Διεθνής αντίσταση στην καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση- για μια σοσιαλιστική κοινωνία

Εισαγωγή

Mετά τη μάχη του Seattle

Αν η περασμένη χιλιετία τελείωσε με 50000 ανθρώπους να διαδηλώνουν στο Σιάτλ, η καινούρια έχει αρχίσει με το κίνημα κατά της παγκοσμιοποίησης του κεφαλαίου να εξαπλώνεται σ' όλες τις γωνιές του πλανήτη. Απ' την Μελβούρνη μέχρι την Πράγα κι απ' το Δελχί μέχρι την Νίκαια και την Γένοβα, μαζικές διαδηλώσεις ενάντια στους παγκόσμιους κεντρικούς οικονομικούς θεσμούς, αποδεικνύουν πως το Σιάτλ δεν ήταν απλά ένα μικρό εμπόδιο στον δρόμο του μεγάλου κεφαλαίου, αλλά αντιπροσωπεύει μια καμπή. Ένα νέο κίνημα ριζοσπαστικοποίησης ενάντια στην απληστία των πολυεθνικών έχει αρχίσει να εξαπλώνεται. Ένα κίνημα που δημιουργήθηκε λόγω της συσσωρευμένης αγανάκτησης για την πτώση του βιοτικού επιπέδου τα τελευταία 20 χρόνια, χρόνια μάλιστα που στην μεγάλη τους πλειοψηφία ήταν χρόνια οικονομικής ανάπτυξης.

Είναι ξεκάθαρο πλέον ότι χιλιάδες άνθρωποι θέλουν να αντιπαλέψουν αυτή την κατάσταση και έχουν αρχίσει να οργανώνονται. Τα κινήματα ενάντια στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ), την Παγκόσμια Τράπεζα (ΠΤ) και τον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου (ΠΟΕ), έχουν έναν σαφή χαρακτήρα ενάντια στις μεγάλες πολυεθνικές, αποκτούν μάλιστα με το πέρας του χρόνου ακόμα και γενικότερα αντικαπιταλιστικά χαρακτηριστικά. Ωστόσο, βρίσκονται ακόμα πολύ μακριά από το να έχουν λύσει όλα τα ζητήματα που απορρέουν απ' αυτόν τον αγώνα, από το να έχουν δώσει απαντήσεις σ' όλα τα ερωτήματα που γεννιούνται: Ποια είναι η καλύτερη στρατηγική για να αντιπαρατεθούμε στην απληστία των καπιταλιστών; Πώς θα προχωρήσει το κίνημα, όχι απλώς από πόλη σε πόλη, αλλά σε μια πιο πλατιά ιστορική προοπτική; Και τελικά, υπάρχει κάποια βιώσιμη εναλλακτική λύση που μπορούμε να αντιπαραθέσουμε απέναντι στον παγκόσμιο καπιταλισμό;

Το ΔΝΤ,η παγκόσμια τράπεζα και η παγκόσμια οικονομία

Το ΔΝΤ, η ΠΤ και ο ΠΟΕ είναι οι τρεις βασικές κολώνες της παγκόσμιας οικονομίας και, όχι άδικα, έχουν αποκαλεστεί "οι αρχιτέκτονες της οικονομίας του κόσμου". Το ΔΝΤ και η Παγκόσμια Τράπεζα ιδρύθηκαν στη διάσκεψη του Μπρετόν Γουντς, το 1944. Χρηματοδοτήθηκαν βασικά από τις ΗΠΑ, στην προσπάθειά τους να ξαναχτίσουν την κατεστραμμένη παγκόσμια οικονομία, που είχε δεχτεί δυο απανωτά πλήγματα: την κατάρρευση κατά την διάρκεια της Μεγάλης Ύφεσης της δεκαετίας του '30 και τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Όσο διάρκεσε η κατοχή της Ευρώπης από τους Ναζί, οι καπιταλιστές, όπως θα περίμενε κανείς άλλωστε, είτε το 'σκασαν για πιο ήσυχα μέρη είτε -πιο συχνά- συνεργάστηκαν με τις δυνάμεις κατοχής. Την ίδια ώρα, οι σοσιαλιστές υπήρξαν δραστήριοι οργανωτές ομάδων αντίστασης. Έτσι, με το τέλος του πολέμου ήταν φυσικό το εργατικό κίνημα να σημειώνει σαρωτικές νίκες σ' ολόκληρη την Ευρώπη, κατακτώντας μάλιστα και την εξουσία σε πολλές χώρες. Μέσα σ' αυτό το πολιτικό περιβάλλον, για τις ΗΠΑ δεν υπήρχε άλλος δρόμος από την προσπάθεια αναστήλωσης των ευρωπαϊκών οικονομιών, σαν το μόνο μέσο που είχαν για να εμποδίσουν την επανάσταση. Το ΔΝΤ και η ΠΤ ιδρύθηκαν ακριβώς μ' αυτό το καθήκον, της πραγματοποίησης ενός τεράστιου σχεδίου βοήθειας και ανάπτυξης, ώστε να ξαναστήσουν στα πόδια του τον διαλυμένο ευρωπαϊκό καπιταλισμό.

Τις τελευταίες δεκαετίες ωστόσο, αυτό το καθήκον άλλαξε γεωγραφικό προορισμό. Τα δάνεια δεν κατευθύνονται πλέον προς την Δυτική Ευρώπη, που αποτελεί μια ισχυρή οικονομική οντότητα, αλλά προς τον λεγόμενο 3ο κόσμο και κάποιες αναπτυσσόμενες χώρες.

Το ΔΝΤ και η ΠΤ συνεχίζουν σήμερα το έργο τους, σαν όργανα υπεράσπισης του καπιταλισμού, μεγιστοποίησης των κερδών των πολυεθνικών και συντήρησης της κυριαρχίας των ΗΠΑ στην παγκόσμια οικονομία. Πάνω σ' αυτήν την κοινή δομή υπάρχει ένας διαχωρισμός, όσον αφορά στο έργο και στα καθήκοντα του ΔΝΤ και της ΠΤ (και, από το 1995, και του ΠΟΕ), παρ' όλο που είναι φανερό πως έχουν την τάση να συγκλίνουν όλο και περισσότερο και να συνεργάζονται αρκετά στενά.

Η ΠΤ παρέχει μακροπρόθεσμα δάνεια σε κυβερνήσεις, για την χρηματοδότηση προγραμμάτων ανάπτυξης, όπως η κατασκευή δρόμων, λιμανιών, εργοστασίων ενέργειας και άλλων έργων υποδομής. Το ΔΝΤ είναι αυτό που αποφασίζει ποιες χώρες πληρούν τις προϋποθέσεις για τέτοιου είδους δάνεια. Το τελευταίο διάστημα το ΔΝΤ επικεντρώνεται στην παροχή εγγυήσεων σε χώρες που αντιμετωπίζουν έκτακτες οικονομικές ανάγκες, όπως πχ οι χώρες της ΝΑ Ασίας (οι μέχρι τότε "Ασιατικές Τίγρεις"), οι οποίες βρέθηκαν στο χείλος της καταστροφής την περίοδο 1997 - 1998.

Αν μέχρι εδώ το έργο αυτών των οργανισμών φαίνεται θεάρεστο, καλύτερα να το ξεχάσετε. Η εκταμίευση των δανείων γίνεται μόνο στο βαθμό που οι κυβερνήσεις αποδέχονται την επιβολή εκτεταμένων "Προγραμμάτων Διαρθρωτικών Αλλαγών" (ΠΔΑ) στις οικονομίες τους και εδώ είναι που βρίσκεται το κουμπί της υπόθεσης. Τα ΠΔΑ δεν είναι προγράμματα που αποφασίζονται δημοκρατικά από τους λαούς των οφειλετριών χωρών, αλλά επιβάλλονται με το ζόρι στους εργαζομένους. Για να ξεπληρωθούν τα δάνεια, το ΔΝΤ και η ΠΤ απαιτούν από τις κυβερνήσεις να εξοικονομήσουν πόρους ξεπουλώντας την δημόσια περιουσία και τις κρατικές επιχειρήσεις και προχωρώντας σε εκτεταμένες περικοπές των κρατικών δαπανών για κοινωνικές υπηρεσίες, δηλαδή για την υγεία, την παιδεία, την κοινωνική ασφάλιση κλπ.

Πάρα πέρα, τα ΠΔΑ απαιτούν την πλήρη "φιλελευθεροποίηση" των οικονομιών και το άνοιγμά τους στο "ελεύθερο εμπόριο". Αυτό μεταφράζεται στην κατάργηση των επιδοτήσεων προς τις εγχώριες βιομηχανίες, στην κατάργηση των δασμών στο εξωτερικό εμπόριο και στο άνοιγμα των συνόρων για τις ξένες επιχειρήσεις, παρέχοντάς τους ελεύθερη πρόσβαση με ληστρικούς όρους σε φτηνές πρώτες ύλες και εργατικό δυναμικό. Εννοείται πως η συντριπτική πλειοψηφία των κερδών αυτών των επιχειρήσεων κατευθύνεται προς τις ανεπτυγμένες χώρες, όπου βρίσκεται η βάση των πολυεθνικών. Μ' έναν συνολικότερο τρόπο, οι οικονομίες των υπανάπτυκτων και αναπτυσσόμενων χωρών κατευθύνονται μέσω των ΠΔΑ προς την παραγωγή είτε φτηνών πρώτων υλών είτε φτηνών εμπορευμάτων, όπως ρούχα και υφάσματα ή μικροτσίπ για ηλεκτρονικούς υπολογιστές, τα οποία ανταλλάσσονται με σκληρό συνάλλαγμα. Τελικά, τα δάνεια που παρέχονται από την ΠΤ και το ΔΝΤ μετατρέπουν τις χώρες αυτές σε μηχανές αποπληρωμής χρεών, δημιουργώντας εύκολα και τεράστια κέρδη για τα ισχυρότερα κράτη, επιχειρήσεις και τράπεζες του κόσμου.

Οι πολιτικές του ΔΝΤ έχουν αντίκτυπο, τόσο άμεσα όσο και έμμεσα, και στους εργαζομένους στις ΗΠΑ και τις άλλες ανεπτυγμένες οικονομικά χώρες. Καθώς χρηματοδοτούνται σε μεγάλο βαθμό από το δημόσιο χρήμα, οι οργανισμοί αυτοί λειτουργούν αναδιανέμοντας πλούτο από τους εργάτες (μέσω της φορολογίας), προς τους τελικούς αποδέκτες των κερδών, που δεν είναι άλλοι από τις μεγάλες επιχειρήσεις και τράπεζες. Κάτι παρόμοιο συμβαίνει και στις περιπτώσεις απευθείας επιχορηγήσεων των επιχειρήσεων αυτών, οι οποίες καρπώνονται μεν το δημόσιο χρήμα, δεν δίνουν όμως λογαριασμό για τις πράξεις τους στην κοινωνία αλλά σε μια χούφτα μεγαλομετόχους. Ακόμα, η πίεση που ασκείται από τα προγράμματα του ΔΝΤ και της ΠΤ σε μισθούς και συνθήκες εργασίας σε παγκόσμιο επίπεδο, έχουν πολύ σοβαρή αρνητική επίδραση στα δικαιώματα των εργαζομένων και στις ανεπτυγμένες χώρες. (πχ κλείσιμο ενός εργοστασίου στην Ευρώπη και μεταφορά του σε χώρες με φτηνό εργατικό δυναμικό). Σαν παράδειγμα αυτής της νεοφιλελεύθερης λογικής, οι ζώνες ελεύθερου εμπορίου που δημιουργήθηκαν από την NAFTA (η οικονομική ένωση της Β. Αμερικής), στα σύνορα ΗΠΑ και Μεξικού, αποτέλεσαν άμεση απειλή για τις κατακτήσεις των αμερικάνων εργατών, που κατακτήθηκαν με σκληρούς αγώνες. Γι' αυτόν τον λόγο, τα αμερικανικά συνδικάτα αναγκάστηκαν να υιοθετήσουν τις διαμαρτυρίες στην Ουάσιγκτον, λίγο καιρό μετά το Σιάτλ.

"Διαρθρωτικές αλλαγές.Το πικρό χάπι που σκοτώνει

Το όνειρό μας είναι ένας κόσμος απαλλαγμένος απ' την φτώχεια
(επιγραφή στην είσοδο των γραφείων της Π. Τράπεζας, στην Ουάσινγκτον)

Οι παγκόσμιοι οικονομικοί οργανισμοί ισχυρίζονται πως οι νεοφιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις, παρ' όλο που είναι ένα πικρό χάπι, έχουν ωστόσο μακροπρόθεσμα ευεργετικά αποτελέσματα, θέτοντας τις βάσεις για μια σημαντική οικονομική ανάπτυξη και επομένως για υψηλότερο βιοτικό επίπεδο στο μέλλον. Τα στοιχεία όμως αποδεικνύουν το αντίθετο. Τα δάνεια του ΔΝΤ και της ΠΤ έχουν δημιουργήσει μια θανάσιμη παγίδα χρεών, στην οποία έχουν παγιδευτεί οι περισσότερες φτωχές χώρες του κόσμου, που είναι αναγκασμένες να ξοδεύουν ένα τεράστιο μέρος των εσόδων τους για την αποπληρωμή τους. Η αρρωστημένη λογική του καπιταλισμού έχει πάρει σήμερα την μορφή της συνεχούς μεταφοράς κεφαλαίων από τις φτωχές προς τις πλουσιότερες χώρες, βαθαίνοντας όλο και περισσότερο το χάσμα που τις χωρίζει. Το εξωτερικό χρέος είναι ένα από τα σημαντικότερα όπλα που χρησιμοποιούν οι μεγάλες καπιταλιστικές δυνάμεις για να επιβάλλουν την κυριαρχία τους στον πλανήτη. Χρησιμοποιείται μάλιστα σαν μοχλός για το άνοιγμα με το ζόρι καινούριων αγορών και για να αποκτηθεί πρόσβαση σε φτηνή εργασία και πρώτες ύλες. Οι πρώην αποικιακές χώρες για να πάρουν νέες πιστώσεις (που χρησιμεύουν κυρίως για την πληρωμή των τόκων των παλιών πιστώσεων) είναι αναγκασμένες να αποδέχονται κατά γράμμα τους όρους του ΔΝΤ και της ΠΤ.

Σήμερα, ο υποανάπτυκτος κόσμος έχει συνολικό χρέος που ξεπερνάει τα 2,5 τρις δολάρια. Τα "αναπτυσσόμενα" έθνη πληρώνουν τοκοχρεολύσια προς τη Δύση, 9 φορές περισσότερα απ' αυτά που λαμβάνουν σαν "βοήθεια". Το παράδειγμα της Μοζαμβίκης, που χτυπήθηκε από καταστροφικές πλημμύρες πριν από λίγα χρόνια, που ξεσπίτωσαν πάνω από ένα εκατομμύριο οικογένειες, είναι χαρακτηριστικό: Η Μοζαμβίκη έλαβε σαν "βοήθεια" για την αντιμετώπιση υποτίθεται της καταστροφής, το ποσόν των 40 εκατομμυρίων δολαρίων. Την ίδια ώρα όμως, πληρώνει 70 εκατ. δολάρια κάθε χρόνο για την αποπληρωμή των χρεών της! Έτσι, ενώ αρρώστιες όπως η χολέρα κι η ελονοσία έχουν καταντήσει μάστιγα μετά τις πλημμύρες, η χώρα δαπανά μόλις το 1,1% του ΑΕΠ της σε δαπάνες για την υγεία, -75% λιγότερο από το ποσό που διέθετε μια δεκαετία πριν, όταν άρχισαν τα προγράμματα λιτότητας που της επέβαλλε το ΔΝΤ.

Βέβαια η Μοζαμβίκη δεν είναι η μόνη χώρα που βρίσκεται σε τέτοια απελπιστική κατάσταση. Ανάμεσα στο 1982 και το 1990, 927 δις δολάρια κατευθύνθηκαν με την μορφή δανείων προς τις χώρες του 3ου κόσμου. Την ίδια περίοδο, τα ποσά που πλήρωσαν αυτές οι χώρες στις μεγάλες τράπεζες της Δύσης έφτασαν τα 1345 δις! Οι χρεωμένες χώρες χρωστούσαν το 1990 61% περισσότερα απ' ότι το 1982. Τα κράτη της Αφρικής που βρίσκονται νότια της Σαχάρας αύξησαν τα χρέη τους κατά 113% στο ίδιο διάστημα. "Όνειρό μας είναι ένας κόσμος απαλλαγμένος από την φτώχεια", αλλά σύμφωνα με την ίδια την ΠΤ, η φτώχεια στην Αφρική αυξήθηκε κατά 50% στα χρόνια ανάμεσα στο 1994 και το 2000. Γιατί; Που πήγαν τα δάνεια και τα Προγράμματα Διαρθρωτικών Αλλαγών, που θα αύξαναν υποτίθεται το βιοτικό επίπεδο;

Είναι ακριβώς τα ΠΔΑ, τα οποία υιοθέτησαν σχεδόν όλες οι χώρες της υπο-Σαχάριας Αφρικής κατά την δεκαετία του '80, που οδήγησαν τον πληθυσμό σ' αυτήν την κατάσταση, με τις οικονομίες να διαλύονται κυριολεκτικά, πέφτοντας κατά 2,2% τον χρόνο για ολόκληρη την δεκαετία και φέρνοντας το κατά κεφαλήν εισόδημα στα επίπεδα της δεκαετίας του '50, όταν αυτές οι χώρες ήταν ακόμη αποικίες. Έτσι, σήμερα ολόκληρη η περιοχή νότια της Σαχάρας ξοδεύει 10 δις δολάρια το χρόνο σε χρέη και τόκους, πολύ περισσότερο απ' ότι ξοδεύει για υγεία και εκπαίδευση μαζί! Για να φέρουμε ένα μόνο παράδειγμα, η Ζιμπάμπουε, ανάμεσα στο 1990 και το 1993, αναγκάστηκε να περικόψει κατά το 1/3 τις δαπάνες για κοινωνική πολιτική, κάτω από τις οδηγίες του ΔΝΤ και του προγράμματος αυστηρής λιτότητας που της επιβλήθηκε. Είναι αυτό το φόντο από το οποίο πρέπει να ξεκινήσουμε για να μπορέσουμε να καταλάβουμε το κύμα των πολέμων και της εθνικιστικής βίας που σάρωσε και εξακολουθεί να σαρώνει την Αφρική την τελευταία περίοδο.

Ανακεφαλαιώνοντας όλα τα παραπάνω, ο Μόρρις Μίλερ, πρώην αξιωματούχος της ΠΤ, δήλωσε πως "από την εποχή που οι κονκισταδόρες λεηλάτησαν την Ν. Αμερική, τον 16ο αιώνα, είχε να γνωρίσει ο πλανήτης τέτοια τεράστια μεταφορά πόρων από μια περιοχή σε μια άλλη, σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα".

Το εξωτερικό χρέος της Λατινικής Αμερικής ξεπερνάει το 1/3 της συνολικής της παραγωγής. Στην Αϊτή, το ΔΝΤ και η ΠΤ αρχικά μπλόκαραν τα σχέδια της κυβέρνησης για αυξήσεις στους κατώτερους μισθούς και στη συνέχεια απαίτησαν την ιδιωτικοποίηση όσων κερδοφόρων δημόσιων επιχειρήσεων είχαν απομείνει, επιχειρήσεων που απέδιδαν στο κράτος κάποια έσοδα που ήταν εντελώς απαραίτητα για να μπορεί να προσφέρει κάποιες στοιχειώδεις υπηρεσίες προς τον πληθυσμό. Απαιτήθηκε ακόμη από την Αϊτή να περικόψει στο μισό (!) τις κοινωνικές της δαπάνες, παρ' όλες τις τεράστιες ελλείψεις στον χώρο της υγείας και της παιδείας. Και μιλάμε για μια χώρα από τις φτωχότερες του κόσμου, με μέσο όρο ζωής τα 49 χρόνια για τους άντρες και τα 53 για τις γυναίκες, για μία χώρα με αναλφαβητισμό στο 55% και με 10% βρεφική θνησιμότητα!

Μια άλλη χαρακτηριστική περίπτωση ήταν η Νικαράγουα. Μετά την επανάσταση των Σαντινίστας, το 1979, όλες οι πιστώσεις προς αυτή τη χώρα διακόπηκαν, καθώς αποτελούσε απειλή για την εξάπλωση της επανάστασης σ' ολόκληρη την Κεντρική Αμερική. Η κυβέρνηση των Σαντινίστας κάτω από την πίεση συνεχών κινητοποιήσεων των εργαζομένων, εθνικοποίησε επιχειρήσεις, μοίρασε γη στους αγρότες και ξεκίνησε ένα τεράστιο πρόγραμμα κατά του αναλφαβητισμού, της φτώχειας και των επιδημιών που μάστιζαν τον πληθυσμό. Οι ΗΠΑ κατάφεραν, μέσω του ΔΝΤ, να αυξήσουν τα επιτόκια που πλήρωνε η Νικαράγουα για τα ήδη υπάρχοντα χρέη και απαίτησαν την άμεση αποπληρωμή των παλιών χρεών του δικτατορικού καθεστώτος του Σομόζα. Ακόμα, και πάλι μέσω του ΔΝΤ και της ΠΤ, πέτυχαν το σταμάτημα των εξαγωγών πετρελαίου από το Μεξικό προς τη Νικαράγουα. Εκτός από τα οικονομικά αυτά μέτρα, που στόχο είχαν να απομονώσουν και να στραγγαλίσουν το νέο καθεστώς, οι ΗΠΑ ίδρυσαν και χρηματοδότησαν απλόχερα τους αντάρτες Κόντρας εναντίον των Σαντινίστας. Μετά από 12 χρόνια αδιάκοπου εμφύλιου πολέμου, μια συντηρητική κυβέρνηση πήρε την εξουσία στις εκλογές του 1992. Αμέσως επενέβησαν το ΔΝΤ και η ΠΤ, εφαρμόζοντας ένα τεράστιο "Πρόγραμμα Διαρθρωτικών Αλλαγών", που στην κυριολεξία μεταμόρφωσε την οικονομία της Νικαράγουα. Εκτάσεις που είχαν καταληφθεί από τους αγρότες δόθηκαν πίσω στους παλιούς γαιοκτήμονες, οι εθνικοποιημένες επιχειρήσεις επανιδιωτικοποιήθηκαν και όλα τα παραπάνω συνοδεύτηκαν από τη διάλυση της δημόσιας και δωρεάν υγείας και από μαζικές απολύσεις. Σήμερα, το χρέος της χώρας είναι 6 φορές μεγαλύτερο από το ΑΕΠ της, το 74% του πληθυσμού ζει κάτω από τα όρια φτώχειας, η ανεργία φτάνει στο 60% και το 30% των παιδιών υποσιτίζεται…

Για να μη μείνουμε μόνο στον λεγόμενο 3ο κόσμο, παρόμοια αποτελέσματα ενός προγράμματος "θεραπείας σοκ", οργανωμένου από το ΔΝΤ, μπορούμε να δούμε και στην περίπτωση της Ρωσίας. Μετά την πτώση της ΕΣΣΔ η ρωσική οικονομία βρέθηκε σε κατάσταση ελεύθερης πτώσης. Από το 1991, το ΑΕΠ έχει υποστεί μια καθίζηση της τάξης του 60%, καταστροφή που δεν έχει ιστορικό προηγούμενο για περιόδους ειρήνης. Σαν μέτρο σύγκρισης, να αναφέρουμε πως η αμερικανική οικονομία στα χρόνια της Μεγάλης Ύφεσης, μετά το 1929, έπεσε μόνο κατά 25%. Μια πρόσφατη έρευνα του ΟΗΕ αποκαλύπτει πως, λαμβάνοντας σαν όριο φτώχειας τα 4 δολάρια την ημέρα, το ποσοστό των φτωχών ανάμεσα στον πληθυσμό αυξήθηκε από το 4% το 1988 στο 32% το 1994 ή για να το πούμε πιο απλά, από τα 13 στα 120 εκατομμύρια ανθρώπους

Νεοφιλελευθερισμός

Η τάση για την παγκοσμιοποίηση του καπιταλισμού έχει οδηγήσει σε μια εξωφρενική αύξηση των ανισοτήτων, τόσο σε διεθνές επίπεδο, όσο και στο εσωτερικό των εθνικών κρατών. Σήμερα, ο πλούτος 15 μόλις ανθρώπων ξεπερνά το Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν ολόκληρης της υπο-Σαχάριας Αφρικής. Οι 225 μεγαλύτερες περιουσίες του κόσμου, συγκεντρωμένες κυρίως στις ΗΠΑ, αξίζουν συνολικά πάνω από 1 τρις δολάρια, όσο δηλαδή είναι το εισόδημα του 47% του παγκόσμιου πληθυσμού, δηλαδή περισσότερων από 2,5 δισεκατομμύρια ανθρώπους. Και αυτές οι τερατώδεις ανισότητες μεγαλώνουν κάθε μέρα που περνάει. Αυτή τη στιγμή, οι 100 μεγαλύτερες επιχειρήσεις του κόσμου ελέγχουν το 70% του παγκόσμιου εμπορίου. Κάθε μια απ' αυτές εξάγει στην διεθνή αγορά πολύ περισσότερο από οποιαδήποτε από τις 120 φτωχότερες χώρες του πλανήτη, ενώ οι 23 ισχυρότερες πολυεθνικές ξεπερνούν ακόμα και ημι-ανεπτυγμένες χώρες, όπως την Ινδονησία, το Μεξικό, την Ινδία και την Βραζιλία.

Η διόγκωση των ανισοτήτων αφορά βέβαια και το εσωτερικό των φτωχών χωρών. Ενώ μια μικρή μειοψηφία εκεί έχει γίνει αφάνταστα πλουσιότερη και ζει μέσα στην πολυτέλεια και την διαφθορά, η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων έχει πέσει στην απόλυτη φτώχεια και απειλείται συνέχεια από συμφορές, όπως πλημμύρες, λιμούς και κυρίως από πολέμους, που όπως είπαμε και πιο πάνω, έχουν την ρίζα τους κυρίως σ' αυτές ακριβώς τις ανισότητες. 60 ένοπλες συγκρούσεις μέσα στην δεκαετία του '90, έχουν οδηγήσει σε εκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς και πάνω από 17 εκατομμύρια πρόσφυγες. Η "Νέα Τάξη" σ' όλο της το μεγαλείο!

Δεν πρέπει να ξεχνάμε επίσης πως η παγκοσμιοποίηση έχει οξύνει τις ανισότητες και στο εσωτερικό των πιο ανεπτυγμένων χωρών και κυρίως στις ΗΠΑ, που είναι και η ισχυρότερη: Ένα μεγάλο τμήμα του πληθυσμού, κυρίως έγχρωμοι και μετανάστες, ζουν σε τριτοκοσμικές συνθήκες. 45 εκατομμύρια άνθρωποι ζουν στις ΗΠΑ κάτω από τα όρια της φτώχειας, ενώ το 40% του πληθυσμού δεν έχει κανενός είδους κοινωνική ασφάλιση.

Αυτές οι καταστρεπτικές συνέπειες του νεοφιλελευθερισμού δεν πρέπει να ειδωθούν σαν κάποιες τυχαίες παρενέργειες του καπιταλισμού, κάποιες "υπερβολές" του συστήματος. Αντανακλούν τον θεμελιώδη χαρακτήρα του καπιταλισμού σε όλη την τελευταία περίοδο. Από το τέλος της μεταπολεμικής οικονομικής άνθησης, το 1973, η παγκόσμια οικονομία έχει μπει σε μια περίοδο δομικής κρίσης. Αυτό πολύ απλά σημαίνει ότι τα κέρδη των καπιταλιστών δεν προέρχονται, όπως παλιότερα, από το συνεχές μεγάλωμα της "πίτας", μέσω της αυξανόμενης παραγωγής, αλλά από την ανακατανομή του πλούτου, προς όφελος των ισχυρότερων. Αυτό μπορεί να επιτευχθεί μόνο με την διαρκή επίθεση ενάντια στα δικαιώματα των εργαζομένων. Το πρόγραμμα του νεοφιλελευθερισμού για πάνω από δυο δεκαετίες μπορεί να συμπυκνωθεί σε δέκα λέξεις: Λιτότητα, διάλυση των συνδικάτων, επιμήκυνση του χρόνου εργασίας και ξεχαρβάλωμα του κράτους πρόνοιας. Αυτό το πρόγραμμα εφαρμόστηκε σχεδόν σε κάθε χώρα του πλανήτη, ανεξάρτητα από το πολιτικό κόμμα που κατείχε την εξουσία. Κάτι τέτοιο δεν είναι φυσικά τυχαίο αλλά αντίθετα σημαίνει ότι η νεοφιλελεύθερη ιδεολογία είναι το αναπόφευκτο προϊόν και η λογική κατάληξη των αναγκών της αστικής τάξης παγκόσμια. Σε αυτή τη περίοδο της οργανικής κρίσης του καπιταλισμού που διανύουμε οι μεγάλες επιχειρήσεις για να παραμείνουν ανταγωνιστικές είναι υποχρεωμένες να ακολουθήσουν με ευλάβεια την ίδια πολιτική.

Τι γίνεται όμως με την οικονομική άνθηση που γνώρισαν οι ΗΠΑ τη δεκαετία του '90; Φαίνεται, ότι η πραγματική θέση της Αμερικάνικης οικονομίας είναι μάλλον ισχυρή. Οι σοφολογιότατοι των ΜΜΕ διαρκώς εξυμνούν τα θαύματα της νέας οικονομίας. Στην πραγματικότητα όμως, η ανάπτυξη της Αμερικάνικης οικονομίας δεν είναι και τόσο θεαματική αν την συγκρίνει κανείς με προηγούμενες περιόδους οικονομικής ανάπτυξης. Κατά τη διάρκεια της περιόδου 1961-1969 το ΑΕΠ αυξήθηκε κατά 52%, ενώ η αντίστοιχη αύξηση στη δεκαετία του '90 δεν ξεπέρασε το 30%. Επιπλέον αυτή η ανάκαμψη, τροφοδοτήθηκε από τη μεγάλη άνοδο του χρηματιστηρίου και την υπερχρέωση των καταναλωτών. Η μεγάλη άνοδος του χρηματιστηρίου, βασίστηκε σε μία φρενήρη κερδοσκοπία, που με τη σειρά της οδήγησε, στο κοινώς λεγόμενο φαινόμενο της "οικονομίας της φούσκας", που περιμένει να εκραγεί. Η δε αύξηση της κατανάλωσης, είναι άμεσα εξαρτημένη από τα χρέη των νοικοκυριών, τα οποία αυξήθηκαν στο $1,38 τρις, τον περασμένο Νοέμβρη, 79% ψηλότερα σε σχέση με την προηγούμενη δεκαετία.. Αποτέλεσμα οι πτωχεύσεις φυσικών προσώπων αυξήθηκαν κατά 60% από το 1991 ως το 1998.

Παρά την άνθηση της οικονομίας, οι πραγματικοί μισθοί μόλις και μετά βίας ανέβηκαν από το 1989. Αυτό από μόνο του αποδεικνύει την σαθρή αλλά και παρασιτική φύση της οικονομικής ανάκαμψης των ΗΠΑ. Μια ανάκαμψη βασισμένη κατά κύριο λόγο στην εντατικοποίηση της εργασίας και την υπερεκμετάλλευση και όχι σε οργανική επέκταση της οικονομίας και αύξηση της παραγωγής. Συνακόλουθα, η ανισότητα όσον αφορά τα εισοδήματα βρίσκεται στο υψηλότερο επίπεδο από τη δεκαετία του '30. Οι πιο σοβαροί αναλυτές συμφωνούν ότι δεν είναι όλα ρόδινα. Ο εκδότης του Business Week προειδοποίησε πρόσφατα "Αργά ή γρήγορα, και μάλλον γρήγορα, η έκρηξη της "Νέας Οικονομίας" θα ακολουθηθεί από υποχώρηση - μία ύφεση και μία πτώση του χρηματιστηρίου η οποία θα είναι πολύ βαθύτερη από όσο την περιμένουν οι περισσότεροι". Η κρίση στην ΝΑ Ασία σηματοδότησε την αρχή μιας νέας επιβράδυνσης στην παγκόσμια οικονομία, ρίχνοντας το 40% του πλανήτη στη χειρότερη χρεοκοπία που έγινε ποτέ από την εποχή του 2ου παγκόσμιού πόλεμου. Μέχρι στιγμής η Αμερικάνική και η Ευρωπαϊκή οικονομία έχουν παραμείνει απρόσβλητές από τη λεγόμενη "Ασιατική γρίπη". Αλλά είναι θέμα χρόνου το πότε θα αντιμετωπίσουν και αυτές το φάσμα της ύφεσης. Κατά ένα παράδοξό τρόπο μάλιστα, η Ασιατική κρίση προσωρινά ενίσχυσε την οικονομία των ΗΠΑ. Ο λόγος ήταν ότι οι κερδοσκόποι κατάφεραν σχετικά γρήγορα να μεταφέρουν τα κεφάλαια τους στην ασφάλεια της Wall Street, τα οποία με τη σειρά τους τροφοδότησαν την ανάπτυξη στις ΗΠΑ. Ολόκληρη η παγκόσμια οικονομία βρίσκεται σε μια εξαιρετικά επισφαλή κατάσταση καθώς επαναπαύεται πλήρως στην Αμερικάνική οικονομία, η οποία με τη σειρά της, βασίζεται στην διογκωμένη Wall Street Είναι ζήτημα χρόνου πότε θα σκάσει η φούσκα και τότε οι ΗΠΑ, η Ευρώπη και φυσικά ολόκληρη η διεθνής οικονομία θα βρεθεί σε κατάστασή βαθιάς κρίσης.

Το ΔΝΤ και η ΠΤ είναι κατά κύριο λόγο εργαλεία του μεγάλου κεφαλαίου και πιο συγκεκριμένα του Αμερικάνικου. Δεν έχουν απλά παρεκκλίνει από τον αρχικό τους σκοπό, ούτε έτυχε πρόσκαιρα να βρίσκονται κάτω από τον έλεγχο κακόβουλων ανθρώπων. Η πολιτική τους δεν σχεδιάζεται σε κενό χώρο και χρόνο ανεξάρτητα από τις κοινωνικές και πολιτικές συνθήκες, αντίθετα είναι εκδήλωση της βαθύτερης λογικής του Νεοφιλελευθερισμού και του συστήματος που τον παράγει. Στην πραγματικότητα, δεν είναι το ΔΝΤ και η ΠΤ το πρόβλημα. Οι δυο αυτοί οργανισμοί αποτελούν απλώς την συμπύκνωση του πραγματικού προβλήματος, που έχει ένα μόνο όνομα: καπιταλισμός.

Aποικιοκρατία:παλιά και νέα

"Μερικές φορές είναι καλύτερα να υπάρχουν οικονομικά πρακτορεία που θα προετοιμάζουν το δρόμο για άμεσες επενδύσεις από δυτικές εταιρείες, παρά να υπαγορεύουν οι ίδιες οι ΗΠΑ τη πολική τους στις ξένες κυβερνήσεις"
Baltimore Sun 18/6/1981

Μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, μαζικά κινήματα εκατομμυρίων υπέρ της εθνικής ανεξαρτησίας και του δικαιώματος της αυτοδιάθεσης πέταξαν έξω τις δυνάμεις της αποικιοκρατίας. Ωστόσο ο ιμπεριαλισμός δεν εξαφανίστηκε, απλά "έβαλε τα ρούχα του αλλιώς". Ο πρώην αποικιοκρατικός κόσμος κέρδισε μεν επίσημα την ανεξαρτησία του, όμως στη πραγματικότητα η οικονομική αλλά και κάθε άλλη πολιτική υπαγορεύονται ακόμα από τους ιμπεριαλιστές και τις μεγάλες επιχειρήσεις. Όπως είπε ο Jesse Jackson σε ένα συνέδριο Αφρικανικών κρατών "Παλιότερα χρησιμοποιούσαν τις σφαίρες και την κρεμάλα. Τώρα έχουν τη ΠΤ και το ΔΝΤ". Σήμερα η κυριαρχία των ιμπεριαλιστών είναι κυρίως οικονομική και διατηρείται μέσα από τον έλεγχο της παγκόσμιας αγοράς, την δύναμη των πολυεθνικών και τους διεθνείς οικονομικούς οργανισμούς. Την ίδια ώρα, υποστηρίζεται από μια εξαιρετικά ισχυρή στρατιωτική δύναμη των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ. Αν χρειαστεί, ο ιμπεριαλισμός δεν θα διστάσει να επέμβει στρατιωτικά για να υπερασπίσει τις αγορές και τα συμφέροντα του. Σήμερα οι μαρξιστές χρησιμοποιούν τον όρο "ημι-αποικιακές" για να περιγράψουν τον αντιφατικό χαρακτήρα αυτών των χωρών που από την μια πλευρά είναι επίσημα ανεξάρτητες ενώ από την άλλη, είναι πλήρως ελεγχόμενες οικονομικά. Οι μεγάλες πολυεθνικές, έχοντας στα χέρια τους εκπληκτική τεχνολογία, τεράστιους οικονομικούς πόρους αλλά και ένα εκτεταμένο δίκτυο βιομηχανίας, κρατούν στα χέρια τους την τύχη του κόσμου. Διατηρούν το δικαίωμα να ρίξουν ολόκληρα κομμάτια του πλανήτη στη δίνη του πολέμου προκειμένου να διατηρήσουν τα συμφέροντα τους. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ο εξοντωτικός βομβαρδισμός του Ιράκ από τις ΗΠΑ για τα κέρδη από το πετρέλαιο. Όπως σχολίασε κυνικά ένας ανώτερος Αμερικανός αξιωματούχος "αν το Κουβέιτ παρήγαγε καρότα, δεν θα δίναμε δεκάρα για την τύχη του".

Οι μεγάλες δυνάμεις χρησιμοποιούν το ΔΝΤ, την ΠΤ και τον ΠΟΕ για να ενισχύσουν τάσεις και εξελίξεις στην παγκόσμια οικονομία που θα ευνοήσουν ιδιαίτερα τις δυτικές αστικές τάξεις και την κερδοφορία που διαρκώς ζητούν. Στον ημι-αποικιακό κόσμο τα πλάνα των διαρθρωτικών αλλαγών δεν είναι τίποτα λιγότερο από μια μορφή πολιτικού εκβιασμού από την Ουάσινγκτον

Από τη στιγμή που οι πολυεθνικές εδρεύουν στη Δύση και έχουν ήδη κατακτήσει τις εγχώριες αγορές, ο βασικός τους στόχος ήταν να επεκταθούν στον ημι-αποικιακό κόσμο. Με το άνοιγμα αυτό μπόρεσαν να πάρουν στα χέρια τους την εγχώρια αγορά αφού έχουν τη δυνατότητα να πουλήσουν τα προϊόντα τους πολύ φθηνότερα από τους τοπικούς καπιταλιστές. Η νεοφιλελεύθερη πολιτική, με τη σειρά της, αποσκοπεί στο να καταργήσει όλες τις επιχορηγήσεις τόσο στη παραγωγή εγχώριων προϊόντων, όσο και στην αγροτική παραγωγή. Με άλλα λόγια, το "ελεύθερο εμπόριο" υπήρξε καταστροφικό για τους λαούς των φτωχότερων κρατών. Δεν ήταν παρά το προκάλυμμα των μεγάλων εταιριών για να ληστέψουν τον εθνικό πλούτο των χωρών αυτών και να τον αποθηκεύσουν στα θησαυροφυλάκια των μεγάλων τραπεζών. Αυτή η πολιτική δεν διαφέρει και πολύ από την βάρβαρη και ρατσιστική πολιτική του παρελθόντος.

Επίσημα η πολιτική του ΔΝΤ και της ΠΤ καθορίζεται από 189 χώρες μέλη. Στη πραγματικότητα οι ΗΠΑ και οι μεγάλες πολυεθνικές κυριαρχούν πλήρως. Κάθε διευθυντής της ΠΤ μέχρι σήμερα ήταν Αμερικανός πολίτης, επιλεγμένος προσωπικά από τον ίδιο τον Αμερικανό πρόεδρο. Αυτό αποδεικνύει ότι είναι υπόλογοι στην Ουάσινγκτον, κάτι που άλλωστε έχει διατυπωθεί και στον Αμερικάνικο τύπο. Χαρακτηριστικό είναι το περιστατικό όπου μετά την εξάντληση των αποθεματικών της Ν. Κορέας σε σκληρό νόμισμα, ένας Κορεάτης μυστικός απεσταλμένος, ο Κιμ Κιγουάν, παραδέχτηκε ανοιχτά ότι δεν μπήκε στο κόπο να πάει στο ΔΝΤ, γιατί ξέρει πως γίνονται τα πράγματα. "Πήγα απλούστατα στον κύριο Summers στο υπουργείο οικονομικών των ΗΠΑ". Το πακέτο "σωτηρίας" που δόθηκε ήταν φυσικά αρκετά ευνοϊκό για τις Αμερικάνικές επιχειρήσεις, αφού η συμφωνία προέβλεπε την ουσιαστική εξαγορά της Ν. Κορεατικής οικονομίας σε εξαιρετικά συμφέρουσες τιμές για τους Αμερικάνους επενδυτές. Κάτω από τέτοιες συνθήκες μέχρι και ο Economist σχολίασε ότι το ΔΝΤ είναι το δεξί χέρι της Αμερικάνικής εξωτερικής πολιτικής.

Τι να κάνουμε.Οι όροι για το χτίσιμο ενός αντικαπιταλιστικού κινήματος

Οι διαδηλώσεις ενάντια στο ΔΝΤ και την ΠΤ, είναι μόνο η αρχή μιας εξελισσόμενης και κλιμακούμενης αντεπίθεσης των εργαζομένων και της νεολαίας ενάντια στις πολυεθνικές. Το ερώτημα, ωστόσο, που μπαίνει είναι ποιο πρόγραμμα, ποια αιτήματα και ποια στρατηγική μπορεί να αποτελέσουν μια αποτελεσματική απάντηση στη παγκοσμιοποίηση του κεφαλαίου.

Το κίνημα είναι ξεκάθαρο στην αντίθεση του απέναντι σε αυτούς τους οργανισμούς και στα νεοφιλελεύθερα προγράμματα που προτείνουν. Την ίδια ώρα όμως, είναι αναγκαίο να ξεκαθαριστούν και τα συγκεκριμένα μέτρα που χρειάζεται να αντιπαραθέσουμε σε αυτές τις πολιτικές. Η CWI συμμετέχει σ' αυτήν την εκστρατεία, βάζοντας μπροστά τέσσερα βασικά αιτήματα τα οποία παίζουν αποφασιστικό ρόλο στο να ξεπεραστούν οι καταστροφικές συνέπειες από την πολιτική αυτών των οργανισμών. Ζητάμε
Την κατάργηση όλων αυτών των οργανισμών (ΔΝΤ, ΔΤ, ΠΟΕ).
Την διαγραφή του εξωτερικού χρέους.
Την νομιμοποίηση όλων των ξένων εργαζόμενών και μεταναστών.
Το πέρασμα όλων των τραπεζών και των οικονομικών οργανισμών κάτω από κρατική ιδιοκτησία και εργατικό έλεγχο.

Την ίδια στιγμή χρειαζόμαστε και μία στρατηγική για το πώς θα τα πραγματοποιήσουμε όλα αυτά. Ποιο πρέπει να είναι το επόμενο βήμα για το χτίσιμο ενός μαζικού και αποτελεσματικού κινήματος ενάντια στις πολυεθνικές και τον παγκοσμιοποιημένο καπιταλισμό;

Να ανατρέψουμε τον ΠΟΕ και το ΔΝΤ

Είναι απολύτως αναγκαίο να καταργηθούν όλοι αυτοί οι οργανισμοί. Οποιαδήποτε έντιμη εκτίμηση τους αποκαλύπτει ότι συγκροτήθηκαν με σκοπό να εξυπηρετήσουν τα επιχειρηματικά συμφέροντα. Στο όνομα της εξυπηρέτησης αυτών των συμφερόντων γίνεται η επίθεση ενάντια στα δικαιώματα μας και στο βιοτικό μας επίπεδο όπως βέβαια και η υπερεκμετάλλευση και καταστροφή του περιβάλλοντος. Πρόκειται για μηχανισμούς επιβολής της πολιτικής της αστικής τάξης, που είναι πέρα για πέρα εχθρικοί απέναντι στους εργαζόμενους και τους νεολαίους και σαν τέτοιοι, είναι αδύνατον να μεταρρυθμιστούν. Δεν πρόκειται πότε να μεταλλαχθούν για να εκπροσωπήσουν τα συμφέροντα των εργαζομένων, των φτωχών αγροτών ή άλλων καταπιεσμένων κοινωνικών ομάδων και άρα δεν υπάρχεί απολύτως κανένα προοδευτικό στοιχείο στην ύπαρξη τους. Καμία αντιπαράθεση ενάντια στο ΔΝΤ και τη ΔΤ δεν μπορεί να έχει ουσιαστικό αποτέλεσμα αν δεν είμαστε καθαροί αναφορικά με το χαρακτήρα άλλα και το ρόλο τους.

Μερικά κόμματα και οργανώσεις δεν υιοθετούν αυτή τη προσέγγιση και ισχυρίζονται ότι το αίτημα για κατάργηση αυτών στων μηχανισμών είναι ουτοπικό και μη ρεαλιστικό. Ισχυρίζονται ότι το κοινωνικό και πολιτικό σύστημα δεν μπορεί να αλλάξει και επομένως το ίδιο ισχύει και για τους οργανισμούς που το στηρίζούν. Με αυτή τη λογική αποφεύγουν ουσιαστικά την όποια σύγκρουση με τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα. Αντίθετα, δίνουν έμφαση στο να βελτιώσουν επιμέρους όρους και συνθήκες μέσα στο υπάρχον πλαίσιο, διεκδικώντας μια θέση για τους εργαζόμενους και τους εκπροσώπους των οργανώσεων των καταναλωτών και των οικολόγων στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων.

Στην πραγματικότητα, είναι αυτή η πολιτική που είναι πέρα για πέρα ουτοπική. Καταρχήν, οι εκπρόσωποι τόσο των εργαζόμενων όσο και των οικολογικών οργανώσεων θα ήταν αδύνατον να επηρεάσουν αποφασιστικά τις αποφάσεις του ΔΝΤ και της ΠΤ, καθώς δεν θα ήταν παρά μια μικρή μειοψηφία ενώ την ίδια ώρα, δεν θα τους δίνονταν η παραμικρή υποστήριξη. Η πολιτική που ακολουθεί το ΔΝΤ και η ΠΤ δεν είναι προϊόντα εσφαλμένης εκτίμησης, αλλά η αναπόφευκτη της λογικής του καπιταλισμού αυτήν την περίοδο. Οι στόχοι των εργαζομένων είναι και θα βρίσκονται πάντα σε πλήρη αντίθεση με αυτούς του μεγάλου κεφαλαίου

Η αντίληψη ότι οι μεταρρυθμίσεις είναι εφικτές, δημιουργεί σύγχυση γύρω από τον πραγματικό χαρακτήρα αυτών των οργανισμών και αποκρύπτει τον ουσιαστικό εχθρό. Προκαλεί αυταπάτες ότι η πολιτική τους είναι κατά κάποιο τρόπο ανεξάρτητή από το οικονομικό και κοινωνικό πλαίσιο μέσα στο οποίο καθορίζεται, δηλαδή το καπιταλιστικό σύστημα.. Το ΔΝΤ και η ΠΤ δεν είναι παρά τα εργαλεία με τα οποία οι καπιταλιστές εφαρμόζουν τη πολιτική τους. Το πρόβλημα λοιπόν είναι το ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα. και προκειμένου να αντιπαλέψουμε την νεοφιλελεύθερη πολιτική, πρέπει να αντιμετωπίσουμε το ίδιο το πρόβλημα στη ρίζα του.

Είναι η πρώτη φορά που το κύρος αυτών των διεθνών οργανισμών αμφισβητείται τόσο ανοιχτά, έτσι η ιδέα της ανοιχτής σύγκρουσης μαζί τους είναι κάθε άλλο παρά ουτοπική. Η εικόνα τους αμαυρώθηκε μετά την Ασιατική κρίση και έκτοτε πέφτει σταθερά. Υπήρξαν παραιτήσεις ιθυνόντων και στους δύο οργανισμούς ενώ το Αμερικάνικο Κογκρέσο δημοσίευσε την αναφορά Meltzer, η οποία καταγγέλλει ότι και οι δύο οργανισμοί διακατέχονται από μυστικοπάθεία και αναποτελεσματικότητα, την ώρα που θέλουν να επιβάλουν τις όποιες αποφάσεις παίρνουν με κάθε μέσον. Πιστεύουμε ότι η ώρα να δώσουμε ένα αποφασιστικό χτύπημα στο ΔΝΤ, την ΠΤ αλλά και το ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα έφτασε.

Να διαγραφούν τα χρέη τώρα

Το χρέος του λεγόμενου τρίτου κόσμου είναι δυσβάσταχτο και συντριπτικό για τις οικονομίες των χωρών αυτών. Το αποτέλεσμα αυτής της υπερχρέωσης είναι να έχουν μετατραπεί αυτές οι χώρες σε μηχανισμούς αποπληρωμής χρεών προς όφελος πλουσίων επενδυτών. Η ολοένα και αυξανόμενη κοινωνική κατακραυγή, τους αναγκάζει από καιρό σε καιρό να ψελλίσουν κάτι για "χάρισμα των χρεών". Φυσικά αντιλαμβάνονται και οι ίδιοι ότι ένα μεγάλο μέρος του χρέους δεν πρόκειται πότε να αποπληρωθεί (είναι οικονομικά αδύνατον), έτσι φαίνονται διατεθειμένοι να παραγράψουν ένα μέρος του, γεγονός που χρησιμοποιούν για να βελτιώσουν την εικόνα τους αλλά και τις δημόσιες σχέσεις τους. Είναι σαφές όμως ότι θα αποφύγουν μία καθολική και άμεση παραγραφή. Επιπλέον έχουν προσπαθήσει να συνδέσουν το ζήτημα του χρέους με απαιτήσεις για διαρθρωτικές αλλαγές.

Απαιτούμε να διαγραφούν άμεσα όλα τα χρέη των υποανάπτυκτων χωρών, χωρίς άλλους όρους ή περιορισμούς. Κάτι τέτοιο θα ήταν ένα τεράστιο βήμα προς τα μπρος, που θα δώσει τη δυνατότητα στις χώρες της Αφρικής της Ασίας και της Λ. Αμερικής να εξοικονομήσουν δισεκατομμύρια δολάρια για να αναπτύξουν τις οικονομίες τους και να προσφέρουν τροφή και ένα αξιοπρεπές σύστημα υγείας και παιδείας. Επιπλέον θα ανακούφιζε ολόκληρο το οικοσύστημα από τη τρομακτική υπερεκμετάλλευση που δέχεται.

Οι καπιταλιστές αλλά και οι τραπεζίτες, διεθνώς, θα αντισταθούν με τον πιο λυσσαλέο τρόπο σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο. Όχι μόνο μπροστά στο φόβο τους να χάσουν τρισεκατομμύρια δολάρια, αλλά κυρίως γιατί θα χάσουν ένα από τα βασικά τους όπλα με τα οποία κρατάνε υποταγμένες τις χώρες αυτές. Πάνω από όλα όμως η ακύρωση των χρεών, είναι ένα καίριο χτύπημα ενάντια στα ιδιοκτησιακά δικαιώματα των αστών και σαν τέτοιο αποτελεί απειλή για την μεγάλη ατομική ιδιοκτησία γενικώς. Τα δικαιώματα των λαών θα μπουν σε πρώτη μοίρα και αυτό αποτελεί ιεροσυλία για το ΔΝΤ, τη ΠΤ και τις πολυεθνικές όλου του κόσμου.

Είναι επίσης πιθανόν, την επόμενη περίοδο και μέσα σε συνθήκες βαθιάς διεθνούς ύφεσης, οι υπερχρεωμένες χώρες να αναγκαστούν να ακυρώσουν τα χρέη τους μονομερώς, μην μπορώντας απλούστατα να τα καλύψουν. Μόλις μία χώρα ανακοινώσει ότι δεν μπορεί πλέον να πληρώσει, θα είναι ζήτημα χρόνου το πότε θα ακολουθήσουν και οι άλλες.
Και ενώ η κατάργηση των χρεών θα αποτελέσει ένα προοδευτικό βήμα προς τα μπρος και μία καταρχήν ήττα του ιμπεριαλισμού, δεν μπορεί από μόνη της να είναι μία μόνιμη λύση απέναντι στην απίστευτη δυστυχία και την εκμετάλλευση που μαστίζουν τον τρίτο κόσμο. Αν το καπιταλιστικό σύστημα παραμείνει ανέπαφο, δεν θα αργήσει πάλι να συσσωρευτεί ένα νέο χρέος, αφού θα λειτουργούν ακόμη οι ίδιες οικονομικές και πολιτικές δομές.

Μέσα στις υπάρχουσες κοινωνικοοικονομικές συνθήκες ο νέος πλούτος που θα παράγεται θα κατευθυνθεί και πάλι προς τις τσέπες της κυβερνητικής ελίτ, που επίσης λυμαίνεται αυτές τις χώρες. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι οι χώρες του φτωχού τρίτου κόσμου είναι και αυτές καπιταλιστικές και διοικούνται από μία απίστευτα διεφθαρμένη και βάρβαρη αστική τάξη. Για να υπάρξει πραγματικό όφελος από την διαγραφή του εξωτερικού χρέους, θα πρέπει να μπει σε εφαρμογή ένα σχέδιο για την οικονομία και την παραγωγή, που θα περιλαμβάνει την εθνικοποίηση των τραπεζών, των μεγαλύτερων επιχειρήσεων και φυσικά της μεγάλης αγροτικής περιουσίας. Με άλλα λόγια, όλους εκείνους τους μηχανισμούς, που έχουν, χρόνια τώρα, υποδουλώσει εργαζόμενους και νεολαίους. ¨Όλα τα περιουσιακά στοιχεία των πολυεθνικών θα έμπαιναν κάτω από τον έλεγχο των εργαζομένων και άρα θα βοηθούσαν τον πρώην αποικιακό κόσμο να λύσει τα προβλήματα του, αντί να απομυζούν όλο του τον πλούτο.

Νομιμοποίηση για όλους

Τα τεράστια κύματα μεταναστών στις ΗΠΑ αλλά και τις υπόλοιπες δυτικές χώρες, είναι άμεσο αποτέλεσμα της νεοφιλελεύθερης πολιτικής του ΔΝΤ και της ΠΤ προς τις υπανάπτυκτες χώρες. Η φτώχεια, η ανεργία αλλά και η κοινωνική κατάρρευση που προκαλούν αυτές οι πολιτικές οδηγούν εκατομμύρια ανθρώπων στο να εγκαταλείπουν τις πατρίδες τους.. Από την στιγμή που φτάνουν στην ανεπτυγμένη Δύση κρατούνται σαν όμηροι, χωρίς χαρτιά και δικαιώματα, προκειμένου να χρησιμέψουν σαν δεξαμενή για φτηνό εργατικό δυναμικό. Με αυτό τον τρόπο οι μεγάλες επιχειρήσεις κρατάνε χαμηλά τα μεροκάματα και άσχημες τις συνθήκες εργασίας των ντόπιων εργατών.

Κανένας εργαζόμενος δεν μπορεί να είναι ελεύθερος ή να παλεύει για τα δικά του δικαιώματα, καλύτερους μισθούς ή συνθήκες δουλειάς όταν επιτρέπει την υπερεκμετάλλευση και την καταπίεση εκατομμυρίων μεταναστών στην χώρα του. Οι ιδεολόγοι του ΔΝΤ και της ΠΤ ισχυρίζονται ότι σε μία παγκοσμιοποιημένη κοινωνία χρειαζόμαστε ελεύθερο εμπόριο και ελεύθερη κίνηση του κεφαλαίου για να μπορεί να μετακινείται εύκολα σε χώρες με λιγότερους περιορισμούς και μεγαλύτερα περιθώρια κέρδους. Και όμως αντιτίθενται στο αντίστοιχο δικαίωμα των εργατών να επιλέξουν να μετακινηθούν σε χώρες με περισσότερες ευκαιρίες για δουλειά.

Απαιτούμε τη χωρίς όρους αμνήστευση όλων των ξένων εργατών και την πλήρη νομιμοποίηση τους. Αυτό είναι ένα στοιχειώδες δημοκρατικό δικαίωμα, χωρίς το οποίο είναι εξαιρετικά δύσκολο για τους ξένους εργάτες να συνδικαλιστούν και να διεκδικήσουν καλύτερους όρους δουλειάς.

Να περάσουν κάτω από δημόσιο έλεγχο οι τράπεζες και οι δημόσιοι οργανισμοί

Η ΠΤ και το ΔΝΤ καταπιέζουν και εκμεταλλεύονται οικονομικά τον τρίτο κόσμο. Συνεργάτες τους σε αυτό τους το έγκλημα είναι οι πιο μεγάλες δυτικές τράπεζες και οι άλλοι οικονομικοί οργανισμοί. ¨Έτσι, από μόνη της η κατάργηση του ΔΝΤ και της ΠΤ δεν αρκούν. Πρέπει να αφαιρέσουμε την εξουσία από τις μεγάλες τράπεζες, που βοηθούν τους ισχυρότερους εταίρους τους να ασκούν ανάλογη πολιτική.

Σήμερα, όλες οι τράπεζες διοικούνται στη βάση της επίτευξης του μεγαλύτερου και του πιο άμεσου κέρδους. Αντί για ένα εθνικό πλάνο επενδύσεων με στόχο την αύξηση της παραγωγής και τον περιορισμό της φτώχειας, διοχετεύουν τα κεφάλαιά τους στη κερδοσκοπία επιδιώκοντας αποκλειστικά τα υψηλά κέρδη. Αυτή η τακτική έχει πραγματικά καταστροφικές συνέπειες για όλον τον πλανήτη. Ένα τέτοιο παράδειγμα είναι η κρίση το 1997-98 στην Ασία, όπου οι ανά τον κόσμο κερδοσκόποι άρχισαν τις ξέφρενες πωλήσεις όλων των επενδύσεων τους σε μετοχές, εθνικά νομίσματα και οτιδήποτε άλλο, πυροδοτώντας ένα καταστροφικό οικονομικό κραχ σε ολόκληρη την Ασία. Αφού κατέγραψαν ρεκόρ στην αύξηση των κερδών τους από τις χώρες αυτές, οι κερδοσκόποι έφεραν τις οικονομίες μιας ολόκληρης γεωγραφικής περιοχής στα πρόθυρα της κατάρρευσης με το να αποσύρουν τα κεφάλαια τους σε μηδέν χρόνο και χωρίς καμία προειδοποίηση, αφήνοντας πίσω τους εκατομμύρια εργαζόμενους σε συνθήκες φτώχιας και εξαθλίωσης.

Η επίδραση αυτής της κρίσης στους ανθρώπους που ζουν στη περιοχή ήταν πραγματικά ολέθρια. Για παράδειγμα στην Ινδονησία οι εγγραφές των μαθητών στα σχολεία έπεσαν κατά 25% ενώ η φτώχια αυξήθηκε από το 11% στο 40-60%. Μάλιστα η έλλειψη τροφίμων έγινε τόσο έντονη που ο τότε πρόεδρος της χώρας Χαμπίμπι, παρότρυνε τους πολίτες να νηστεύουν δύο φορές την εβδομάδα! Και πραγματικά οι περισσότεροι δεν είχαν άλλη επιλογή καθώς η πείνα έγινε ξαφνικά καθημερινότητα. Ποια ήταν η παρέμβαση του ΔΝΤ σε αυτή τη κρίση $200 δις, τα οποία όμως δεν δόθηκαν για να ανακουφίσουν τους άνεργους και τους φτωχούς άλλα για να αποκαταστήσουν τις ζημίες σε τράπεζες όπως η Citygroup, Chase Manhattan και η J.P. Morgan, έτσι για το ευχαριστώ, για τις καταστροφές που οι ίδιες προκάλεσαν!

Οι τεράστιοι πόροι που βρίσκονται στα χέρια των τραπεζών, θα έπρεπε να χρησιμεύουν στο να αναπτύξουν τις οικονομίες, όμως αυτό δεν πρόκειται ποτέ να συμβεί, όσο αυτές βρίσκονται κάτω από τον έλεγχο του ιδιωτικού κεφαλαίου. Κανενός είδους δημοκρατική απόφαση δεν μπορεί να τους υπαγορεύσει πώς να χειρίζονται τον πλούτο που διαθέτουν. Για αυτό το λόγο αγωνιζόμαστε να περάσουν οι μεγάλες τράπεζες και άλλα οικονομικά ιδρύματα (ασφαλιστικές εταιρίες, επενδυτικοί οργανισμοί και χρηματιστήρια) στα χέρια της κοινωνίας. Με αυτό τον τρόπο τα τεράστια κέρδη τους και τα περιουσιακά τους στοιχεία, μπορούν να επιλύσουν το πρόβλημα της φτώχιας, της πείνας και της ανεργίας και να εγγυηθούν σε όλους το δικαίωμα στην εργασία, τη στέγαση, την υγεία και την εκπαίδευση.

Εύλογα αναρωτιέται κανείς αν κάτι τέτοιο είναι πράγματι δυνατό. Στα τέλη της δεκαετίας του '80 η αμερικάνικη κυβέρνηση αναγκάστηκε να στηρίξει με εκατοντάδες δισεκατομμύρια δολάρια μια οικονομία που παρέπαιε. Το ίδιο έγινε και κατά τη διάρκεια της ασιατικής κρίσης το '97-'98, όταν βοήθησαν τις μεγάλες τράπεζες να καλύψουν τα χρέη τους. Θεωρούμε ότι έχουμε ξοδέψει αρκετά για να περισώσουμε τα κέρδη των διάφορων πλούσιων επενδυτών και ότι το αίτημα για το πέρασμα όλου αυτού του πλούτου στα χέρια ατών που τον παράγουν είναι απόλυτα δικαιολογημένο. Μόνο οι ίδιοι οι εργαζόμενοι είναι σε θέση να τον αξιοποιήσουν μέσα από δημοκρατικές διαδικασίες για το όφελος της κοινωνίας.

Η αναγκαιότητα της πολιτικής

Οι διαδηλώσεις ενάντια στο ΔΝΤ τον ΠΟΕ και την ΠΤ, δεν είναι παρά η αρχή ενός νέου αναπτυσσόμενου μαζικού, αντικαπιταλιστικού κινήματος. Η "μάχη του Σιάτλ" ενάντια σε αυτούς τους οργανισμούς, έδειξε μια ολοένα και αυξανόμενη μαχητικότητα ενάντια στην απληστία των μονοπωλίων, την καταστροφή του περιβάλλοντος και τα υπερκέρδη των πολυεθνικών. Το κίνημα αυτό απέδειξε ότι ακόμα και μέσα στις ίδιες τις ΗΠΑ, που είναι η καρδιά του διεθνούς καπιταλισμού, υπάρχει ισχυρή αντιπολίτευση στην λεγόμενη παγκοσμιοποίηση των αγορών και αποκάλυψαν σε ένα βαθμό τον πραγματικό ρόλο των διεθνών οικονομικών οργανισμών, την καταλήστευση των πόρων, το ξεζούμισμα του πλανήτη και την επίθεση ενάντια στο εργατικό κίνημα.

Βέβαια, ο καπιταλισμός και οι σύμμαχοί του δεν είναι εύκολοι αντίπαλοι και δεν παραμερίζονται από τη μια μέρα στην άλλη. Πρέπει να ξεκινήσει σοβαρή συζήτηση και προβληματισμός, αναφορικά με το ποια κατεύθυνση πρέπει να έχει το κίνημα, ποια θα είναι τα επόμενα βήματα του, αλλά και τι χαρακτήρα θα πρέπει να έχει ένα κίνημα που έχει στόχο να ανατρέψει τον καπιταλισμό.
Ενώ οι κινητοποιήσεις των 20, των 50 ή ακόμη και των 100 χιλιάδων μπορούν να προκαλέσουν κλυδωνισμούς και αμηχανία στο μεγάλο κεφάλαιο, δεν θα είναι ικανές από μόνες τους να αντιστρέψουν τη πορεία του νεοφιλελευθερισμού και να στρώσουν το δρόμο για μια καινούρια κοινωνία. Προκειμένου να επιτευχθεί κάτι τέτοιο απαιτείται να διοχετεύσουμε την συλλογική δράση της εργατικής τάξης σε ένα κίνημα μαζικών διαστάσεων δεκάδων εκατομμυρίων εργατών. Η εργατική τάξη είναι η βασικότερη παραγωγική τάξη, και η δύναμη της βρίσκεται κυρίως στους αριθμούς της.

Την ίδια στιγμή, ο μόνος τρόπος για να χτιστεί ένα πραγματικά μαζικό κίνημα είναι να αποκτήσει από την αρχή μια καθαρή ταξική προσέγγιση. Κάτι τέτοιο περιλαμβάνει δράση και συγκεκριμένες προτάσεις πάνω σε όλα τα απλά καθημερινά ζητήματα που απασχολούν την εργατική τάξη. Θα ανακαλύψει κανείς εύκολα, ότι έδαφος για μια τέτοια δουλειά είναι πρόσφορο, αφού υπάρχει μαζική οργή ενάντια στην πολιτική του κεφαλαίου. Αυτό είναι αληθινό, ακόμη και για την οικονομική "υπερδύναμη", τις ΗΠΑ: Τα τελευταία 20 χρόνια οι περισσότεροι αμερικανοί εργαζόμενοι είδαν πραγματική μείωση στους μισθούς και στα εισοδήματα τους. Παραδόξως όμως, δουλεύουν πολύ σκληρότερα και για πολύ περισσότερες ώρες, ενώ το 40% στερείται ασφάλισης. Σ' αυτά πρέπει να προσθέσουμε την καταστροφή του περιβάλλοντος από τις μεγάλες επιχειρήσεις και την εξάπλωση των επικίνδυνων μεταλλαγμένων τροφών, που στις ΗΠΑ κυκλοφορούν ελεύθερα. Πρέπει να προσθέσουμε τα 2 εκατομμύρια αμερικανών που ζουν μέσα στις φυλακές (!), καθώς και την ολοένα και μεγαλύτερη διόγκωση της αστυνομικής βίας που κατευθύνεται κύρια ενάντια στους έγχρωμους.

Ένα μαζικό εργατικό κίνημα είναι το μόνο που θα ήταν σε θέση να συνδέσει τέτοια καθημερινά ζητήματα με τον αγώνα για μια καλύτερη κοινωνία. Γιατί ακόμα και αυτά τα καθημερινά προβλήματα είναι στη βάση τους πολιτικά και μόνο μέσα από τον καθαρό πολιτικό προσανατολισμό και έχοντας σαν στόχο την κατάκτηση της εξουσίας, μπορεί ένα τέτοιο κίνημα να επιβιώσει και να διατηρήσει την δυναμική του.
Τα κόμματα του κεφαλαίου δεν είναι παρά ένα αδιέξοδο για όσους προσδοκούν να αλλάξουν την κοινωνία. Σε ένα πρόσφατο γκάλοπ, το 45% των Αμερικανών υποστήριξαν ότι θα ήθελαν ένα τρίτο κόμμα να διεκδικήσει την εξουσία. Δυστυχώς, το εργατικό κίνημα στις ΗΠΑ, το οποίο έχει αναμφίβολα τις δυνάμεις να προκαλέσει και να αντιπαρατεθεί με τα κόμματα του κεφαλαίου, συνεχίζει την αποτυχημένη πολιτική της υποστήριξης των Δημοκρατικών και σε μερικές περιπτώσεις ακόμα και των Ρεπουμπλικάνων.

Ακόμα κι έτσι πάντως, η υποψηφιότητα του Ralf Nader στις τελευταίες αμερικάνικες εκλογές, έδειξε τους σοβαρούς τριγμούς που αναπτύσσονται στο δικομματικό σύστημα. Το τμήμα της CWI στις ΗΠΑ υποστήριξε αυτή την υποψηφιότητα, σαν τον μόνο αποτελεσματικό τρόπο για να εκφραστεί η αυξανόμενη οργή απέναντι στα δυο μεγάλα αστικά κόμματα και τα συμφέροντα που εκπροσωπούν.

Δυστυχώς, o Nader και οι "Πράσινοι" δεν υιοθετούν μια ταξική προσέγγιση απέναντι στην πολιτική. Πιστεύουν ότι μπορούν να μεταρρυθμίσουν τον καπιταλισμό, μέσα από μία σειρά νομοθετικών ρυθμίσεων και δεν αντιλαμβάνονται ότι τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η πλειοψηφία της κοινωνίας, έχουν τη ρίζα τους στην ίδια τη δομή και τη λειτουργία του συστήματος. Έτσι, η ανάγκη για ένα πραγματικό Εργατικό Κόμμα, τόσο στις ΗΠΑ, όσο και στις υπόλοιπες χώρες, παραμένει.

Το μεγάλο κεφάλαιο έχει εξαιρετικά ανεπτυγμένη ταξική συνείδηση, σ' αυτή τη βάση οργανώνεται και αντιμετωπίζει τους εχθρούς του, σ' αυτή τη βάση υπερασπίζει τα συμφέροντά του. Είναι επιτακτική ανάγκη για την εργατική τάξη να κάνει το ίδιο. Χρειαζόμαστε το δικό μας πολιτικό κόμμα που θα χρηματοδοτείται και θα ελέγχεται από τους ίδιους τους εργαζόμενους για να υπερασπίσουμε τα δικά μας συμφέροντα.

Η σοσιαλιστική εναλλακτική λύση

Ελάχιστοι άνθρωποι στον πλανήτη, μεγαλοεπιχειρηματίες και μεγαλομέτοχοι των πολυεθνικών, έχουν κατορθώσει να συγκεντρώσουν στα χέρια τους τεράστια δύναμη. Λιγότερες από 20 αριθμούν οι επιχειρήσεις που ελέγχουν τα ΜΜΕ- εφημερίδες μεγάλης κυκλοφορίας, τηλεοπτικούς και ραδιοφωνικούς σταθμούς, βιομηχανία του κινηματογράφου. Τεράστιες συγχωνεύσεις στην βιομηχανία του βιβλίου, των Η/Υ και του Internet. Στα δάχτυλα του ενός χεριού μετριούνται και οι εταιρείες που ελέγχουν την αυτοκινητοβιομηχανία, την αεροδιαστημική βιομηχανία, τη βιομηχανία των fast food και των ρούχων, όπως και αυτήν των οδικών μεταφορών. Η βιομηχανία προϊόντων λιανικής πώλησης στις ΗΠΑ βρίσκεται εξολοκλήρου κάτω από την κυριαρχία της Wal-Marts. Oπωσδήποτε, δεν έχουμε απολύτως καμιά δυνατότητα να ασκήσουμε κανενός είδους έλεγχο στην διαδικασία λήψης αποφάσεων αυτών των πανίσχυρων επιχειρήσεων. Οι διευθυντές και οι βασικοί μέτοχοι είναι οι μόνοι που έχουν πρόσβαση σε κάτι τέτοιο.

Μια χούφτα άνθρωποι, οι οποίοι κατέχουν το 80% των μετοχών της Wall Street, κατόρθωσαν να γίνουν πάμπλουτοι πραγματικά τα τελευταία 20 χρόνια, με τη βοήθεια και τις ευλογίες των δύο κύριων πολιτικών κομμάτων, των Δημοκρατικών και των Ρεπουμπλικάνων. Και τα δύο αυτά κόμματα, προκειμένου να αναδειχτούν νικητές στις εκάστοτε εκλογικές αναμετρήσεις, στήριξαν την εκλογική τους καμπάνια πάνω στα εκατομμύρια δολάρια των καπιταλιστών φίλων τους και οι πολιτικές τους αντανακλούν αυτό ακριβώς το γεγονός.

Η μόνη πραγματικά βιώσιμη και μόνιμη εναλλακτική λύση απέναντι στο ΔΝΤ και την ΠΤ, είναι το χτίσιμο μιας κοινωνίας όπου αυτό το σύστημα του οικονομικού ανταγωνισμού ανάμεσα στις επιχειρήσεις δεν θα διαστρέφει τις αξίες μας και δεν θα ελέγχει τις ζωές μας. Όμως αυτές οι επιχειρήσεις είναι πέρα από τον δημοκρατικό έλεγχο της κοινωνίας, ενώ οι ιδιοκτήτες και κύριοι μέτοχοι, έχουν σαν μοναδικό τους μέλημα τον πολλαπλασιασμό των κερδών τους. Στην πραγματικότητα, πρόκειται για μία μη εκλεγμένη δικτατορία, η οποία μάλιστα ασκεί πολύ περισσότερο έλεγχο στη ζωή μας από ότι οι ίδιες οι εκλεγμένες κυβερνήσεις. Αύξηση κέρδους για τις μεγάλες επιχειρήσεις, σημαίνει αποδυνάμωση και κλοπή των μέσων παραγωγής από τους εργάτες, τους μικρομεσαίους επιχειρηματίες, τους φοιτητές, τους άπορους, τους φτωχούς και τους ηλικιωμένος.

Ο μόνος τρόπος για να ελέγξουμε αυτές τις επιχειρήσεις είναι να τις πάρουμε στα χέρια μας. Αυτή τη στιγμή 500 οικονομικοί κολοσσοί κυριαρχούν σε ολόκληρη την παγκόσμια οικονομία. Έχουν τέτοια δύναμη που ακόμα και ολόκληρα κράτη (αναπτυσσόμενα ή υπό ανάπτυξη) φαντάζουν "νάνοι" μπροστά τους. Ο μόνος τρόπος να πάρουμε τον έλεγχο της οικονομίας και να χτίσουμε μια αληθινά δημοκρατική κοινωνία, είναι να θέσουμε αυτές τις επιχειρήσεις κάτω από τον έλεγχο των εργαζομένων. Μόνο έτσι μπορούμε να απομακρύνουμε αυτόν τον καρκίνο από την καρδιά της κοινωνίας στην οποία ζούμε.

Κατά καιρούς έχουν γίνει διάφορες προσπάθειες από εκλεγμένες κυβερνήσεις, να ελέγξουν με κάποιο τρόπο αυτούς τους οικονομικούς κολοσσούς και να προσδώσουν ίσως στη λειτουργία τους στοιχεία περισσότερο ευγενικά και ανθρώπινα. Το αποτέλεσμα ήταν πάντα το ίδιο: ανατροπή του πολιτικού σκηνικού από τις θιγόμενες επιχειρήσεις και τους αδίστακτους ιδιοκτήτες τους και βύθιση της χώρας σε κρίση, προκειμένου να προστατέψουν τα συμφέροντά τους. Την κρίση μπορούν να προκαλέσουν με διάφορους τρόπους, όπως είναι το οικονομικό σαμποτάζ, κάτι που έγινε στη Γαλλία, στις αρχές της δεκαετίας του `80, όταν είχε εκλεγεί το Σοσιαλιστικό κόμμα στην κυβέρνηση ή σε πιο ακραίες περιπτώσεις με στρατιωτικό πραξικόπημα, όπως συνέβη το 1973 στη Χιλή όπου ανατράπηκε το νόμιμα εκλεγμένο Σοσιαλιστικό κόμμα του Σαλβατορ Αλλιέντε.

Η δύναμη της εργατικής τάξης

Δεν υπάρχει πιο ισχυρή δύναμη στον πλανήτη από την ίδια την εργατική τάξη. Χωρίς την ανθρώπινη εργασία τίποτα δεν θα μπορούσε να δημιουργηθεί και να κινηθεί. Είναι η εργατική τάξη αυτή που παράγει την τροφή, τις πρώτες ύλες, το ατσάλι, τις μηχανές, τους Η/Υ. Είναι αυτή που οδηγεί τα λεωφορεία, που φορτώνει και ξεφορτώνει τα καράβια, που εκπαιδεύει τα παιδιά στα σχολεία, που φροντίζει τους αρρώστους στα νοσοκομεία, που ανεβάζει και κατεβάζει τις κυβερνήσεις στην εξουσία.. Η εργατική τάξη είναι η μόνη δύναμη στην κοινωνία που οι καπιταλιστές την έχουν απόλυτη ανάγκη. Σήμερα η εργατική τάξη στην Αμερική είναι αριθμητικά πιο ισχυρή από κάθε άλλη φορά. Κάποτε υπήρχε ένας μεγάλος αριθμός από μικρομεσαίους αγρότες και μαγαζάτορες, μια αναλογία η οποία τείνει να μικραίνει όλο και περισσότερο μέσα στην κοινωνία, καθώς όλοι αυτοί τώρα έχουν απορροφηθεί στις μεγάλες αγροκαλλιέργειες και στα τεράστια πολυκαταστήματα λιανικής όπως η Wal Mart. Στο εργατικό δυναμικό έχουν προσχωρήσει και εκατομμύρια εργαζόμενες γυναίκες οι οποίες άφησαν την απομόνωση του σπιτιού τους, αποτελώντας τώρα μια σπουδαία δύναμη στην προάσπιση των συμφερόντων της εργατικής τάξης. Έτσι σήμερα, πάνω από 110 εκατομμύρια. άνθρωποι στις ΗΠΑ αγωνίζονται καθημερινά για να εξασφαλίσουν τα προς το ζην. Αν συμπεριλάβει κανείς και τις οικογένειες τους, οι εργαζόμενοι είναι η συντριπτική πλειοψηφία στον πλανήτη.

Προκειμένου όμως να χρησιμοποιήσουν τη δύναμη τους οι εργαζόμενοι, πρέπει καταρχήν να την συνειδητοποιήσουν και να οργανωθούν, στους χώρους δουλειάς, στην κοινωνία που ζουν, στους χώρους εκπαίδευσης. Όταν οι εργαζόμενοι συνειδητοποιήσουν τα συμφέροντά τους σαν τάξη, τότε μόνο θα καταλάβουν ότι αυτά δεν έχουν καμιά σχέση με αυτά των εργοδοτών τους σε όλα τα επίπεδα. Σε τελική ανάλυση, η εργατική τάξη χρειάζεται το δικό της κόμμα για να είναι σε θέση να διεκδικήσει την εξουσία από τα κόμματα του κεφαλαίου.

Δεν υπάρχει άλλη εναλλακτική λύση απέναντι στον παγκοσμιοποιημένο καπιταλισμό, από ένα παγκόσμιο σοσιαλιστικό σύστημα. Ο Κ. Μαρξ, εξήγησε ότι αφού ο πλούτος παράγεται από την εργατική τάξη, τότε αυτή από μόνη της αρκεί για να διοικήσει την οικονομία και κατ' επέκταση την κοινωνία χωρίς τους καπιταλιστές. Εξήγησε ότι οι καπιταλιστές σαν τάξη από μόνη της δεν συμβάλλει πουθενά στην παραγωγή. Αντίθετα μάλιστα ο ρόλος τους είναι μάλλον καταστροφικός, αφού έχουν σαν μοναδικό στόχο τους το κέρδος (το οποίο επαναλαμβάνουν ξανά και ξανά ότι αποτελεί την μοναδική κινητήρια δύναμη για την οικονομία). Όταν λοιπόν κάποια στιγμή μια επιχείρηση σταματήσει να είναι κερδοφόρα γι` αυτούς, τότε τι κάνουν; απολύουν τους εργάτες, κλείνουν τις επιχειρήσεις και καταστρέφουν παραγωγικότατα εργοστάσια. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα, παραγωγικοί εργάτες να μένουν στο δρόμο άνεργοι μετά την απόλυσή τους, τα εργοστάσια να ρημάζουν μαζί με τον εξοπλισμό τους, αποτελώντας πλέον μια τεράστια μάζα μελλοντικών σκουπιδιών, ενώ το κράτος γίνεται ακόμα φτωχότερο.

Αφού η εργατική τάξη πάρει στα χέρια της την πολιτική εξουσία και επεξεργαστεί ένα δημοκρατικό σχέδιο για την παραγωγή, που θα περιλαμβάνει όλους τους τομείς της κοινωνίας, τότε η οικονομία μπορεί να αποδεσμευτεί πραγματικά από τις τυφλές και καταστροφικές δυνάμεις της αγοράς, και να κατευθυνθεί στο να καλύψει τις ανάγκες της πλειοψηφίας. Έτσι οι οικονομικές αποφάσεις θα λαμβάνονται από τους πολλούς για τους πολλούς και όχι όπως τώρα που αποφασίζουν οι λίγοι για τα συμφέροντα πάλι των λίγων.

Πώς όμως μπορεί να χτιστεί μια νέα σοσιαλιστική κοινωνία ; Πώς είναι δυνατόν να πάρουμε την εξουσία από τις 500 μεγαλύτερες επιχειρήσεις; Η απάντηση βρίσκεται στην τεράστια δύναμη που κρύβει μέσα της η εργατική τάξη. Μέσα στα τελευταία 150 χρόνια, το εργατικό κίνημα έχει διεκδικήσει την εξουσία ξανά και ξανά και μόνο η ανεπάρκεια ή η προδοσία των ηγεσιών του το εμπόδισαν να τελειώσει νικηφόρα τον αγώνα του. Δεν πρέπει κανείς να ξεχνάει τη γενική απεργία στη Γαλλία το καλοκαίρι του 1968, που κυριολεκτικά παρέλυσε ολόκληρη τη χώρα για 3 βδομάδες. Σε τέτοιες συνθήκες, οι καπιταλιστές και τα πολιτικά τους κόμματα αντιλαμβάνονται με τρόμο ότι δεν διοικούν τίποτε άλλο παρά άδεια γραφεία, ενώ την ίδια ώρα οι εργαζόμενοι έχουν αναλάβει τα πάντα, από τις μεταφορές μέχρι τα συστήματα πληροφορικής. Ακόμα και ο στρατός και η αστυνομία ελέγχονται από τους ίδιους τους εργαζόμενους.

Σε όλες τις πραγματικά μεγάλες κινητοποιήσεις της εργατικής τάξης, ο στρατός και η αστυνομία έδειχναν πάντα μεγάλη συμπάθεια στον αγώνα των εργατών. Κατά τη διάρκεια της μεγάλης απεργίας στη Γαλλία, ο στρατηγός Ντε Γκωλ πληροφορήθηκε έντρομος από τους αξιωματούχους του, ότι τόσο ο στρατός όσο και η αστυνομία ήταν εντελώς αναξιόπιστοι προκειμένου να συντρίψουν το εργατικό κίνημα. Όπως και σε όλες τις άλλες ιστορικές ευκαιρίες, η έλλειψη ξεκάθαρης και αποφασισμένης ηγεσίας ήταν η βασική αιτία που το κίνημα απέτυχε να πάρει την εξουσία και να ξεκινήσει τον μετασχηματισμό της κοινωνίας.

Κυβέρνηση εργατών

Η οργάνωσή μας παλεύει για την άνοδο στην εξουσία μιας εργατικής κυβέρνησης. Βέβαια, δεν έχουμε καμία αυταπάτη ότι μια τέτοια κυβέρνηση, που θα εφάρμοζε μια σοσιαλιστική πολιτική, δεν θα συναντούσε την άμέση και σκληρή αντίσταση των καπιταλιστών. Σε μια τέτοια κατάσταση είναι αναγκαία η έμπρακτη στήριξη της εργατικής τάξης και της νεολαίας. Μέσα από μαζικές διαδηλώσεις και κυρίως μέσα από τον δημοκρατικό έλεγχο της κοινωνίας σε όλα της τα επίπεδα, και στις ένοπλες δυνάμεις, η νεοεκλεγμένη κυβέρνηση δεν θα είναι απομονωμένη γιατί θα στηρίζεται στην τεράστια δύναμη μιας δραστήριας και συνειδητοποιημένης εργατικής τάξης. Με αυτό το τρόπο το μεγάλο κεφάλαιο και οι δυνάμεις που θα προσπαθήσει να κινητοποιήσει θα βρεθούν απελπιστικά μόνοι και ηττημένοι. Πραγματοποιώντας μάλιστα αυστηρούς ελέγχους στις κινήσεις συναλλάγματος, κάθε προσπάθεια των πλούσιων μεγαλοκεφαλαιούχων να στείλουν τα κεφάλαιά τους έξω από τη χώρα θα αποτύγχανε παταγωδώς

Οι παραγωγικές δυνάμεις θα βρίσκονταν πλέον κάτω από τον κεντρικό σχεδιασμό που θα πραγματοποιούσε η κυβέρνηση των εργατών. Τότε θα ξεκινούσε ο επαναπροσδιορισμός των διαφόρων οικονομικών πηγών με σκοπό να παρέχουν στους εργάτες όλα όσα χρειάζονται σε κάθε τομέα της ζωής τους, από τα πιο απλά μέχρι τα πιο σύνθετα. Η πρώτη προτεραιότητα μιας τέτοιας κυβέρνησης θα ήταν να καλύψει όλες τις βασικές ανάγκες, σε ρουχισμό, σπίτια, διατροφή και υγεία. Ταυτόχρονα, θα εξοικονομούνταν πόροι για την παιδεία, την κατάρτιση, τη μουσική, τον αθλητισμό και όλες τις άλλες πολιτιστικές δραστηριότητες, ώστε να είναι προσιτές σε όλους. Τέλος με το σωστό καταμερισμό εργασίας θα μπορούσαμε να μειώσουμε άμεσα το ωράριο εργασίας στις 30 ώρες τη βδομάδα.

Το κεφαλαιο πρέπει να πληρώσει

Όλα αυτά θα μπορούσαν να χρηματοδοτηθούν με τον πλούτο που μαζεύει από τα υπερκέρδη, τα νοίκια και τα υψηλά επιτόκια, το πλουσιότερο 1% του πληθυσμού ,δίνοντας έτσι μια τεράστια ώθηση στην οικονομία. Εθνικοποιώντας τις τράπεζες και τις ασφαλιστικές εταιρίες, θα βρισκόντουσαν οι οικονομικοί πόροι για τέτοια προγράμματα, εκεί όπου χρειάζονται δηλ. και όχι για να πλουτίζουν οι τράπεζες και μια χούφτα καπιταλιστών. Μέσα από αυτά τα προγράμματα θα προκύψουν καινούργια τεράστια χρηματικά αποθέματα, τα οποία και θα επιτρέψουν ώστε όλοι οι εργάτες να πληρώνονται με αξιοπρεπείς μισθούς.

Μια σοσιαλιστική πολιτική μπορεί να εγγυηθεί όλα αυτά τα αγαθά σε διαρκή βάση μαζί με μόνιμη ασφάλεια και σταθερότητα. Όλα αυτά τα παιχνίδια που παίζονται από τους καπιταλιστές ώστε να τους αποφέρουν κέρδη, όπως προϊόντα και σπίτια από κακής ποιότητας υλικά, μολυσμένα τρόφιμα και τόσα άλλα, θα σταματήσουν να υφίστανται άπαξ δια παντός. Το περιβάλλον θα θεωρείται σαν αγαθό που πρέπει να κληρονομηθεί στις μελλοντικές γενιές και με αυτήν την έννοια, θα βρίσκεται υπό την πιο αυστηρή προστασία. Τα σπίτια θα χτίζονται για να κρατούν και η αξία τους θα είναι προσιτή στον κάθε εργαζόμενο.

Επέκταση της δημοκρατίας

Μία εργατική κυβέρνηση αφοσιωμένη στην εφαρμογή μιας σοσιαλιστικής πολιτικής, θα έπρεπε να επεκτείνει τα δημοκρατικά δικαιώματα σε όλες τις πτυχές της ανθρώπινης δραστηριότητας. Κάτι τέτοιο θα σήμαινε για παράδειγμα το δικαίωμα των μαθητών, των γονιών και των δασκάλων, να διοικούν δημοκρατικά όλα τα εκπαιδευτικά ιδρύματα και το αντίστοιχο δικαίωμα των εργαζομένων στους χώρους δουλειάς. Θα έπαιρνε τις εφημερίδες, την τηλεόραση, το ραδιόφωνο και φυσικά το Hollywood από τα χέρια της μικρής μειοψηφίας που σήμερα το ελέγχει. Όλα τα μέσα επικοινωνίας και ενημέρωσης, θα είναι ανοικτά για όλες τις κοινωνικές ομάδες που έχουν κοινωνική υποστήριξη. Με τις δυνατότητες άλλωστε που μας παρέχει η σημερινή τεχνολογία, είναι εύκολο για έναν μορφωμένο και λιγότερο πιεσμένο πληθυσμό να αποκτήσει άμεση πρόσβαση σε όσες πληροφορίες χρειάζεται για να μπορέσει να πάρει ενεργά μέρος στην λήψη αποφάσεων σε όλα τα επίπεδα.

H άνοδος στην εξουσία μιας κυβέρνησης εργατών που θα είναι αφοσιωμένη στην επαναδιοργάνωση της κοινωνίας πάνω σε σοσιαλιστική βάση, με την πλήρη συμμετοχή των εργατών στην λήψη όλων των σημαντικών αποφάσεων, θα μπορούσε να μεταμορφώσει πλήρως τις ζωές όλων των πολιτών, νέων και ηλικιωμένων. Η ανασφάλεια, ο φόβος, η πείνα και ο κάθε μορφής ρατσισμός, θα έπαιρναν τέλος. Παρόλο που οι παραπάνω πληγές δεν μπορούν να επουλωθούν εύκολα για την σημερινή γενιά, είναι σίγουρο ότι οι μελλοντικές θα ξεφύγουν από τέτοιες αγωνίες. Μέσα από την ενεργητική συμμετοχή κάθε ανθρώπου σε όλες τις εκφάνσεις της καθημερινότητας του, θα χτιστεί ένας νέος κόσμος.

Η κατάρρευση της πρώην Σοβιετικής Ένωσης, έχει διαποτίσει με καχυποψία τις ανθρώπινες συνειδήσεις για την ιδέα του σοσιαλισμού. Στην ΕΣΣΔ,. η γραφειοκρατία γιγαντώθηκε και αποτέλεσε την κύρια δύναμη σε βάρος της επανάστασης των εργατών, την ίδια στιγμή στραγγαλίζοντας την.. Επιβάλλοντας ένα στρατιωτικό καθεστώς, οδήγησε την εργατική τάξη στην απόλυτη καταπίεση, καταπατώντας κάθε βασικό δημοκρατικό δικαίωμα και ελευθερία. Όμως, η πρώην ΕΣΣΔ, δεν είχε τίποτα κοινό με τα ιδανικά μιας γνήσιας δημοκρατικής σοσιαλιστικής κοινωνίας. Σε μια τέτοια κοινωνία, ολόκληρη η οικονομία θα βρίσκονταν κάτω από τον δημοκρατικό έλεγχο των εργαζομένων. Όλοι οι αξιωματούχοι θα έπαιρναν τον ίδιο μισθό με αυτούς που εκπροσωπούν και επιπλέον θα ήταν αιρετοί και άμεσα ανακλητοί. Η δημοκρατία είναι συστατικό στοιχείο μιας σοσιαλιστικά σχεδιασμένης οικονομίας.

Οι σοσιαλιστικές ιδέες είναι βαθία ριζωμένες στην εμπειρία του εργατικού κινήματος

Οι Σοσιαλιστικές ιδέες δεν είναι βέβαια άγνωστες στην εργατική τάξη των ΗΠΑ ή άλλων χωρών. Είναι οι μόνες ιδέες που παραμένουν συνεπείς με τις πραγματικές ανάγκες των εργαζομένων σε όλον τον κόσμο και πάντα βρισκόταν στο προσκήνιο σε στιγμές κρίσης. Από τη στιγμή της πρώτης τους εμφάνισης στα μέσα του 1800, μέχρι τις αρχές του 20ου αι., οπότε και αρχίζει η ευρεία διάδοσή τους, και ως την δυναμική επανεμφάνισή τους στη δεκαετία. του `30, εμφανίστηκαν με διάφορες μορφές, μέσα από διαφορετικές οργανώσεις στην πορεία της Αμερικάνικης ιστορίας.

Στην πρόσφατη ιστορία, στις αρχές της δεκαετίας του '50, το μεγάλο κεφάλαιο, σε μια προσπάθεια να εξαφανίσει τις παραδόσεις του 1930 και την υποστήριξη των σοσιαλιστικών ιδεών, εξαπέλυσε τον Μακαρθισμό, ένα πραγματικό κυνήγι μαγισσών ενάντια σε κάθε υποστηρικτή των σοσιαλιστικών ιδεών. Ωστόσο, καθώς το κίνημα των μαύρων συνέχιζε να δυναμώνει και να μεγαλώνει, στις δεκαετίες του '50 και του'60, νέες μαχητικές και αγωνιστικές παραδόσεις άρχισαν να κάνουν την εμφάνισή τους. Το κίνημα των μαύρων αποτέλεσε έμπνευση για τα πιο καταπιεσμένα τμήματα της αμερικάνικης κοινωνίας, οδηγώντας στην δημιουργία πολλών νέων οργανώσεων και στην ανάδειξη νέων ηγετών του κινήματος οι οποίοι είχαν έρθει σε ρήξη με το Δημοκρατικό κόμμα, και που είχαν αρχίσει να προκαλούν τους καπιταλιστές σε ανοιχτή σύγκρουση. Στα τελευταία χρόνια της ζωής του, ο Μartin Luther King Jr. υποστήριζε όλο και πιο ξεκάθαρα ότι η πάλη των τάξεων ήταν ένας διαρκής αγώνας.

Το 1966 έλεγε: "Αυτά που έχει πετύχει το κίνημα μέχρι σήμερα αφορούν περισσότερο τους μικροαστούς και πολύ λιγότερο την κατώτερη τάξη των μαύρων. Συμφωνούμε ότι το ζήτημα είναι ταξικό… Κάτι πάει στραβά με τον καπιταλισμό και ίσως είναι καιρός για την Αμερική να στραφεί προς τον Δημοκρατικό Σοσιαλισμό". Τον Αύγουστο του 1967 έλεγε "Το κίνημα πρέπει να μεταμορφωθεί και από ρεφορμιστικό που είναι να γίνει επαναστατικό. Πρέπει να δούμε ξεκάθαρα ότι ο ρατσισμός η οικονομική εκμετάλλευση και ο ιμπεριαλισμός είναι αλληλένδετα μεταξύ τους και για να απαλλαγείς από κάποιο απ` αυτά θα πρέπει να απαλλαγείς απ` όλα". Επίσης μιλούσε και για την ανάγκη της ένταξης των μαύρων στα συνδικάτα και έκανε ότι μπορούσε για να βοηθήσει στην οργάνωση τους. Όταν πυροβολήθηκε στο Μέμφις, βρισκόταν εκεί για να βοηθήσει στην απεργία των εργαζομένων στις υπηρεσίες καθαριότητας, ενώ προσπαθούσε να οργανώσει την πορεία που θα πραγματοποιούσαν οι φτωχοί στην Ουάσιγκτον.

Το 1965, ο Malcolm X. αφού είχε αποχωρήσει από την οργάνωση των Μαύρων Μουσουλμάνων έλεγε: "το σύστημα σ` αυτή τη χώρα δεν μπορεί να παράγει ελευθερία για κάποιον που είναι Αφροαμερικάνος. Δεν μπορείτε να έχετε καπιταλισμό χωρίς να έχετε και ρατσισμό". Ο Bobby Seale, ηγέτης στους Μαύρους Πάνθηρες, έλεγε το 1968: "Δεν πολεμάμε τον ρατσισμό με ρατσισμό. Πολεμάμε τον ρατσισμό με την αλληλεγγύη. Δεν πολεμάμε τον καπιταλισμό με τον καπιταλισμό των μαύρων. Πολεμάμε τον καπιταλισμό με τον Σοσιαλισμό. Η πραγματική φύση του καπιταλισμού είναι η εκμετάλλευση και η υποδούλωση των ανθρώπων, όλων των ανθρώπων. Επομένως πρέπει να προχωρήσουμε στο επίπεδο του Σοσιαλισμού ώστε να δοθεί μια λύση σ` αυτά τα προβλήματα".

Σοσιαλισμός και διεθνισμός

Παίρνοντας την εξουσία η εργατική τάξη σε κάποια χώρα, θα μπορούσε να απευθυνθεί στους εργάτες όλου του κόσμου. Στις ΗΠΑ, μια τέτοια εξέλιξη θα έβαζε τέλος στην πολιτική των μεγάλων πολυεθνικών και στην επίδρασή τους πάνω στην πολιτική των πιο αδύναμων οικονομικά κρατών. Όταν η εξουσία περάσει στα χέρια των εργατών και των μικρομεσαίων αγροτών, με τη βοήθεια της ήδη ανεπτυγμένης αμερικάνικης τεχνολογίας, οι άλλοτε μικρές αυτές χώρες που ήταν πάντα έρμαια του μεγάλου κεφαλαίου, θα μπορούσαν πραγματικά να μεταμορφωθούν αλλάζοντας πέρα για πέρα τη ζωή των ανθρώπων που ζουν σ` αυτές.

Οι Σοσιαλιστικές ΗΠΑ θα αποτελούσαν το φάρο για τους εργάτες όλου του κόσμου. Θα οδηγούσε στο μεγαλύτερο εργατικό κίνημα όλων των εποχών, καθώς οι αμερικάνικες τεράστιες επιχειρήσεις, που αποτελούν και τον κύριο υποκινητή των δικτατοριών και προστάτη των στρατηγών τους, θα έχαναν επιτέλους την προηγούμενη δύναμή τους και θα απομακρύνονταν από κάθε μορφή εξουσίας. Οι δικτάτορες θα πέσουν και επαναστάσεις θα ξεσπάσουν παντού στο κόσμο. Οι Αμερικανοί εργάτες θα βοηθήσουν κάθε επαναστατική διαδικασία σε κάθε γωνιά της γης, ώστε αυτές να μπορέσουν να οργανωθούν και να περάσει η εξουσία στα χέρια των εργαζομένων.

Αντί για ένα κόσμο όπου μια χούφτα από τεράστιες πολυεθνικές έχουν την ελευθερία να εκμεταλλεύονται το σύνολο του πλανήτη, μέσα σε μία σοσιαλιστικά οργανωμένη κοινωνία όλοι οι πόροι και οι ανθρώπινες δεξιότητες και τα ταλέντα θα ενωθούν για να βελτιωθούν οι συνθήκες ζωής για το σύνολό των εργαζομένων. Ένας νέος κόσμος, θα χτιστεί χωρίς πολέμους, πείνα και δυστυχία. Ο στρατιωτικός εξοπλισμός θα πάψει να αποτελεί το κύριο μέρος των εξαγωγών των ΗΠΑ προς τις άλλες χώρες και θα αντικατασταθεί από εξοπλισμό και εξειδικευμένη τεχνολογία που θα βοηθήσει τις φτωχότερες αυτές χώρες να χτίσουν τις δικές τους οικονομίες και να αλλάξουν τη ζωή των κατοίκων τους μια για πάντα προς το καλύτερο. Μια δημοκρατική σοσιαλιστική κυβέρνηση εργατών θα μπορούσε να αντιστρέψει την σημερινή περιβαλλοντική καταστροφή και να οικοδομήσει μια οικονομία τέτοια που θα εγγυάται για το μέλλον του πλανήτη και την υγεία και ζωή των ανθρώπων.

Μέσα από το δημοκρατικό σχεδιασμό της παραγωγής σε παγκόσμια κλίμακα και τον τερματισμό της τεχνητής καταστροφής των οικονομιών των υπανάπτυκτων χώρων που προκαλείται λόγω της λεηλασίας του πλούτου τους από τις πολυεθνικές εταιρίες, το σύνολο της παγκόσμιας βιομηχανίας θα αναπτυσσόταν με ένα υγιή και ισομερή τρόπο. Μια τέτοια εξέλιξη θα μεταμόρφωνε κυριολεκτικά αυτές τις οικονομίες, οι οποίες πλέον θα έχουν τη δυνατότητα να παρέχουν στους πληθυσμούς τους όλα τα αγαθά που χρειάζονται. Αυτό με τη σειρά του θα έβαζε τέλος στο διαχωρισμό που υπάρχει, ανάμεσα στις λίγες ανεπτυγμένες χώρες, από την μια, και όλον τον υπόλοιπο κόσμο που ζει στην εξαθλίωση, από την άλλη, όχι βέβαια με το να μειώσει τους μισθούς των εργατών στις βιομηχανικά ανεπτυγμένες χώρες, αλλά με το αυξήσει τους μισθούς όλων.

Αφού παρθεί η εξουσία από τα χέρια της αστικής τάξης θα τερματιστεί το σημερινό κύμα βίας, πολέμων και εθνικών εκκαθαρίσεων, γιατί απλούστατα δεν θα υπάρχει πλέον μια μικρή μειοψηφία που θα κερδίζει από την εκμετάλλευση μιας μικρής εθνότητας ή μιας περιοχής. Οι αποφάσεις αναφορικά με το πως θα ζουν οι διάφορες εθνότητες θα παίρνονται ελεύθερα και δημοκρατικά. Θα καθιερωθεί η αρχή της αυτοδιάθεσης των εθνών για όλους τους λαούς σαν ένα βασικό δημοκρατικό δικαίωμα. Κάτω από τέτοιες συνθήκες, η παγκόσμια σοσιαλιστική ομοσπονδία θα επιτρέψει την αρμονική ανάπτυξη όλων των λαών.

Συμπέρασμα

Οι ακραίες νεοφιλελεύθερες πολιτικές του ΔΝΤ και της ΠΤ είναι το προϊόν του καπιταλισμού σε μια περίοδο παγκόσμιας οικονομικής και πολιτικής σήψης. Κάθε αποτελεσματικός αγώνας ενάντια σε αυτούς τους οργανισμούς πρέπει να συνδεθεί με το χτίσιμο ενός δυνατού κινήματος ενάντια στο ίδιο το σύστημα για να το αντικαταστήσει με κάτι διαφορετικό. Πιστεύουμε ότι η μόνη εναλλακτική βιώσιμη λύση είναι ένα δημοκρατικό σοσιαλιστικό σύστημα.

Πώς αλλιώς θα μπορέσουμε επιτέλους να ελέγξουμε και να σταματήσουμε όλη αυτή την "επιχειρηματική μόλυνση" του πλανήτη; Πώς αλλιώς θα εξασφαλίσουμε ότι όλοι οι άνθρωποι στη γη θα έχουν αρκετή τροφή για να ζήσουν; Πώς αλλιώς θα βάλουμε τέλος στην κυριαρχία των πολυεθνικών επάνω στις φτωχότερες χώρες των οποίων τις τοπικές οικονομίες έχουν καταστρέψει ψάχνοντας για νέες αγορές και φθηνές πρώτες ύλες; Πώς αλλιώς η δημοκρατία θα προστατευθεί από την πανίσχυρη κυριαρχία των ΜΜΕ; Όλα αυτά μπορούν να γίνουν μόνο μέσα από τη δημιουργία μιας πραγματικής κοινωνίας των ανθρώπων του πλανήτη, κοινωνία η οποία θα στηρίζεται σε μια κεντρικά σχεδιασμένη οικονομία που θα βρίσκεται κάτω από εργατικό έλεγχο. Μ` άλλα λόγια, πρέπει να αγωνιστούμε για την επικράτηση του σοσιαλισμού σ` ολόκληρο τον κόσμο. Το καθήκον μπορεί να είναι μεγάλο, άλλα ο χρόνος και οι συνθήκες είναι ώριμες. Καλούμε όλους όσους συμφωνούν μαζί μας να κινητοποιηθούν ενάντια στους μηχανισμούς του κεφαλαίου και την ίδια στιγμή να δώσουν μέσα από τη οργάνωση μας τη μάχη για το χτίσιμο ενός νέου σοσιαλιστικού κόσμου.