κηρύσσουν τον πόλεμο ενάντια στο διαβολικό πνεύμα της συσσώρευσης, που έχει τη μορφή ενός Πολωνοεβραίου με μακρύ καφτάνι, συνήθως χωρίς δεκάρα στις τσέπες του. Το πογκρόμ αναγορεύεται στην μεγαλύτερη απόδειξη της φυλετικής ανωτερότητας. Το πρόγραμμα με το οποίο ο εθνικοσοσιαλισμός ανέβηκε στην εξουσία – αλίμονο – θυμίζει πάρα πολύ τα μεγάλα εβραϊκά μαγαζιά σε μια απόμακρη επαρχία. Και τι δεν βρίσκει κανείς εκεί – σε χαμηλή τιμή κι ακόμη χαμηλότερη ποιότητα! Αναμνήσεις των «ευτυχισμένων» ημερών του ελεύθερου ανταγωνισμού και την ομιχλώδη εικόνα μιας σταθερής ταξικά κοινωνίας. Ελπίδες για την αναγέννηση της αποικιακής αυτοκρατορίας μαζί με τα όνειρα για μια κλειστή οικονομία. Υποσχέσεις για εγκατάλειψη του ρωμαϊκού δικαίου και για επιστροφή στο παλιό γερμανικό δίκαιο και διαβήματα στις ΗΠΑ σχετικά με το χρεοστάσιο. Τη ζηλόφθονη εχθρότητα απέναντι στις ανισότητες που παίρνουν τη μορφή ενός αυτοκινήτου και το ζωώδη φόβο απέναντι στην ισότητα με τον εργάτη που φοράει τραγιάσκα.  Τη λύσσα του εθνικισμού και τον τρόμο που γεννούν οι παγκόσμιοι πιστωτές της Γερμανίας… Όλα τα σκουπίδια της διεθνούς πολιτικής σκέψης συγκεντρώθηκαν για να πλουτίσουν τον θησαυρό του νέου γερμανικού μεσσιανισμού. Ο φασισμός ανέβασε στην πολιτική τον βούρκο της κοινωνίας. Σήμερα, όχι μόνο στα σπίτια των χωρικών αλλά και στους ουρανοξύστες των πόλεων, πλάι στον εικοστό ζουν ακόμα ο δέκατος και ο δέκατος τρίτος αιώνας. Εκατοντάδες εκατομμύρια άνθρωποι χρησιμοποιούν το ηλεκτρικό ρεύμα χωρίς να έχουν πάψει να πιστεύουν στη δύναμη των χειρονομιών και των εξορκισμών. Ο Πάπας της Ρώμης διαδίδει απ’ το ραδιόφωνο το θαύμα της μετατροπής του νερού σε κρασί. Οι κινηματογραφικοί αστέρες καταφεύγουν σε μέντιουμ. Οι πιλότοι, που κυβερνούν θαυμαστούς μηχανισμούς φτιαγμένους απ’ την μεγαλοφυΐα του ανθρώπου, φορούν φυλαχτά κάτω απ’ τα μπουφάν τους. Τι ανεξάντλητα αποθέματα σκοταδισμού, άγνοιας και βαρβαρότητας! Η απελπισία τα ξεσήκωσε και τα ‘στησε στα πόδια τους, ο φασισμός τους έδωσε μια σημαία. Κάθε τι που μέσα απ’ την κανονική ανάπτυξη της κοινωνίας θα αποβαλλόταν από τον εθνικό οργανισμό σαν έκκριμα του πολιτισμού, ξεπετιέται τώρα απ’ το λαρύγγι. Ο καπιταλιστικός πολιτισμός ξερνά έναν βαρβαρισμό που δεν χωνεύτηκε, αυτή είναι η φυσιολογία του εθνικοσοσιαλισμού. Ο γερμανικός φασισμός, όπως και ο ιταλικός, αναρριχήθηκε στην εξουσία πατώντας πάνω στις πλάτες των μικροαστών, που  χρησιμοποιήθηκαν σαν πολιορκητικός κριός ενάντια στις εργατικές οργανώσεις και τους θεσμούς της δημοκρατίας.  Αλλά ο φασισμός στην εξουσία κάθε άλλο παρά κυβέρνηση των μικροαστών μπορεί να θεωρηθεί. Αντίθετα, είναι η πιο ανελέητη δικτατορία του μονοπωλιακού κεφαλαίου. Ο Μουσολίνι είχε δίκιο: οι μεσαίες τάξεις είναι ανίκανες για μια ανεξάρτητη πολιτική. Στις περιόδους κρίσης, καλούνται να τραβήξουν μέχρι παραλογισμού τις πολιτικές της μιας απ’ τις δυο βασικές τάξεις. Ο φασισμός κατάφερε να τις θέσει στην υπηρεσία του κεφαλαίου. Συνθήματα όπως η κρατικοποίηση των τραστ ή η αφαίρεση των αμύθητων περιουσιών που αποκτήθηκαν με άδικο τρόπο, πετάχτηκαν στον κάλαθο των αχρήστων την επομένη της ανόδου του Χίτλερ στην εξουσία. Οι συζητήσεις για την «γερμανική ιδιομορφία» χρειάστηκαν μόνο για να στηρίξουν έναν καπιταλιστικό – αστυνομικό συγκεντρωτισμό. Κάθε επιτυχία της εξωτερικής ή της εσωτερικής πολιτικής του εθνικοσοσιαλισμού, δεν θα σημαίνει παρά την ακόμα πιο πλήρη συντριβή του μικροαστού απ’ τον κεφαλαιοκράτη. Το πρόγραμμα των μικροαστικών αυταπατών δεν έχει ακόμα καταργηθεί. Απλώς αποσπάστηκε απ’ την πραγματικότητα και διαλύθηκε μέσα σε τελετουργικές πράξεις. Τα περί  «συγχώνευσης» όλων των τάξεων σε μία περιορίστηκαν στον ψευτοσυμβολισμό της υποχρεωτικής εργασίας για όλους και την απαλλοτρίωση της εργατικής Πρωτομαγιάς «υπέρ  του λαού». Η διατήρηση του γοτθικού αλφάβητου ενάντια στο λατινικό αποτελεί μια συμβολική ρεβάνς για την επέλαση της παγκόσμιας αγοράς. Η εξάρτηση απ’ το διεθνές τραπεζιτικό κεφάλαιο, μαζί κι απ’ το εβραϊκό, δεν περιορίστηκε ούτε στο ελάχιστο. Σ’ αντιστάθμισμα απαγορεύτηκε η σφαγή των ζώων σύμφωνα με το τελετουργικό του Ταλμούδ. Όπως ο δρόμος για την κόλαση είναι στρωμένος με καλές προθέσεις, έτσι και ο δρόμος του 3ου Ράιχ είναι στρωμένος με σύμβολα. Περιορίζοντας το πρόγραμμα των μικροαστικών αυταπατών σε μερικές γραφειοκρατικές μασκαράτες, ο εθνικοσοσιαλισμός υψώνεται πάνω από το έθνος, σαν η χειρότερη μορφή ιμπεριαλισμού. Είναι εντελώς μάταιες οι ελπίδες ότι η κυβέρνηση του Χίτλερ θα μπορούσε να πέσει σήμερα ή αύριο, θύμα της ίδιας της της εσωτερικής ασυνέπειας. Οι Ναζί χρειαζόντουσαν ένα πρόγραμμα για να ανέβουν στην εξουσία, αλλά η εξουσία καθόλου δεν χρησιμεύει στον Χίτλερ για να πραγματοποιήσει το πρόγραμμα αυτό. Τα καθήκοντά του υπαγορεύονται απ’ το μονοπωλιακό κεφάλαιο. Η υποχρεωτική συγκέντρωση όλων των πόρων και των δυνάμεων του λαού προς όφελος των συμφερόντων του ιμπεριαλισμού – η πραγματική ιστορική αποστολή της φασιστικής δικτατορίας – σημαίνει μόνο ένα πράγμα: προετοιμασία για πόλεμο. Αυτό το καθήκον με τη σειρά του δεν μπορεί ν’ ανεχτεί καμιά εσωτερική αντίσταση και δεν μπορεί παρά να οδηγήσει σε μια ακόμη μεγαλύτερη μηχανική συγκέντρωση της εξουσίας. Ο φασισμός δεν μπορεί ούτε να μεταρρυθμιστεί ούτε να παραιτηθεί οικειοθελώς. Μπορεί μόνο ν’ ανατραπεί. Η πολιτική τροχιά του καθεστώτος των Ναζί θα καταλήξει σ’ αυτό το δίλημμα: Πόλεμος ή επανάσταση.                                                                                                                          10 Ιούνη 1933 ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ Η πρώτη επέτειος της ναζιστικής δικτατορίας πλησιάζει. Όλες οι τάσεις του καθεστώτος αποκαλύφθηκαν πια με καθαρότητα και σαφήνεια. Η «σοσιαλιστική» επανάσταση, που οι μικροαστικές μάζες φανταζόντουσαν σαν το απαραίτητο συμπλήρωμα της «εθνικής» επανάστασης, έχει επισήμως πλέον καταδικαστεί και εξαφανιστεί[15]. Η «συναδέλφωση των τάξεων» βρήκε την αποκορύφωσή της στο γεγονός ότι σε μια ειδικά καθορισμένη από την κυβέρνηση ημερομηνία, οι κατέχοντες παραιτούνται από τα ορεκτικά και τα επιδόρπιά τους υπέρ των φτωχών. Η πάλη ενάντια στην ανεργία περιορίστηκε στη διχοτόμηση της μερίδας της πείνας. Τα υπόλοιπα είναι υπόθεση της υποδουλωμένης στατιστικής. Η «σχεδιασμένη» αυτάρκεια αποτελεί απλώς ένα νέο στάδιο της οικονομικής αποδιοργάνωσης. Όσο περισσότερο το αστυνομικό καθεστώς των Ναζί αποκαλύπτεται ανίσχυρο στον τομέα της οικονομίας, τόσο είναι αναγκασμένο να στρέφει τις προσπάθείες του στον τομέα της εξωτερικής πολιτικής. Αυτό ανταποκρίνεται πλήρως στην εσωτερική δυναμική του βαθιά επιθετικού γερμανικού καπιταλισμού. Η ξαφνική αλλαγή πλεύσης των εθνικοσοσιαλιστών ηγετών, που κάνουν τώρα φιλειρηνικές διακηρύξεις, μπορεί να ξεγελάσει μόνο τους ολότελα ηλίθιους. Ποια άλλη μέθοδο έχει στη διάθεσή του ο Χίτλερ για να ξαναφορτώσει την ευθύνη για τις εσωτερικές δυστυχίες στους εξωτερικούς εχθρούς και να συσσωρεύσει κάτω απ’ την πρέσα της δικτατορίας του την εκρηκτική δύναμη του εθνικισμού; Αυτό το μέρος του προγράμματος, που είχε αναγγελθεί ανοιχτά πριν ακόμα από την κατάληψη της εξουσίας απ’ τους Ναζί, πραγματοποιείται τώρα με μιαν αλύγιστη λογική, κάτω απ’ τα μάτια ολόκληρης της ανθρωπότητας. Το χρονικό διάστημα που μας χωρίζει από μια νέα ευρωπαϊκή καταστροφή καθορίζεται μόνο από τον χρόνο που είναι απαραίτητος στη Γερμανία για τον επανεξοπλισμό της. Δεν πρόκειται για μήνες, αλλά ούτε και για δεκαετίες[16]. Μερικά χρόνια θα είναι αρκετά για να συρθεί και πάλι η Ευρώπη στον πόλεμο, αν ο Χίτλερ δεν εμποδιστεί έγκαιρα από τις εσωτερικές δυνάμεις της ίδιας της Γερμανίας.                                                                                                                      2 Νοέμβρη 1933                       
[1] Το κείμενο που ακολουθεί γράφτηκε λίγους μήνες μετά την αναρρίχηση του Χίτλερ στην εξουσία. Αν και είναι γραμμένο σε τόνο πιο «θεωρητικό» από τα κείμενα πολεμικής και τακτικής που γράφτηκαν όλη την προηγούμενη περίοδο από τον Λ. Τρότσκι, επανέρχονται και εδώ οι βασικές ιδέες του σχετικά με το φασισμό, ιδέες  που  έρχονταν σε πλήρη αντίθεση με την επίσημη γραμμή της Κομιντέρν και του ΚΚ Γερμανίας. Για τον ΛΤ, ο φασισμός δεν είναι «ένα ακόμα αστικό καθεστώς», που θα αποτελούσε το πρελούδιο της σοσιαλιστικής επανάστασης, όπως ευαγγελιζόταν η 3η Διεθνής σ’ ολόκληρη την περίοδο του καλπασμού του προς την εξουσία αλλά ακόμα και μετά από την κατάκτησή της. Ο ΛΤ ήταν ο πρώτος – και δυστυχώς για πάρα πολύ καιρό ο μόνος – που αντιλήφθηκε πως «ο ιστορικός ρόλος του φασισμού είναι να στήσει στα πόδια τους τις τάξεις που στέκονται αμέσως πιο πάνω απ’ το προλεταριάτο και φοβούνται μήπως ξεπέσουν στις γραμμές του, να τις στρατιωτικοποιήσει με έξοδα του χρηματιστηριακού κεφαλαίου και να τις προσανατολίσει προς την καταστροφή των εργατικών οργανώσεων… Ο φασισμός είναι ένα κρατικό σύστημα ιδιαίτερο, που στηρίζεται στην εξόντωση όλων των στοιχείων της εργατικής δημοκρατίας μέσα στην αστική κοινωνία… Γι’ αυτό η φυσική εξόντωση του πιο επαναστατικού στρώματος δεν είναι αρκετή. …Πρέπει να καταστρέψει όλα τα αποτελέσματα της εργασίας ¾ του αιώνα, της σοσιαλδημοκρατίας και των συνδικάτων, αφού στην εργασία αυτή στηρίζεται σε τελική ανάλυση και το Κομμουνιστικό Κόμμα» (Λ. Τρότσκι, Και Τώρα; 1932). [2] Βασιλιάς της Ισπανίας, που εκδιώχτηκε από την επανάσταση του 1931. [3] Οι Χοεντζόλλερν ήταν η τελευταία γερμανική βασιλική δυναστεία, πριν την επιβολή της δημοκρατίας από την επανάσταση του Νοέμβρη του 1918. [4] Το καθεστώς που προέκυψε απ’ την Συντακτική Συνέλευση που συνήλθε στην πόλη της Βαϊμάρης τον Γενάρη του 1919. Η πρώτη γερμανική δημοκρατία, που καταλύθηκε από τον Χίτλερ στα 1933. Έκτοτε, έγινε συνώνυμο των θνησιγενών και ασταθών καθεστώτων. [5] Η κατάληψη του Ρουρ, το 1923, από τα γαλλικά στρατεύματα έγινε εξαιτίας της αδυναμίας της Γερμανίας να πληρώσει τις συμφωνημένες στις Βερσαλλίες πολεμικές αποζημιώσεις και ήταν η αφορμή για το ξέσπασμα της επανάστασης του 1923. [6] Τοποθεσίες μεγάλων μαχών του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Η μάχη του Βερντέν θεωρείται η μεγαλύτερη σε αριθμό στρατιωτών και χρονική διάρκεια μάχη που έγινε ποτέ. Κράτησε 10 μήνες και κόστισε τη ζωή σε πάνω από 700 χιλιάδες στρατιώτες. [7] Η συνθήκη τερματισμού του Α’ Π. Πόλεμου. Υπογράφτηκε στο ανάκτορο των Βερσαλλιών το 1919 και προέβλεπε, εκτός των άλλων, τεράστιες οικονομικές αποζημιώσεις που ήταν αδύνατο να εκπληρωθούν από τη Γερμανία. [8] Κλέμενς Βέντσελ Λόταρ φον Μέττερνιχ,  1773-1859. Αυστριακός διπλωμάτης, πρωτεργάτης της Ιερής Συμμαχίας και θιασώτης της άποψης πως οι Βασιλείς κυβερνούν τον κόσμο με θεϊκή εντολή. [9] Νικολό Μακιαβέλι, 1469 – 1527.  Ιταλός διπλωμάτης, πολιτικός στοχαστής και συγγραφέας του βιβλίου «Ο Ηγεμών», που επηρέασε την πολιτική σκέψη για αιώνες. [10] Από τις πρώτες «συμβολικές» πράξεις του ναζιστικού καθεστώτος, οι πυρές στις οποίες καίγονταν κάθε «μη γερμανικό» βιβλίο, έργο τέχνης κλπ ξεκίνησαν στις 10 Μάη του 1933. Φυσικά, η έννοια του «μη γερμανικού» περιλάμβανε και πολλά έργα Γερμανών, που δεν συμβάδιζαν όμως με τις καθεστωτικές αντιλήψεις. [11] Είναι χαρακτηριστικό ότι ακόμα και τις παραμονές της κατάληψης της εξουσίας από τον Χίτλερ, το Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα κέρδιζε στις εκλογές για τις εργοστασιακές επιτροπές ποσοστά της τάξης του 3 – 5 %. [12] Ζοζέφ Αρθούρ Κόμης ντε Γκομπινώ, 1816 – 1882. Γάλλος αριστοκράτης και συγγραφέας, εισήγαγε τη θεωρία της «ανώτερης Άριας Φυλής», που υιοθέτησαν αργότερα οι εθνικοσοσιαλιστές. [13] Άλφρεντ Ρόζενμπεργκ, 1893–1946. Γεννήθηκε στο Ταλίν της Εσθονίας, ήταν από τους ιδρυτές του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος και εθεωρείτο ο «θεωρητικός» του. [14] Ρούντολφ Ες, 1894 – 1987. Γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου. Νούμερο 2 στην ιεραρχία του Εθνικοσιαλιστικού Κόμματος. Τον Μάϊο του 1941 ταξίδεψε στην Αγγλία, προσπαθώντας να συνάψει συμφωνία ειρήνης. Συνελήφθη όμως και πέρασε το υπόλοιπο της ζωής του στη φυλακή, όπου και αυτοκτόνησε σε βαθιά γεράματα και εντελώς αμετανόητος. [15] Η οριστική ταφόπλακα της «κοινωνικής επανάστασης» που ονειρεύονταν οι ιδεολόγοι του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος μπήκε μερικούς μήνες μετά: Στις 30 Ιουνίου 1934 ο Ερνστ Ρεμ και ολόκληρη η ηγεσία των SA (SturmΑbteilung, τμήματα εφόδου) συνελήφθη και εκτελέστηκε. Τα SA, σε αντιδιαστολή με τα SS, στελεχώνονταν κυρίως από τις φτωχές μάζες, που πίστευαν ότι θα έπρεπε να τεθούν σε εφαρμογή και οι αντικαπιταλιστικές εξαγγελίες των Ναζί. Η «Νύχτα των Μεγάλων Μαχαιριών» όπως ονομάστηκε αποτέλεσε την οριστική απόδειξη του Χίτλερ προς το μεγάλο κεφάλαιο ότι μπορούσε να τον εμπιστεύεται και να τον υποστηρίξει στα σχέδιά του. [16] Πράγματι, ο 2ος Π. Πόλεμος ξέσπασε μετά από 6 ακριβώς χρόνια… ]]> Αντιφασισμός Sun, 13 May 2012 13:13:00 +0300 Πορνεία και aids: Δικαιοσύνη όπως Εξευτελισμός http://www.xekinima.org/arthra/view/article/porneia-kai-aids-dikaiosyni-opos-ekseytelismos/ Μαριάννα Τσακίρη Κατερίνα Κλείτσα Τις τελευταίες μέρες προεκλογικά είδαμε να... Μαριάννα Τσακίρη

Κατερίνα Κλείτσα

Τις τελευταίες μέρες προεκλογικά είδαμε να ξετυλίγεται μπροστά μας ένα θέατρο του παραλόγου με θύτες οροθετικά θύματα τράφικινγκ και χρήστριες ουσιών, θύματα τους ανυποψίαστους Έλληνες που έδωσαν παραπάνω χρήματα για να βιάσουν χωρίς προφυλακτικό (σ’ αυτές τις περιπτώσεις μιλάμε ξεκάθαρα για βιασμό) νέα κορίτσια και στην συνέχεια γύρισαν ανενόχλητοι στις οικογένειες τους, μεταδίδοντας στις γυναίκες τους οτιδήποτε πιθανά είχαν κολλήσει. Το έργο κλείνει με τον σούπερ ήρωα την ΕΛΑΣ που κάνει την δουλειά της προστατεύει τους αθώους και ξεφτιλίζει, τιμωρεί και διαπομπεύει τους θύτες. Μπορεί οι εκλογές να πέρασαν αλλά εμείς δεν μπορούμε να ξεχάσουμε, ο αγώνας πρέπει να συνεχιστεί και το θέμα να μην θαφτεί για άλλη μια φορά.

Σημείο πρώτο: πόρνη από επιλογή

Έχουν περάσει 2 δεκαετίες από τότε που είδαμε την Julia Roberts να υποδύεται την «χαρούμενη»-«ελεύθερη επαγγελματία» ιερόδουλη στο Pretty Woman. Ένας άντρας πλούσιος και καλός την γνωρίζει, την σέβεται και την αγαπά γι’ αυτό που είναι τραβώντας την μακριά από τον κόσμο της πορνείας. Είναι καιρός να δούμε καθαρά την αλήθεια. Οι περισσότερες μετανάστριες γυναίκες πέφτουν θύματα trafficking, έρχονται στην Ελλάδα με ελπίδα για μια καλύτερη ζωή και καταλήγουν κλειδωμένες σε σπίτια, να βιάζονται καθημερινά και να εθίζονται με τη βία στα ναρκωτικά. Κάθε μέρα πηγαίνουν αναγκαστικά κατά μέσο όρο με 20 άντρες χωρίς να έχουν την επιλογή να αρνηθούν να κάνουν κάτι που δεν τους αρέσει. Ο μόνος όρος για τον πελάτη είναι να μην τις σκοτώσει και να μην τις κακοποιήσει σε βαθμό που να μην μπορούν να επαναχρησιμοποιηθούν από τον επόμενο. Οι χρήστριες ουσιών που πέφτουν στην πορνεία είναι επίσης στα τελευταία σκαλοπάτια της εξαθλίωσης, είναι ήδη κακοποιημένες και βιασμένες από τους κύκλους στους οποίους κινούνται ώσπου για να εξασφαλίσουν την δόση τους ξεπουλάνε το κορμί τους για λίγα ευρώ. Καμία γυναίκα (Ελληνίδα ή ξένη) δε μεγαλώνει με το όνειρο να γίνει πόρνη και να αναγκάζεται να κάνει σεξ με οποιονδήποτε για να βγάλει τα προς το ζην. Και καμία γυναίκα που κινείται στους χώρους της πορνείας δεν είναι μόνη της. Υπάρχουν ολόκληρα κυκλώματα από πίσω, σαπίλα και εκμετάλλευση στο έπακρο και πολλά πολλά χρήματα για τους προαγωγούς για τους οποίους κανείς δεν μίλησε, κανείς δεν έψαξε, δεν ανέφερε καν.

Σημείο δεύτερο: Εγκληματίας από επιλογή

Η ελληνική δικαιοσύνη παίρνοντας την σκυτάλη από την αστυνομία συνεχίζει την διάσωση της ελληνικής κοινωνίας. Ο εισαγγελέας έκρινε πως θέτουν σε κίνδυνο την δημόσια υγεία και τις παρέπεμψε με κατηγορίες σε βαθμό κακουργήματος. Σε βάρος τους ασκήθηκε ποινική δίωξη για απόπειρα βαριάς σκοπούμενης σωματικής βλάβης. Ξαφνικά οι κοπέλες αυτές και συγκεκριμένα η πρώτη κοπέλα στην οποία έπεσε το βάρος λόγο της ρώσικης καταγωγής και της παράνομης διαμονής στην χώρα είναι υπεύθυνες για την αρρώστια τους και επίτηδες έβλαψαν κόσμο! Πως ακριβώς έγινε αυτό; Ανάμεσα στους βιασμούς, το ξύλο και τον εγκλεισμό ένα πρωί πήγαν και έκαναν εξετάσεις τις βρήκαν οροθετικές και εκείνες συνέχισαν να «εργάζονται» για να μολύνουν κόσμο; Δεν πάνε έτσι τα πράγματα. Την μη χρήση προφυλακτικού την επιλέγει το εκάστοτε αφεντικό και ο πελάτης την πληρώνει, εξετάσεις στην παράνομη πορνεία δεν γίνονται και οι ιερόδουλες δεν προστατεύονται γιατί για να έχουν aids και να κολλάνε και κόσμο πρέπει πρώτα να το έχουν κολλήσει από κάποιον άλλο πελάτη. Από κει και πέρα η μόνη ευθύνη είναι στα κυκλώματα και στο άτομο που πληρώνει για να πάει με μια εξαθλιωμένη κοπέλα, που δεν έχει την στοιχειώδη συνείδηση να χρησιμοποιήσει προφυλακτικό και ανενόχλητος και καθόλου στιγματισμένος μετά την επίσκεψη του επιστρέφει «κύριος» στην κοινωνία βάζοντας σε κίνδυνο την κοπέλα, την ερωμένη, την γυναίκα, την οικογένεια του. Αυτός και η συνείδηση του αποτελούν προϊόντα της αρρωστημένης μας κοινωνίας και υγειονομικές βόμβες. 

Σημείο τρίτο: ο ρόλος των MME και η δημόσια διαπόμπευση

Με πρόφαση την ενημέρωση των «ανυποψίαστων» θυμάτων-πελατών, η ΕΛΑΣ έδωσε στην δημοσιότητα τα στοιχεία και τις φωτογραφίες των ιεροδούλων. Στην πραγματικότητα, οποιοσδήποτε άντρας έχει κάνει σεξ έστω και μία φορά με ιερόδουλη οφείλει να εξεταστεί ασχέτως εάν έχει «πάει» με κάποια από τις γυναίκες που έχουν συλληφθεί. Προπάντων αν το έχει κάνει χωρίς προφυλακτικό. Όμως μ’ αυτή την κίνηση οι ιθύνοντες ρίχνουν όλο το βάρος και τις ευθύνες στις ιερόδουλες. Διαβάζουμε λοιπόν άρθρα με τίτλους όπως «Αυτή είναι η γυναίκα που έσπερνε τον θάνατο» και μόνο στις τελευταίες γραμμές διαβάζουμε «Το πορνείο θα σφραγιστεί» και «ο ιδιοκτήτης θα συλληφθεί». Κι έτσι η κοινωνία έχει βρει τους θύτες, έχει κληθεί να καταδικάσει τις ιερόδουλες, αφήνοντας στο απυρόβλητο τα κυκλώματα που ζουν και βασιλεύουν από την εκμετάλλευση αυτών των γυναικών. Δεν είδαμε καμία φωτογραφία του ιδιοκτήτη του πορνείου που «εργαζόταν» η 22χρονη ιερόδουλη! Δεν ασχολήθηκε κανείς ιδιαίτερα με το γεγονός πως το συγκεκριμένο πορνείο ήταν παράνομο, είχε σφραγιστεί πολλές φορές και είχε ανοίξει ξανά, αφού ο ιδιοκτήτης πλήρωσε πρόστιμο. Στην πραγματικότητα η δημοσίευση των στοιχείων των γυναικών δεν προστατεύει τους άντρες-πελάτες. Προστατεύει την αστυνομία και τα κυκλώματα κρύβοντας την «αδυναμία» (...)  των πρώτων να χτυπήσουν το κακό στην ρίζα και επιτρέποντας στους δεύτερους να συνεχίσουν την δουλειά τους ανενόχλητοι.

Σημείο τέταρτο:  η πραγματικότητα

Λίγο πριν τις εκλογές και μετά την δημιουργία του πρώτου στρατοπέδου συγκέντρωσης «λαθρομεταναστών» ξεσπάει το θέμα με τις 18 πλέον οροθετικές ιερόδουλες. Τόσους μήνες στα τόσα σκάνδαλα των πολιτικών που ηγούνταν αυτής της χώρας δεν δημοσιεύτηκε και δεν διαπομπεύτηκε ποτέ κανείς, δεν τιμωρήθηκαν για τα χρήματα που έφαγαν, για τις ζωές και το μέλλον που στέρησαν από χιλιάδες ανθρώπους. Ξαφνικά για όλα φταίνε οι μετανάστες, οι ιερόδουλες, οι χρήστες κοινωνικές ομάδες που είναι αποτέλεσμα των πολιτικών τους και τώρα πρέπει να τιμωρηθούν για αυτό. Αυτή η καταπάτηση ανθρωπίνων δικαιωμάτων πρέπει να είναι η τελευταία τους, όλοι μαζί ενωμένοι πρέπει να τους εμποδίσουμε να κάνουν αυτό που επιθυμούν: να ενισχύσουν ακροδεξιές πολιτικές οι οποίες με σημαία τον ρατσισμό διαχωρίζουν, κατηγοριοποιούν και εξευτελίζουν ανθρώπους. Μέσα σε μία κοινωνία που μας γαλουχεί με ανασφάλειες, που θεωρεί το σεξ ταμπού, που δεν μας παρέχει καμία σεξουαλική διαπαιδαγώγηση και που παίρνει κάτι όμορφο και το μετατρέπει σε ένα ακόμα εμπόρευμα και μάλιστα χυδαίο, είναι προφανές ότι τα κυκλώματα πορνείας θα έχουν πάντα «πελάτες». Ο μόνος τρόπος για να τελειώσουμε για πάντα με αντίστοιχα περιστατικά, είναι με κοινή πάλη για μια άλλη κοινωνία, που θα μας απελευθερώνει από όλα αυτά και δεν θα καθιστά τους ανθρώπους εμπορεύματα και αντικείμενα χρήσης. ]]> Σεξισμός Sat, 12 May 2012 10:58:00 +0300 Η ηγεσία του ΚΚΕ αδυνατεί να βγάλει τα σωστά συμπεράσματα http://www.xekinima.org/arthra/view/article/i-igesia-toy-kke-adynatei-na-bgalei-ta-sosta-symperasm/ Tου Κυριάκου Χάλαρη Στροφή προς τα αριστερά! Αυτό είναι το βασικό μήνυμα των εκλογών που... Tου Κυριάκου Χάλαρη Στροφή προς τα αριστερά! Αυτό είναι το βασικό μήνυμα των εκλογών που αποτυπώνεται ξεκάθαρα στο ποσοστό του ΣΥΡΙΖΑ. Αλλά την ίδια ώρα το αποτέλεσμα της κάλπης στέλνει μήνυμα και στο ΚΚΕ. Γιατί το εκλογικό του αποτέλεσμα μόνο ως επιτυχία δεν μπορεί να ερμηνευθεί. Σε συνθήκες βαθιάς κρίσης, σε συνθήκες κατάρρευσης του δικομματισμού, την ώρα που η κοινωνία στρέφεται προς τα αριστερά μαζικά, αγκαλιάζοντας το σύνθημα για μια κυβέρνηση της αριστεράς, το ΚΚΕ μένει και σε αυτή την εκλογική αναμέτρηση επί της ουσίας στάσιμο (με μια μικρή αύξηση κάτω του 1% - 18.823). Οι ανακοινώσεις του κόμματος αμέσως μετά τις εκλογές δεν δείχνουν κανένα σημάδι αυτοκριτικής ή έστω επανεξέτασης της στάσης του το τελευταίο διάστημα. Η Αλέκα Παπαρήγα το βράδυ της Κυριακής των εκλογών επανέλαβε ουσιαστικά αυτό που έλεγε και σε όλη την προεκλογική εκστρατεία ότι το ΚΚΕ δεν ενδιαφέρεται για κανενός είδους εξουσία, θέλει απλά να παραμείνει ένα κόμμα της αντιπολίτευσης. Προέτρεψε μάλιστα τα μέλη και τους ψηφοφόρους του κόμματος «να μην χάσουν χρόνο» (με τις εκλογές και το αποτέλεσμα προφανώς) «γιατί τρέχουν σοβαρά ζητήματα» (πιο σοβαρά από το κακό εκλογικό αποτέλεσμα του κόμματος) και πρέπει να μπουν στην πρώτη γραμμή του αγώνα. Κάλεσε «ιδιαίτερα τους ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ» να ακολουθήσουν και αυτοί το ΚΚΕ και ουσιαστικά μετέφρασε την ιστορική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ σε «μεταμφίεση του πολιτικού συστήματος» υπονοώντας κατά βάση ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν διαφέρει απ’ το ΠΑΣΟΚ. Αν αυτή είναι η ανάλυση του αποτελέσματος για το ΚΚΕ τα πράγματα δεν είναι καθόλου καλά γι’ αυτό. Το ΚΚΕ παρέμεινε στάσιμο ακριβώς γιατί διάλεξε το δρόμο της άρνησης να ανταποκριθεί στο κάλεσμα για μια κυβέρνηση της αριστεράς, προτιμώντας το ρόλο της μόνιμης αντιπολίτευσης. Αυτή τη στιγμή το κίνημα όμως δεν ικανοποιείται με μια «αντιπολίτευση» - αλλά νοιώθει πως μπορεί να ανατρέψει τα κόμματα της άρχουσας τάξης και να τα αντικαταστήσει με δικά του κόμματα, κόμματα της Αριστεράς. Γιατί, τα δύο χρόνια μνημονίου έδειξαν ότι το σύστημα μπορεί, ακόμα και με ισχυρή αντιπολίτευση, να σχηματίζει κυβερνήσεις – ανδρείκελα και να περνάει τα μέτρα το ένα μετά το άλλο. Η βασική αδυναμία του κινήματος όλο το προηγούμενο διάστημα δεν βρισκόταν στην απουσία των αγώνων και στη μαζικότητά τους αλλά στην έλλειψη πολιτικής προοπτικής. Αυτή την προοπτική, την προοπτική της εξουσίας της αριστεράς, του κόσμου που συμμετείχε στις κινητοποιήσεις, στις απεργίες και τις διαδηλώσεις κατάφερε να την δώσει ο ΣΥΡΙΖΑ μέσα από την πρότασή του για κυβέρνηση της Αριστεράς. Το ΚΚΕ δήλωσε άρνηση στην πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ τονίζοντας τη διαφωνία του με το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ. Σαν αποτέλεσμα έχασε. Αυτό που μπορούσε να κάνει, αν ήθελε, ήταν να δεχτεί την πρόταση για συνεργασία προτείνοντας το δικό του πρόγραμμα σαν βάση – ένα πρόγραμμα βγαλμένο μέσα από τις ανάγκες και τους αγώνες του κινήματος, με στόχο την λαϊκή εξουσία και το σοσιαλισμό για τα οποία μιλά το ΚΚΕ. Αν το έκανε αυτό, η μπάλα θα πήγαινε στον ΣΥΡΙΖΑ. Αν ο ΣΥΡΙΖΑ αρνιόταν, θα είχε αυτός την ευθύνη της άρνησης. Σήμερα, λίγες μέρες μετά τις εκλογές τα πράγματα γίνονται πολύ συγκεκριμένα. Η αριστερά έχει για πρώτη φορά τη δυναμική να πάρει, αργά ή γρήγορα, την εξουσία. Το ΚΚΕ θα κληθεί να απαντήσει στο εξής ερώτημα: θα πάρει θέση υπέρ μιας τέτοιας κυβέρνησης ή θα σταθεί απέναντί της; Όσο η θέση του είναι: «δεν συζητάμε συμμετοχή σε κυβέρνηση της αριστεράς» αντικειμενικά θα ενισχύει το στρατόπεδο της αστικής τάξης. Από τις δηλώσεις της Αλέκας Παπαρήγα το βράδυ των εκλογών το μόνο θετικό για τον κόσμο της Αριστεράς είναι ότι προσπάθησε να μπει, κατά κάποιο τρόπο, σε μια συζήτηση επί του προγράμματος που θα είχε μια κυβέρνηση της αριστεράς, εντοπίζοντας τις αδυναμίες του προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ. Δεν γνωρίζουμε αν αυτή η προσπάθεια να μπει στη συζήτηση η Παπαρήγα αφορά όλο το κόμμα (μια και τα υπόλοιπα στελέχη του ΚΚΕ στα κανάλια δεν έκαναν το ίδιο) ωστόσο μια τέτοια συζήτηση θα είχε νόημα αν ξεκινούσε από την αναγνώριση της πραγματικότητας. Που δεν είναι άλλη από την έκφραση της κοινωνίας να εμπιστευτεί τις δυνάμεις της Αριστεράς. Σε αυτή την περίπτωση, το ΚΚΕ θα μπορούσε να πει δυνατά και καθαρά: Ναι, μας ενδιαφέρει μια κυβέρνηση της Αριστεράς, θέλουμε όμως το πρόγραμμά της να είναι ένα πρόγραμμα όχι απλά ριζοσπαστικό αλλά σοσιαλιστικό. Με μια τέτοια στάση θα άνοιγε ο δρόμος όχι μόνο για την ανατροπή των μνημονίων, όχι μόνο για μια κυβέρνηση της αριστεράς αλλά για μια πραγματική εργατική εξουσία που θα ερχόταν σε σύγκρουση με το ίδιο το σύστημα και θα άνοιγε τους ασκούς του Αιόλου σε όλη την Ευρώπη. ]]> ΚΚΕ/ΚΝΕ Fri, 11 May 2012 13:07:00 +0300 Η είσοδος της Χρυσής Αυγής στην Βουλή και τα καθήκοντα της Αριστεράς http://www.xekinima.org/arthra/view/article/i-eisodos-tis-xrysis-aygis-stin-boyli-kai-ta-kathikonta/ Της Χριστίνας Ζιάκα Αυτή είναι η εποχή μας! Από την μια χαρά ανάμεσα στους... Της Χριστίνας Ζιάκα Αυτή είναι η εποχή μας! Από την μια χαρά ανάμεσα στους εργαζόμενους και τα λαϊκά στρώματα για τον εξευτελισμό ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΛΑΟΣ και την εντυπωσιακή άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ. Κι από την άλλη ανησυχία και ερωτηματικά για την επίσης εντυπωσιακή είσοδο της Χρυσής Αυγής (ΧΑ) στη Βουλή, που την επέλεξαν 441 χιλ. ψηφοφόροι – το 6,97%. Όχι συνειδητοί Ναζί, αλλά όσοι πίστεψαν πως με αυτή την επιλογή θα τιμωρήσουν και θα εκδικηθούν καλύτερα τους μέχρι σήμερα κυβερνώντες μας. Ήταν αυτό το κριτήριο που επέτρεψε στην ΧΑ να αυξήσει τη δύναμή της κατά 2.000% (!!) από τις μόλις 19.636 ψήφους (0,29%) στις εκλογές του 2009. Να πάρει ψήφους όχι μόνο στις «γνωστές» γειτονιές στο κέντρο της Αθήνας ή στις παραδοσιακά συντηρητικές περιοχές (Κορινθία 11,7%, Λακωνία 10,1%, Άργος 9,9% κ.λ.π.), αλλά και στις εργατογειτονιές της Β' Αθήνας, της Β' Πειραιώς και της Αττικής (Ταύρος 8,8%, Καισαριανή 9,4%, Περιστέρι 8,4%, Δραπετσώνα 9,3%, Νίκαια 9,1%, Πέραμα 11,5%, Ασπρόπυργος 13%, Ελευσίνα 10,9% κλπ). Να πάρει ψήφους ακόμα κι εκεί που η μνήμη της Ναζιστικής κατοχής είναι ανεξίτηλη λόγω των εκατοντάδων εκτελεσμένων. Στα Καλάβρυτα (635 ψφ. ή 6,44%), στο Χορτιάτη Θεσσαλονίκης (602  ψφ. ή 6,09%), στους Λιγκιάδες στα Γιάννενα (2.021 ψφ. ή 4,12%), στο Δίστομο (79 ψφ. ή 3,48%).

«Η κακή μέρα από το πρωί φαίνεται»

Μεθυσμένος από τη νίκη ο Ν.Μιχαλολιάκος στην πρώτη του ομιλία ως εκλεγμένος αρχηγός της 21μελούς κοινοβουλευτικής τους ομάδας σκιαγράφησε ποιους σκοπεύουν να «τιμωρήσουν»...
«Αγωνιζόμαστε για μία μεγάλη Ελλάδα, για την ένωση με την Κύπρο, για την απελευθέρωση της Βόρειας Ηπείρου και για να ξαναφέρουμε στην πόλη τον νόμο και την τάξη... »..Όποιος δεν είναι μαζί μας, είναι εναντίον μας... »...Κανείς δεν θα μπορέσει να σταματήσει 100.000 Χρυσαυγίτες. Και εάν κατεβάζαν τα τεθωρακισμένα, τότε να ξέρουν ότι θα είναι μαζί μας..". »...Θα απαντήσουμε όπως πρέπει και θα είναι μία και καλή... στα αλητάκια που παριστάνουν τους επαγγελματίες αντιρατσιστές...».
Λίγο ως πολύ «κήρυξε τον πόλεμο» στο 93% της Ελληνικής κοινωνίας που δεν είναι μαζί τους καθώς και στους λαούς των γειτονικών χωρών! Ακόμα «κήρυξε τον πόλεμο» και σε όλους τους εργαζόμενους δημοσιογράφους, γιατί λίγο μετά δεν υπάκουσαν στην εντολή «εγέρθητι» της φρουράς του όταν ο «φύρερ» μπήκε στην ειδική αίθουσα για να δώσει συνέντευξη τύπου! Να υποθέσουμε ότι στις μελλοντικές δημόσιες παρουσίες του «αρχηγού» Μιχαλολιάκου, θα επιβάλλουν στους παρόντες συγκεκριμένη συμπεριφορά, υποδοχή και να μην βάζουν ενοχλητικά ζητήματα;;; Τέτοια αντιγραφή του Α. Χίτλερ...!

Πως έφτασαν ως εδώ;

Σε μια προηγούμενη περίοδο το γεγονός πως η ΧΑ έλειπε από τα ΜΜΕ, πως τα στελέχη της δεν προέρχονταν από πολιτικά τζάκια και πως δεν είχε κανένα κοινοβουλευτικό παρελθόν, θα την κατέτασσαν στην «χαμένη ψήφο». Στην περίοδο όμως που διανύουμε τα τρία παραπάνω δεδομένα λειτούργησαν, στην πραγματικότητα, ελκυστικά. Το παραδοσιακό πολιτικό κατεστημένο κατάρρευσε. Η καλή σχέση με τα ΜΜΕ δεν αποτέλεσε διαβατήριο ούτε για τους «ευνοούμενους» τους (π.χ. Μπακογιάννη) γιατί στις μέρες μας είναι πλήρως ταυτισμένα με την φιλο-μνημονιακή και αντεργατική στάση των ιδιοκτητών τους. Έτσι η ψήφος στην Χ.Α. έγινε αντιληπτή ως μια αντι-καθεστωτική ψήφος. Στην επιλογή όμως της Χ.Α. υπάρχουν κι άλλα στοιχεία για τη συνείδηση κάποιων στρωμάτων της κοινωνίας. Ένα απ' αυτά είναι η βαθιά επιθυμία εκδίκησης. Πολλοί ψηφοφόροι της Χ.Α. έλεγαν πως τη διάλεξαν γιατί μπορεί να κάνει άνω-κάτω τη βουλή και να «τρομοκρατήσει» τα κατεστημένα κόμματα. Θεώρησαν δηλ. την ΧΑ ως το κόμμα «εκδικητής»… Αλλά πλατιά για τους εργαζόμενους και τα λαϊκά στρώματα, μετά το ιστορικό αποτέλεσμα της 6ης Μάη, είναι πια κατανοητό πως η αληθινή «εκδίκηση» είναι η ανατροπή των κομμάτων του Μνημονίου και της Τρόικας από τα αριστερά! Την ίδια ώρα για τα πιο μπερδεμένα και τα πιο απελπισμένα από την κρίση στρώματα, οι προτάσεις της ΧΑ για διωγμό όλων των μεταναστών ως μοναδικών υπεύθυνων για την κρίση, ηχούν ως λύσεις εύκολες και άμεσες. Αυτές οι προτάσεις είχαν ήδη «νομιμοποιηθεί» υιοθετούμενες από τα παραδοσιακά κόμματα. Κι έτσι πολύς κόσμος μπορεί να μην έβλεπε μεν την ΧΑ στα ΜΜΕ, αλλά βομβαρδιζόταν με το πλήρες πρόγραμμα της για το μεταναστευτικό δια στόματος Ν.Δ., ΠΑΣΟΚ και ΛΑΟΣ. Όμως αυτή η επιλογή των Ν.Δ., ΠΑΣΟΚ και ΛΑΟΣ, γύρισε τελικά μπούμερανγκ ενάντια τους. Όπως ακριβώς και στην περίπτωση της Γαλλίας, που ο Σαρκοζί έβαλε στο κέντρο το μεταναστευτικό για να «κλέψει» ψήφους της Λεπέν και προκάλεσε το αντίστροφο! Αυτά τα ίδια στρώματα όμως, όσοι ψήφισαν Χ.Α. στο Πέραμα, στην Ελευσίνα, στο Περιστέρι, πριν καταλήξουν σε αυτή την επιλογή, προφανώς είχαν εισπράξει από την Αριστερά αντί για απαντήσεις, απογοήτευση. Κι αυτό πρέπει να αλλάξει άμεσα.

Η επόμενη μέρα

Η 7η Μαίου ανοίγει ένα νέο κεφάλαιο, αυτό της αποκάλυψης και της αφύπνισης. Αρχής γενομένης από το ποιοι είναι όσοι εκλέχθηκαν με την Χ.Α. Ας δούμε μερικούς. - Κασιδιάρης Ηλίας, συγγενής και το «δεξί χέρι» του αρχηγού Μιχαλολιάκου. Τελευταίο του κατόρθωμα, η συνδρομή που παρείχε σε 5 δράστες που στις 24 Οκτωβρίου του 2007 ξυλοκόπησαν, λήστεψαν και μαχαίρωσαν καθηγητή του Πανεπιστημίου Αθηνών στο πάρκινγκ της πανεπιστημιούπολης Ζωγράφου. Η δίκη εκκρεμεί για τις 6 Ιουνίου. - Ζαρούλια Ελένη, η κυρία αρχηγού, εισοδηματίας και συν-ιδιοκτήτης ξενοδοχείου-οίκου ανοχής στην πλ. Αττικής. - Γερμενής Γεώργιος, ή αλλιώς ο «Καιάδας», μέλος σατανιστικού συγκροτήματος black metal με την ονομασία Naer Mataron, με τατουάζ την πεντάλφα. Αλλά η ουσιαστική αποκάλυψη θα προκύπτει κάθε φορά που η Χ.Α. θα πρέπει πια να τοποθετείται και μέσα και έξω από την βουλή για κάθε νομοσχέδιο, για κάθε νέα επίθεση στα δικαιώματα, για κάθε κίνημα ή να προβάλλει η ίδια τις προτάσεις της. Σε όλα αυτά η μάσκα της δήθεν αντι-καθεστωτικής και αντι-μνημονιακής δύναμης θα δίνει τη θέση της στην «αληθινή» ΧΑ. Μ' αυτή την έννοια η διατήρηση της ανόδου της δεν είναι ούτε αναπόφευκτη, ούτε αναπότρεπτη. Το μόνο σίγουρο είναι πως την πορεία της δεν θα την ανακόψουν ούτε οι μεγαλο-εκδότες, μεγαλο-καναναλάρχες που τώρα θυμήθηκαν το «μαύρο» παρελθόν της. Ούτε το ΠΑΣΟΚ, η ΝΔ και το αστικό κατεστημένο. Αυτοί με τις πολιτικές τους άλλωστε «γέννησαν» και «έθρεψαν» το φαινόμενο ΧΑ. Και δεν θα διστάσουν να την χρησιμοποιήσουν στις πιο κρίσιμες ώρες της ταξικής πάλης που θα ‘ρθουν.

Τα καθήκοντα του κινήματος και της Αριστεράς

Το δρόμο μπορούν να τους κλείσουν από κοινού το αντιρατσιστικό κίνημα, τα μαχητικά σωματεία, οι οργανώσεις νεολαίας, οι συνελεύσεις στις γειτονιές, αλλά και κάθε δημοκρατικός πολίτης.  Πως: - Ενημερώνουμε  τη γειτονιά, το σχολείο, τον εργασιακό μας χώρο, για τον κίνδυνο της Χ.Α. Οργανώνουμε πλατιά αντιφασιστική εκστρατεία διαρκείας. Δεν φτάνει ούτε μια πορεία, ούτε σποραδικές και άμαζες αντιφασιστικές δράσεις. - Αποκαλύπτουμε ποιοι είναι οι 21 βουλευτές της και πως θα χρησιμοποιήσουν την βουλευτική ασυλία για να καλύψουν τα αίσχη τους, να νομιμοποιήσουν τις αποκρουστικές ιδέες τους και να χτίσουν τις διασυνδέσεις τους με κρατικούς μηχανισμούς (αστυνομία, στρατός, μυστικές υπηρεσίες). - Ενόψει των νέων εκλογών –που φαίνονται αναπόφευκτες– βάζουμε στόχο να μην τα καταφέρουν ξανά. Απευθυνόμαστε σε όσους ξεγέλασαν για να τους δώσουμε ελπίδα και προοπτική. Όμως για να πείσουμε σχεδόν 1/2 εκ. ανθρώπους που τους ψήφισαν να τους εγκαταλείψουν, πάνω απ’ όλα χρειάζεται να τους δοθούν τολμηρές σοσιαλιστικές απαντήσεις. - Καλούμε τα  εργατικά συνδικάτα και τα πρωτοβάθμια σωματεία να αναλάβουν πρωτοβουλίες και να ανακηρύξουν τους εργασιακούς τους χώρους ως «απαγορευμένες περιοχές» για την ΧΑ. Ιδιαίτερα οι  δάσκαλοι και οι καθηγητές μπορούν να ακολουθήσουν το παράδειγμα των εκπαιδευτικών της Καλλιθέας και να ξεκινήσουν στα σχολεία αντιφασιστική διαφώτιση. Οι προοδευτικοί δημοσιογράφοι χρειάζεται να ξεκινήσουν τη δική τους εκστρατεία ενημέρωσης για το τι είναι η ΧΑ. - Ιδιαίτερα στους χώρους νεολαίας οργανώνουμε πλατιά αντιφασιστική αφύπνιση και το χτίσιμο αντιφασιστικών πυρήνων. - Το άνοιγμα νέων γραφείων και η εξάπλωση της Χ.Α. σε νέες περιοχές πρέπει να απαντιέται μαζικά από το τοπικό κίνημα και την Αριστερά. - Όλες τους οι θέσεις πρέπει να απαντιούνται μια προς μια πολιτικά για να αποκαλύπτεται το αδιέξοδο και οι τραγωδίες τις οποίες προετοιμάζουν. - Το θέμα της εκστρατείας ενάντια στους νεοναζί πρέπει να μπει ψηλά στις προτεραιότητες της Αριστεράς, που θα είναι και το πρώτο θύμα τους. Πρώτα και κύρια ο ΣΥΡΙΖΑ που αποτελεί σήμερα την μαζικότερη δύναμη της Αριστεράς χρειάζεται να αναλάβει πρωτοβουλίες που να χτίζουν την κοινή δράση της Αριστεράς. Η αξία της κοινής δράσης της Αριστεράς (ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ) ενάντια στην ΧΑ, παραμένει απαράμιλλη. Το ίδιο και η ανάγκη για μαζικές πρωτοβουλίες και δράσεις που θα ενώνουν τους εργαζόμενους, τη νεολαία, αλλά και τους πρόσφυγες και τους μετανάστες ενάντια στον κίνδυνο. Ιδιαίτερα στις εργατο-γειτονιές που αναφέραμε και πιο πάνω, όπου η Αριστερά συγκεντρώνει από τα καλύτερα πανελλαδικά της ποσοστά (π.χ. Νίκαια ή Περιστέρι πάνω από 40%). Άλλος δρόμος για να μπλοκαριστεί ο δρόμος των φασιστών δεν υπάρχει! ]]> Αριστερά Αντιφασισμός Thu, 10 May 2012 11:34:00 +0300 90% συμμετοχή στην απεργία των 4 σωματείων του Δήμου Αθήνας! http://www.xekinima.org/arthra/view/article/90-symmetoxi-stin-apergia-ton-4-somateion-toy-dimoy-athi/ Ελένη Μήτσου και Διονύσης Χριστόπουλος (πρόεδρος σωματείου Μουσικών του ΠΟΔΑ) Πριν από... Ελένη Μήτσου και Διονύσης Χριστόπουλος (πρόεδρος σωματείου Μουσικών του ΠΟΔΑ) Πριν από 6 περίπου μήνες η Δημοτική Αρχή του Δήμου Αθήνας, στα πλαίσια εφαρμογής των μνημονιακών πολιτικών, συγχώνευσε 3 οργανισμούς του Δήμου: τον Οργανισμό Νεολαίας και Άθλησης (ΟΝΑ) με τον Πολιτισμικό Οργανισμό του Δήμου Αθήνας (ΠΟΔΑ) και με τα Μουσικά Σύνολα του Δήμου Αθηνας (ΔΑΜΣ), δημιουργώντας τον ΟΠΑΝ-ΔΑ (Οργανισμός Πολιτισμού, Αθλητισμού και Νεολαίας του Δήμου Αθηναίων). Ωστόσο, η Δημοτική Αρχή δεν προχώρησε μέχρι σήμερα στην επίσημη ένταξη των εργαζομένων από τους παλιούς οργανισμούς σε οργανικές θέσεις στον ΟΠΑΝ-ΔΑ. Ο λόγος γι’ αυτή την «καθυστέρηση» είναι ότι η Δημοτική Αρχή εξετάζει τον αριθμό των εργαζομένων που θα χαρακτηρίσει «πλεονάζον προσωπικό»... και σύμφωνα με τους μνημονιακούς νόμους (βλ. 3986 κ.α.) το «πλεονάζον προσωπικό» των οργανισμών που συγχωνεύονται απειλείται με απόλυση! Κατανοώντας ότι βρίσκονται αντιμέτωποι με τον κίνδυνο των απολύσεων, οι εργαζόμενοι του ΟΠΑΝ-ΔΑ, που ανήκουν σε 4 διαφορετικά σωματεία εργαζομένων, προχώρησαν σε κοινή γενική συνέλευση, στην οποία αποφάσισαν να κηρύξουν 24ωρη προειδοποιητική απεργία την Τρίτη 8 Μάη (δείτε: http://www.xekinima.org/arthra/view/article/24ori-apergia-apo-4-somateia-toy-dimoy-athinas-tin-trit/). Η απεργία (έγινε χτες) είχε πολύ μεγάλη επιτυχία, καθώς σε αυτή συμμετείχε το 90% των εργαζομένων του νέου οργανισμού! Αξίζει να σημειωθεί ότι κοινή γενική συνέλευση σωματείων γίνεται για πρώτη φορά στο Δήμο Αθήνας, όπως επίσης αξίζει να αναφερθεί ότι τόσο η συμμετοχή στη γενική συνέλευση, όσο και η συμμετοχή στην απεργία δεν «αφέθηκε στην τύχη» της. Ομάδα συνδικαλιστών επισκέφτηκε όλους τους χώρους δουλειάς για να μιλήσει και να κινητοποιήσει τους εργαζόμενους να συμμετέχουν στην γενική συνέλευση και την απεργία.  Η απεργιακή συγκέντρωση των εργαζομένων του ΟΠΑΝ-ΔΑ καλέστηκε έξω από το Δημαρχείο της Πλ. Κοτζιά, την ώρα που συνεδρίαζε το Δημοτικό Συμβούλιο. Η Δημοτική Αρχή προσπάθησε να αποτρέψει την είσοδο των εκπροσώπων των εργαζομένων στο Δημοτικό Συμβούλιο, καθώς και την συζήτηση των αιτημάτων των εργαζομένων του ΟΠΑΝ-ΔΑ. Ωστόσο σύντομα αναγκάστηκε να υποχωρήσει. Ενδεικτικό πάντως της ανησυχίας της Δημοτικής Αρχής για τη δυναμικότητα των κινητοποιήσεων των εργαζομένων ήταν και το γεγονός ότι είχαν τοποθετήσει διμοιρίες ΜΑΤ τόσο έξω από το Δημαρχείο όσο και μέσα (!) – στο ισόγειο. Τα αιτήματα των εργαζομένων του ΟΠΑΝΔΑ, όπως αυτά είχαν διαμορφωθεί στην κοινή γενική τους συνέλευση τέθηκαν στο Δημοτικό Συμβούλιο. Η απάντηση του κ. Καμίνη στο ζήτημα των θέσεων εργασίας ήταν πως το επόμενο διάστημα μπορεί να υπάρχουν απολύσεις στους ΟΤΑ, αλλά αυτό δεν αφορά τον ΟΠΑΝ-ΔΑ. Από τον ΟΠΑΝ-ΔΑ, σύμφωνα με τον κ. Καμίνη, θα «μετακινηθούν» 200 εργαζόμενοι – πιθανότητα σε κεντρικές υπηρεσίες του Δήμου. Υποσχέσεις του τύπου «θα γίνουν απολύσεις αλλά όχι από εσάς» τις έχουν ακούσει πολλοί πρώην εργαζόμενοι στο Δήμο Αθήνας – όπως και πρώην εργαζόμενοι σε μια σειρά άλλους Δήμους και Υπηρεσίες. Στην πραγματικότητα, με την τοποθέτησή του στο δημοτικό συμβούλιο ο κ. Καμίνης επιβεβαίωσε την ανησυχία των εργαζομένων για επερχόμενες απολύσεις, οι οποίοι γι’ αυτό ακριβώς το λόγο σχεδιάζουν την παραπέρα συνέχιση των κινητοποιήσεών τους. Στη συνέχεια ακολουθεί η ανακοίνωση του Ξ που μοιράστηκε κατά τη διάρκεια της απεργιακής συγκέντρωσης της 8ης Μάη.

Έχει... «πάρει το μήνυμα» ο κ. Καμίνης;

Το 2011 η Δημοτική Αρχή του Δήμου Αθήνας απέλυσε περισσότερους από 700 συμβασιούχους εργαζόμενους. Στη συνέχεια άρχισε να προετοιμάζεται για το νέο κύμα απολύσεων... Το Μνημόνιο επιτάσσει τη συγχώνευση μιας σειράς οργανισμών των ΟΤΑ και την απόλυση του προσωπικού που θα «κριθεί» μετά τη συγχώνευση ως «πλεονάζων». Στα πλαίσια αυτής της πολιτικής, ο πιστός υπηρέτης της Τρόικας κ. Καμίνης, προχώρησε στη συγχώνευση του Οργανισμού Νεολαίας και Άθλησης (ΟΝΑ) με τον Πολιτιστικό Οργανισμό του Δήμου Αθήνας (ΠΟΔΑ) και με τα Μουσικά Σύνολα του Δήμου Αθηνας (ΔΑΜΣ), δημιουργώντας τον ΟΠΑΝ-ΔΑ. Παρόλο που η συγχώνευση των 3 οργανισμών έχει υλοποιηθεί εδώ και μήνες, η Δημοτική Αρχή δεν έχει προχωρήσει σε ένταξη των εργαζομένων στο νέο οργανισμό ούτε έχει παρουσιάσει οργανόγραμμα με οργανικές θέσεις που να αντιστοιχούν στο υπάρχον προσωπικό. Είναι φανερό ότι η Δημοτική Αρχή εξετάζει τον αριθμό των εργαζομένων που μπορεί να χαρακτηρίσει ότι «πλεονάζουν» και μεθοδεύει την απόλυσή τους. Αυτό ομολόγησε άλλωστε και η κα Φιλίνη με άρθρο της στην Αυγή στις 26/4. Η πρώην πρόεδρος του ΠΟΔΑ μετά την καρατόμησή της αποκάλυψε πως η συγχώνευση των 3 οργανισμών θα φέρει «ριζική μείωση των εργαζομένων». Ωστόσο, μετά τις εκλογές της 6ης Μαίου η Δημοτική Αρχή θα πρέπει να «ξανασκεφτεί» πριν συνεχίσει την εφαρμογή των πολιτικών του Μνημονίου. Δύο στους 3 ψηφοφόρους είπαν «όχι στο Μνημόνιο»! Τα κόμματα που όλη την τελευταία περίοδο αγνοούσαν τη λαϊκή βούληση, τους μεγάλους εργατικούς αγώνες και τις ογκώδεις διαδηλώσεις είδαν τα ποσοστά τους να καταρρέουν (ΠΑΣΟΚ και ΝΔ έχασαν συνολικά πάνω από 3 εκατομμύρια ψήφους σε σχέση με τις εκλογές του 2009). Ένα πολιτικό σκηνικό που κυριαρχεί στη χώρα εδώ και 4 σχεδόν δεκαετίες γίνεται κομμάτια. Ο ελληνικός λαός έδειξε πως ξέρει να αντιστέκεται και να απαντάει στην τρομοκρατία, τις απειλές, τους εκβιασμούς, είτε από τους μέσα, είτε από τους έξω. Ο ελληνικός λαός είπε όχι στις πολιτικές που εφαρμοζόντουσαν μέχρι χτες, και από τις 7 του Μάη και μετά κανένας δεν νομιμοποιείται να συνεχίσει να εφαρμόζει αυτές τις πολιτικές. Γι’ αυτό λέμε στην Δημοτική Αρχή «να πάρει το μήνυμα» έστω και λίγο αργά. Απαιτούμε την ικανοποίηση των αιτημάτων των εργαζομένων όπως διαμορφώθηκαν στην κοινή συνέλευση των 4 σωματείων των εργαζομένων από τους 3 οργανισμούς:
  • Άμεση ψήφιση Οργανισμού Εσωτερικής Υπηρεσίας Ο.Ε.Υ. που θα περιέχει οργανικές θέσεις για όλους τους Υπηρετούντες Μόνιμους και Αορίστου των τριών συγχωνευθέντων Νομικών Προσώπων και ορθή κατάταξη τους.

  • Άμεση έκδοση Διαπιστωτικής Πράξης της Προέδρου του ΟΠΑΝ-ΔΑ, Ορθής Διαπίστωσης όλου του προσωπικού στον ΟΠΑΝ-ΔΑ.

  • Έκδοση Απόφασης από το Διοικητικό Συμβούλιο του ΟΠΑΝ-ΔΑ και το Δημοτικό Συμβούλιο, ότι όλοι οι Εργαζόμενοι με Δικαστικές Αποφάσεις καθώς και οι Συμβασιούχοι που εργάζονταν για μεγάλο χρονικό διάστημα στα τρία συγχωνευθέντα Νομικά Πρόσωπα (ΟΝΑ - ΠΟΔΑ - ΔΑΜΣ) εξακολουθούν να καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες στον νεοσύστατο Οργανισμό.

  • Άμεση καταβολή δεδουλευμένων Κυριακών, αργιών και υπερωριών σε όλο το προσωπικό του Οργανισμού.

Αν παρόλα αυτά η Δημοτική Αρχή θελήσει να συνεχίσει την ίδια πολιτική (απολύσεις συμβασιούχων, αορίστου και μονίμων, κλείσιμο υπηρεσιών, μη καταβολή δεδουλευμένων, κοκ) τότε θα πρέπει να μας βρει μπροστά της. Κι αυτό πρέπει να σημαίνει: απεργίες και καταλήψεις των οργανισμών και των υπηρεσιών. Ο κ. Καμίνης θα πρέπει να καταλάβει ότι αυτοί που τον στήριξαν για να γίνει δήμαρχος δεν είναι πια εδώ, ότι δεν μπορεί να επικαλεστεί καμία νομιμότητα, ότι δεν μπορεί να στηριχτεί σε καμία κυβερνητική πολιτική!]]> ΟΤΑ Wed, 09 May 2012 17:54:00 +0300 Πέμπτη 10/5, εκδήλωση-συζήτηση της «ΑΣΥ» στο Υπ. Εργασίας» http://www.xekinima.org/arthra/view/article/pempti-105-ekdilosi-syzitisi-tis-asy-sto-yp-ergasias/ Η συνδικαλιστική παράταξη «Ανοικτή Συνέλευση Υπαλλήλων στο Υπουργείο Εργασίας» συνεχίζοντας... Η συνδικαλιστική παράταξη «Ανοικτή Συνέλευση Υπαλλήλων στο Υπουργείο Εργασίας» συνεχίζοντας την προσπάθεια της να οργανώσει την δυναμική απάντηση των εργαζομένων στη μνημονιακή λαίλαπα των τελευταίων ετών, σας καλεί  

Την Πέμπτη 10 Μαίου (ώρα 3.00μ.μ.)

 

Στον Οργανισμό Εργατικής Εστίας (Αγησιλάου 10, ισόγειο, στην αίθουσα εκδηλώσεων )

  σε εκδήλωση – ανοικτή συζήτηση με θέμα:  

«Οι  μεταρρυθμίσεις στο Δημόσιο: οι δημόσιοι υπάλληλοι ως παθητικά αντικείμενα αξιολόγησης ή ενεργοί φορείς αλλαγής;».

 

Ειδικότερα η συζήτηση θα σταθεί στις αλλαγές στο εργασιακό καθεστώς μετά τα Μνημόνια, τα νέα οργανογράμματα, τις απολύσεις, την εφεδρεία, τις απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων, την ιδιωτικοποίηση λειτουργιών του δημοσίου και την περίπτωση των ΟΕΚ-ΟΕΕ.   Ομιλητές:  

Αποστόλης Καψάλης - ερευνητής του ΙΝΕ/ΓΣΕΕ

 

Δώρα Σταθοπούλου - στέλεχος του Υπ. Διοικητικής Μεταρρύθμισης

 

Ηλίας Αθανασίου - πρόεδρος συλλόγου εργαζομένων ΟΕΚ

  Πάνω απ' όλα με την συζήτηση μας θέλουμε να καταπιαστούμε με τους άνεμους ανατροπής που πνέουν στη χώρα μας. Η αγανάκτηση και η οργή των δρόμων και των πλατειών έγινε απόφαση στην κάλπη. Πρέπει να γίνει πράξη και στους χώρους δουλειάς!]]> Δημόσιοι Υπάλληλοι Εργατικά Wed, 09 May 2012 13:52:00 +0300 Εκλογές ανατροπής με «όχημα» τον ΣΥΡΙΖΑ. Η επόμενη μέρα - προοπτικές και καθήκοντα http://www.xekinima.org/arthra/view/article/ekloges-anatropis-me-oxima-ton-syriza-i-epomeni-mer/ Του Ανδρέα Παγιάτσου

Οι εκλογές της 6ης Μάη αποτέλεσαν μια καμπή. Όσα εκβιαστικά διλήμματα,  όση τρομοκρατία  και αν προσπάθησε να επιβάλει η Τρόικα, με τους εδώ  εκπροσώπους της, ΠΑΣΟΚ και ΝΔ,  δεν έπιασαν τόπο.   Ο δικομματισμός, η απόλυτη κυριαρχία του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ εδώ και τέσσερις σχεδόν δεκαετίες, έχει δεχτεί ένα καίριο πλήγμα - παρότι θα ήταν λάθος να θεωρήσουμε ότι έχει πεθάνει. Η κοινωνία στράφηκε μαζικά προς τα Αριστερά . Το «όχημα» στο οποίο στράφηκε μαζικά για να στείλει ένα καθαρό μήνυμα αμφισβήτησης και ανατροπής ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ. Αλλά την ίδια στιγμή δεν πρέπει να υποτιμηθεί καθόλου το γεγονός ότι ένα μεγάλο κομμάτι στράφηκε στην άκρα δεξιά και ιδιαίτερα στη Χρυσή Αυγή – κάτι που αποτελεί μεγάλο κίνδυνο για το μέλλον.

Γιατί τον ΣΥΡΙΖΑ;

Η επιλογή του ΣΥΡΙΖΑ σαν βασικό εργαλείο «ανατροπής» του πολιτικού σκηνικού δεν ήταν τυχαία. Ο ΣΥΡΙΖΑ είχε ένα χαρακτηριστικό στοιχείο το οποίο λειτούργησε καταλυτικά για να μπορέσει να παίξει αυτόν τον ρόλο: είχε ενωτική προσέγγιση στην υπόλοιπη Αριστερά καλώντας την να παλέψουν από κοινού για μια εναλλακτική εξουσία, για μια κυβέρνηση της αριστεράς. Κατάφερε να διεμβολίσει το πολιτικό σκηνικό και να δώσει προοπτική, ελπίδα και στόχους σε μεγάλα τμήματα της κοινωνίας:  για μια κυβέρνηση στην υπηρεσία των εργαζομένων και των λαϊκών στρωμάτων στον αντίποδα της εξουσίας του κεφαλαίου. Το ΚΚΕ αρνήθηκε κάθε μορφή συνεργασίας,  όχι μόνο στην προοπτική μιας κυβέρνησης της Αριστεράς, αλλά σε κάθε επίπεδο,  εμμένοντας σε ένα  μικροκομματικό  σεκταρισμό. Με την κριτική που κάνει  και το ΚΚΕ στην ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, ότι δηλαδή το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι αρκετά ριζοσπαστικό, σαν «Ξ» συμφωνούμε. Εκεί όμως που διαφωνούμε κάθετα είναι στην άρνησή του ΚΚΕ να κατανοήσει ότι έχει ευθύνη και υποχρέωση απέναντι στο κίνημα να λειτουργεί ενωτικά σε όλα τα επίπεδα (διατηρώντας ταυτόχρονα την κριτική του προς κάθε άλλη αριστερά) γιατί χωρίς συνεργασίες και ενότητα το κίνημα δεν μπορεί να νικήσει! Ας ελπίσουμε ότι το ΚΚΕ θα αξιοποιήσει την εμπειρία αυτών των εκλογών να βγάλει κάποια διαφορετικά συμπεράσματα. (Η κριτική αυτή ισχύει σε μεγάλο βαθμό και για την ΑΝΤΑΡΣΥΑ που όμως δεν μπορεί να μπει στο ίδιο επίπεδο με το ΚΚΕ λόγω διαφοράς μεγεθών).

Μια νέα αριστερή δυναμική

Η μεγάλη επιτυχία του ΣΥΡΙΖΑ δημιουργεί μια καινούργια δυναμική στην κοινωνία. Η μαζική υποστήριξη στη βασική πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ για συνεργασία της Αριστεράς και κυβέρνηση της Αριστεράς, αποτελεί στην πραγματικότητα την αγωνιώδη και σε μεγάλο βαθμό ενστικτώδη προσπάθεια της κοινωνίας να σπάσει τα δεσμά του καπιταλιστικού συστήματος και να χτίσει μια εναλλακτική κοινωνία. Αυτή η διαδικασία ασφαλώς δεν είναι κάτι απόλυτα συνειδητό, με την έννοια ότι μεγάλα τμήματα της κοινωνίας που στράφηκαν στον ΣΥΡΙΖΑ δεν έχουν απαραίτητα καθαρούς ιδεολογικούς και πολιτικούς στόχους, ένα σαφές κοινωνικό μοντέλο στο μυαλό τους, ή το τι ακριβώς σημαίνει «εναλλακτική κοινωνία». Ο κόσμος στρέφεται στον ΣΥΡΙΖΑ, ξέροντας περισσότερο «τι δεν θέλει» (το σημερινό καθεστώς, τη σημερινή εξουσία, τη σημερινή πολιτική) αλλά χωρίς να έχει καθαρή εικόνα του «τι θέλει». Σ' αυτή την αναζήτηση της βάσης της κοινωνίας, στην προσπάθεια της, ασυνείδητη έστω, να σπάσει τα δεσμά της καπιταλιστικής βαρβαρότητας το σύνολο της Αριστεράς πρέπει να στρατευτεί. Για να μπορέσει όμως η Αριστερά ή το οποιοδήποτε τμήμα της να φέρει σε πέρας τους στόχους της ανατροπής της σημερινής τάξης πραγμάτων απαιτούνται δύο προϋποθέσεις. Η πρώτη προϋπόθεση είναι ενωτική προσέγγιση στην υπόλοιπη Αριστερά και στο μαζικό κίνημα. Η δεύτερη είναι ένα σοσιαλιστικό πρόγραμμα που να απαντάει στη σημερινή κρίση και να βάζει τις προϋποθέσεις για μια εναλλακτική κοινωνία στον καπιταλισμό. Στο βαθμό στον οποίο το δεύτερο μαζικό κόμμα της αριστεράς, το ΚΚΕ,  συνεχίσει με το σημερινό «βιολί» του,  τότε θα χάσει το τρένο μια και καλή και θα διασπαστεί. Στο βαθμό που το μόνο κόμμα το οποίο προωθεί αυτές τις πρωτοβουλίες και προσπάθειες είναι ο ΣΥΡΙΖΑ, τότε χρειάζεται την υποστήριξη όλων μας, συνοδευόμενη ασφαλώς από την απαραίτητη κριτική. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ενωτικός, ναι, αλλά βρίσκεται μακριά από ένα πρόγραμμα καθαρό και συγκεκριμένο που να αποτελεί γέφυρα ανάμεσα στη σημερινή πάλη ενάντια στην Τρόικα και τη μελλοντική εναλλακτική κοινωνία – ένα πρόγραμμα σοσιαλιστικό.

Επιστροφή στη δεκαετία του ’70;

Από πολλές σκοπιές έχουμε επανάληψη διεργασιών που είχαμε στη διάρκεια της δεκαετίας του ’70, μια δεκαετία με επαναστατικά χαρακτηριστικά, όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και διεθνώς. Όπως και τότε έτσι και σήμερα επαναστατικές διεργασίες διαπερνούν την ελληνική κοινωνία (όπως έχουμε γράψει ξανά στο «Ξ»). Όπως και τότε έτσι και σήμερα ένα κόμμα υιοθέτησε μια αριστερή φρασεολογία και χαρακτηριστικά κι έδωσε ελπίδες στην κοινωνία και προοπτικές στους αγώνες της – το ΠΑΣΟΚ. Το ΠΑΣΟΚ της δεκαετίας του ’70,  με ένα πολύ αριστερό πρόγραμμα (στην πραγματικότητα πιο αριστερό από ότι του ΣΥΡΙΖΑ σήμερα) «απογειώθηκε» από το 13% , στο 25%  και μετά στο 48%  μέσα σε ένα διάστημα έξι χρόνων.  Στη συνέχεια , έχοντας αναλάβει  την διακυβέρνηση της χώρας, πρόδωσε  και τα οράματα και  τις ελπίδες του λαού που το εμπιστεύτηκε και έφθασε σήμερα  να έχει μετατραπεί  σε ένα στυγνό  νέο φιλελεύθερο  κόμμα της τρόικας και του μνημονίου. Ο ΣΥΡΙΖΑ σήμερα έχει όλες τις δυνατότητες να επαναλάβει ένα άλμα στα ποσοστά του ανάλογο με του ΠΑΣΟΚ στη δεκαετία του ’70 και να θέσει ζήτημα αριστερής διακυβέρνησης και εξουσίας! Αλλά έχει, επίσης, όλες τις προϋποθέσεις που μπορούν να οδηγήσουν σε μια νέα απογοήτευση, ανάλογη μ’ αυτή που προκάλεσε η εξέλιξη του ΠΑΣΟΚ!

Πρέπει να είμαστε ρεαλιστές

Ασφαλώς πολλά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ  θα διαμαρτυρηθούν  γι’ αυτού του είδους τις «απαισιόδοξες»  προβλέψεις. Δεν πρόκειται  όμως για απαισιοδοξία. Πρόκειται για μια  πολύ ρεαλιστική αντιμετώπιση της πραγματικότητας.  Γιατί δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάμε την ιστορία της Αριστεράς η οποία είναι γεμάτη τραγωδίες. Τραγωδίες για τις οποίες δεν φταιν μόνο οι εχθροί, μέσα  και έξω από τη χώρα (αυτοί εξάλλου τη δουλειά τους κάνουν) αλλά φταιν τα ελλείμματα της Αριστεράς στο επίπεδο των πολιτικών της.  Δεν πρέπει  λοιπόν να ξεχνάμε την πορεία του ΠΑΣΟΚ αλλά όχι μόνο αυτό... Δεν πρέπει επίσης να ξεχνάμε την προδοσία του ΚΚΕ στη Βάρκιζα κι απέναντι στον Άρη Βελουχιώτη... Όπως δεν πρέπει να ξεχνάμε το γεγονός ότι μια σειρά ευρωπαϊκά κομμουνιστικά κόμματα, στην Ιταλία, την Ισπανία, τη Γαλλία, το «Εσωτερικού» στην Ελλάδα, κλπ (το ρεύμα του «Ευρωκομμουνισμού» στο οποίο ανήκει και ο ΣΥΝ) εγκατέλειψαν τις αρχές τους συνεργαζόμενοι με τη Σοσιαλδημοκρατία και διαχειριζόμενα το σύστημα. Και όπως δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι πολλοί νέοι σχηματισμοί της Αριστεράς στη δεκαετία του ’90 και του 2000, απέτυχαν παταγωδώς και κατέληξαν ακόμη και να «εξαφανιστούν» από την πολιτική σκηνή, όπως για παράδειγμα η Κομμουνιστική Επανίδρυση στην Ιταλία (PRC) το Σκοτσέζικο Σοσιαλιστικό Κόμμα (SSP) το βραζιλιάνικο P-SOL, κοκ.

Τα συν του ΣΥΡΙΖΑ...

Το μεγάλο πλεονέκτημα του ΣΥΡΙΖΑ είναι η ενωτική του προσέγγιση προς την υπόλοιπη Αριστερά. Η σημασία αυτού του στοιχείου είναι καταλυτική γιατί η κοινωνία καταλαβαίνει ότι χωρίς τη συνεργασία της Αριστεράς κατ’ αρχήν, και γενικότερα του κινήματος, δεν υπάρχει τρόπος να αντιμετωπιστεί η επίθεση που δεχόμαστε από την Τρόικα, το ΠΑΣΟΚ και ΝΔ. Αυτό το ζήτημα «δεν μπορεί» να το κατανοήσει το ΚΚΕ. Κι αυτό είναι, με μια έννοια, «απορίας άξιο» αφού ο Λένιν στον οποίο τόσο συχνά αναφέρονται είναι ο θεμελιωτής  της ιδέας του «ενιαίου μετώπου» δηλαδή, με σημερινούς όρους, της συνεργασίας της Αριστεράς. Για να μην αναφέρουμε τον Μαρξ που συνεργαζόταν για την επιτυχία των αγώνων του κινήματος με  ιδεολογικούς του αντιπάλους μέσα στις γραμμές του εργατικού κινήματος. Όπως έχουμε κι άλλες φορές γράψει σαν «Ξ», το μόνο που χρειάζεται να κάνουν οι σύντροφοι στο ΚΚΕ (και στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ) είναι να μελετήσουν λίγο σοβαρά το τι γράφει ο Λένιν για το θέμα των συνεργασιών και του «ενιαίου μετώπου» (ιδιαίτερα την περίοδο 1921-2). Αντί γι’ αυτό παρουσιάζουν την άρνηση της  συνεργασίας με την υπόλοιπη (μη επαναστατική, κατ’ αυτούς) αριστερά σαν το αποκορύφωμα της επαναστατικής δράσης και τακτικής. Σε συνδυασμό με την ενωτική αυτή προσέγγιση ο ΣΥΡΙΖΑ έθεσε για πρώτη φορά εδώ και δεκαετίες τον στόχο της κυβέρνησης της Αριστεράς. Ξαφνικά, εκεί που η κοινωνία ένιωθε πως αυτή η προσδοκία είχε κάπου χαθεί, είχε εξαφανιστεί από προσώπου γης, βλέπει τον στόχο αυτό να επιστρέφει ξανά! Τέλος ο ΣΥΡΙΖΑ έδωσε έμφαση στην πάλη μαζί με τους υπόλοιπους εργαζομένους στην Ευρώπη, θέτοντας τον στόχο πανευρωπαϊκών ανατροπών, και εξηγώντας ότι το αποτέλεσμα των εκλογών στην Ελλάδα μπορεί να λειτουργήσει καταλυτικά και για την υπόλοιπη Ευρώπη. Κάτι πολύ σωστό, ιδιαίτερα στην Ελλάδα όπου ένα σημαντικό κομμάτι της Αριστεράς αναζητά λύσεις στην κρίση σε εθνικό επίπεδο.

...και η αχίλλειος πτέρνα του

Όμως όλα τα πιο πάνω θετικά του ΣΥΡΙΖΑ δεν φτάνουν για να υπάρξει διέξοδο στο τέλμα στο οποίο βρίσκεται η οικονομία και κοινωνία. Και ο λόγος γι' αυτό είναι ένας: οι προτάσεις που κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ για διέξοδο από την κρίση δεν ξεπερνούν τα όρια του καπιταλιστικού συστήματος. Δεν αναγνωρίζει δηλαδή ότι μέσα στα πλαίσια του καπιταλισμού δεν μπορούν να υπάρξουν λύσεις στα σημερινά προβλήματα που αντιμετωπίζει η ελληνική οικονομία και κοινωνία. Σαν αποτέλεσμα οι προτάσεις είναι λειψές – ο ΣΥΡΙΖΑ, με άλλα λόγια, φτάνει μέχρι τη μέση του δρόμου δεν ολοκληρώνει αυτή την πορεία. Με το θέμα του προγράμματος έχουμε καταπιαστεί αναλυτικά σε μια σειρά άρθρα μας1. Στα πλαίσια αυτού του άρθρου θα καταπιαστούμε μόνο με μία πτυχή. Ο Αλέξης Τσίπρας έχει επαναλάβει σε όλους τους τόνους ότι αν ο ΣΥΡΙΖΑ αναλάβει τα ηνία της χώρας θα καταγγείλει το μνημόνιο κι ότι δεν πρόκειται να δώσει ούτε ένα ευρώ για το χρέος αν πρώτα δεν πληρωθούν οι μισθοί και συντάξεις του ελληνικού λαού και δεν καλυφθούν οι κοινωνικές δαπάνες που χρειάζεται η κοινωνία. Με αυτή την γενική την πρόταση συμφωνεί η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων εργαζομένων, ανέργων, νέων, συνταξιούχων και φτωχών που κτυπιούνται από την κρίση. Αυτό που δεν λέει όμως η πρόταση της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ είναι ότι αν την επόμενη περίοδο κατάφερνε να συγκροτήσει μια κυβέρνηση της Αριστεράς που να εφαρμόσει την πολιτική που περιγράφει, την επόμενη «μέρα» η τρόικα θα επιχειρήσει να σταματήσει τη χορήγηση των δανείων που έχουν συμφωνηθεί, με στόχο την έξωση της Ελλάδας απ’ το ευρώ. Τότε, αν το υπόλοιπο ευρωπαϊκό εργατικό κίνημα δεν είναι σε μια φάση ενεργής στήριξης, συνεργασίας και κοινών αγώνων με το ελληνικό εργατικό κίνημα, ο στόχος της Τρόικας θα στεφθεί με επιτυχία και η Ελλάδα θα βρεθεί εκτός ευρώ. Κι εξηγούμε.

Ξανά, το θέμα του ευρώ

Πολύ σωστά ο Αλέξης Τσίπρας και η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ εξηγούν ότι δεν έχουμε λόγο να θέλουμε να φύγουμε το ευρώ – αυτό καθ’ εαυτό. Αυτό που έχει υποχρέωση η Αριστερά είναι να πει «ΟΧΙ» σε όλες τις αντιλαϊκές πολιτικές που εκπορεύονται από τη συμμετοχή της Ελλάδας στην Ευρωζώνη. Από τη στιγμή που μια αριστερή κυβέρνηση στην Ελλάδα αρνηθεί, όπως οφείλει, να εφαρμόσει τις πολιτικές της ΕΕ, τότε οι Βρυξέλες θα στραφούν με μένος εναντίον της – για την πετάξουν εκτός ευρώ. Η μόνη δυνατότητα της ελληνικής κοινωνίας, σ’ αυτές τις συνθήκες, να αντιμετωπίσει την επίθεση αυτή των Βρυξελών θα είναι αν έχει την ενεργή στήριξη του εργατικού κινήματος στην υπόλοιπη Ευρώπη, ή τουλάχιστον ενός μεγάλου μέρους της, για παράδειγμα της Νότιας Ευρώπης. Αν η απόσταση του υπόλοιπου ευρωπαϊκού κινήματος από το ελληνικό είναι μεγάλη, όπως είναι στην παρούσα συγκυρία, τότε η Ελλάδα θα βρεθεί αναπόφευκτα εκτός ευρώ. Αυτή την προοπτική ο ΣΥΡΙΖΑ έχει ευθύνη να την εξηγήσει στην κοινωνία και στο εργατικό κίνημα και να προβάλει τις λύσεις που προτείνει. Γιατί η έξωση της Ελλάδας απ’ το ευρώ και η επιστροφή της στη δραχμή θα προκαλέσει ένα σοκ στην οικονομία, ένα απότομο βάθεμα της ύφεσης. Όταν ο ΣΥΡΙΖΑ διεκδικεί την εξουσία –όπως σωστά κάνει– έχει ευθύνη να προειδοποιήσει γι’ αυτά τα ενδεχόμενα, γιατί διαφορετικά η κοινωνία που τον στήριξε θα στραφεί εναντίον του, κατηγορώντας τον για εξαπάτηση! Κι έχοντας προειδοποιήσει γι’ αυτά τα ενδεχόμενα, να εξηγήσει πώς θα τα αντιμετωπίσει. Αυτό επαναφέρει το θέμα του συνολικού προγράμματος που απαιτείται για έξοδο από την κρίση – γιατί δεν είναι αρκετό να λες «έξω απ’ το μνημόνιο».

Ξανά, για το πρόγραμμα

Το ελληνικό εργατικό κίνημα δεν έχει λόγο να φοβάται την επιστροφή στη δραχμή, αν η πολιτική της κυβέρνησης της Αριστεράς απαντά στην συνεχιζόμενη κρίση με μια σειρά από μέτρα:
  • Άρνηση αποπληρωμής του χρέους. Γιατί χρειαζόμαστε το σύνολο των 350 δισ. € που θα ξοδευτούν για την αποπληρωμή, να μείνουν στη χώρα για να επενδυθούν στην οικονομία και να αλλάξουν τις ζωές των εργαζομένων.

  • Άμεση εθνικοποίηση του τραπεζικού συστήματος. Γιατί χωρίς αυτό το μέτρο δεν μπορεί να υπάρξει κανένας σχεδιασμός και να γίνουν επενδύσεις στην οικονομία.

  • Εθνικοποίηση όλων των στρατηγικών τομέων της οικονομίας για να μπορέσει να σχεδιαστεί η οικονομία και με μοχλό αυτές τις επιχειρήσεις να γίνουν οι απαραίτητες επενδύσεις

  • Επιλογή των βασικών τομέων στο οποίο μια κυβέρνηση των εργαζομένων θα στραφεί για να δημιουργήσει θέσεις εργασίας, όπως, υποδομές, κοινωνικές δαπάνες σε Παιδεία, Υγεία και εργατική κατοικία. Σχεδιασμός και επενδύσεις στην αγροτική παραγωγή, τον  τουρισμό και τις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας, τομείς στους οποίους η ελληνική οικονομία έχει εξαιρετικά συγκριτικά πλεονεκτήματα και αξιοποιώντας να μπορεί πραγματικά να μεταμορφωθεί. Το θέμα του ορυκτού πλούτου στο οποίο η Ελλάδα έχει πλεονεκτήματα είναι σοβαρό ζήτημα, αλλά πρέπει να επανεξεταστεί από τη σκοπιά των επιπτώσεων στο περιβάλλον και τις τοπικές κοινωνίες

  • Επαναφορά των ελέγχων στην κίνηση κεφαλαίων μέσα κι έξω από τη χώρα και κρατική διαχείριση του εξωτερικού εμπορίου για να μπορέσει η οικονομία να αντιμετωπίσει την πίεση που θα δεχτεί από τους ξένους καπιταλιστές και κερδοσκόπους.

  • Θεσμοθέτηση του εργατικού και κοινωνικού ελέγχου και διαχείρισης σε όλο το φάσμα της παραγωγής. Αυτός είναι ο μόνος τρόπος να ελεγχθεί η διαφθορά και τα σκάνδαλα της ιδιωτικής πρωτοβουλίας, καθώς και η διαφθορά που μαστίζει το δημόσιο τομέα σε συνθήκες καπιταλισμού.

  • Τέλος αυτή η πάλη πρέπει να έχει πανευρωπαϊκή προοπτική στοχεύοντας καταρχήν στις χώρες της Νότιας Ευρώπης. Τελικός μας στόχος δεν μπορεί να είναι άλλος από μια σοσιαλιστική Ευρώπη. Στο βαθμό που αυτός  ο στόχος τοποθετείται μακριά, μπορούμε να στοχεύσουμε σ’ ένα πρώτο βήμα,  που είναι μια ομοσπονδία σε σοσιαλιστική βάση των χωρών της Νότιας Ευρώπης (και της Ιρλανδίας που επίσης μαστίζεται από την κρίση του χρέους) με ένα δικό τους νόμισμα, για να αντιμετωπίσουν από  κοινού την επίθεση που αναπόφευκτα θα δεχτούν από το διευθυντήριο των Βρυξελλών και τις «αγορές».

Αναγκαιότητα

Όλα τα πιο πάνω δεν αποτελούν κάποιου είδους επαναστατικό ρομαντισμό. Η αναγκαιότητα ενός σοσιαλιστικού προγράμματος που να θέσει τις βάσεις για το ξεπέρασμα του καπιταλιστικού συστήματος και για το χτίσιμο μιας κοινωνίας ισότητας, δικαιοσύνης, στην υπηρεσία των λαϊκών στρωμάτων, είναι μεγαλύτερη από ποτέ! Είναι επίκαιρη όσο δεν ήταν ποτέ! Μόνο πάνω σ’ αυτή τη βάση ο ΣΥΡΙΖΑ θα μπορέσει να προχωρήσει! Πάνω σ’ αυτή τη βάση η υπόλοιπη Αριστερά (πχ τμήματα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ) έχει ευθύνη να παρέμβει, να συμβάλει, να στηρίξει κάθε θετικό βήμα του ΣΥΡΙΖΑ και να κάνει την κριτική της σε κάθε ανεπάρκεια. Για να μπορέσουμε να αποφύγουμε νέες τραγωδίες για το εργατικό μας κίνημα και την Αριστερά. _____________________
1 Δείτε για παράδειγμα:
- Το ευρώ, η δραχμή, η επανάσταση που χρειαζόμαστε και η Αριστερά: http://www.xekinima.org/arthra/view/article/to-eyro-i-draxmi-i-epanastasi-poy-xreiazomaste-kai-i-a-2/
- ΣΥΡΙΖΑ – για την πρόταση εξουσίας της Αριστεράς: http://www.xekinima.org/biblia/syriza/
]]> Αριστερά ΣΥΡΙΖΑ Wed, 09 May 2012 12:33:00 +0300